Zgodnie z art.
z § 3 punkt 6 k.p.k. osoby przekazanej w wyniku wykonania europejskiego nakazu aresztowania nie można bez jej zgody ścigać za przestępstwa inne niż te, które stanowiły podstawę przekazania, ani wykonać orzeczonych wobec niej za te przestępstwa kar pozbawienia wolności albo innych środków polegających na pozbawieniu wolności. W takim wypadku wykonanie kar orzeczonych za inne przestępstwa niż stanowiące podstawę przekazania osoby ściganej w drodze europejskiego nakazu aresztowania jest jednak na zasadzie art.
dopuszczalne, gdy organ sądowy państwa wykonania nakazu, który przekazał osobę ściganą wyrazi na to zgodę. Europejska Konwencja o Ekstradycji z dnia 13 grudnia 1957r. zawiera regulację zbliżoną nieco do cytowanych powyżej przepisów dotyczących wykonania europejskiego nakazu aresztowania. Artykuł 14 tejże Konwencji statuuje zasadę ograniczenia ścigania. Zgodnie z ust. 1 wskazanego artykułu, osoba wydana nie będzie ścigana, skazana ani też pozbawiona wolności w celu wykonania kary lub zastosowania środka zabezpieczającego ani też poddana jakimkolwiek innym ograniczeniom wolności osobistej za jakiekolwiek przestępstwo popełnione przed wydaniem, inne niż to, w związku z którym nastąpiło wydanie, z wyjątkiem następujących wypadków: a)jeżeli Strona, która ją wydała, wyrazi na to zgodę. W tym celu sporządza się wniosek, do którego dołącza się dokumenty określone w artykule 12, oraz protokół zawierający oświadczenia osoby wydanej dotyczące danego przestępstwa. Zgoda zostanie wyrażona, jeżeli przestępstwo, w związku z którym wnosi się o nią, stanowi samo podstawę do wydania na mocy niniejszej konwencji; b) jeżeli, mając ku temu możliwość, osoba wydana nie opuściła w ciągu 45 dni od daty jej ostatecznego zwolnienia terytorium Strony, której została wydana, lub po jego opuszczeniu powróciła na nie. W zaistniałej sytuacji kwestia rozszerzenia ścigania i uzyskania zgody strony norweskiej, która wydała skazanego A. W., na wykonanie wobec niego kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia z dnia 15 stycznia 2002r., sygn. akt II K 17/0 będzie podlegać reżimowi prawnemu wynikającemu ze wskazanego przepisu Europejskiej Konwencji o Ekstradycji z dnia 13 grudnia 1957r., a także, jak się wydaje per analogiam przepisom rozdziału 64 k.p.k. oraz rozdziału 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 stycznia 2002r. w sprawie szczegółowych czynności sądów w sprawach z zakresu międzynarodowego postępowania cywilnego oraz karnego w stosunkach międzynarodowych. Zgodnie z § 65 rozporządzenia, ocena celowości wystąpienia z wnioskiem o wydanie osób oraz sporządzenie wniosku należy do sądu, przed którym toczy się sprawa lub który wydał orzeczenie w pierwszej instancji. Sąd ten sporządza wniosek, stosowanie do przepisów rozdziału 3 rozporządzenia. W tym stanie rzeczy wniosek złożony przez Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia w trybie art.
nie zasługiwał na uwzględnienie, albowiem przepis ten nie znajdował zastosowania w zaistniałej w sprawie A. W. sytuacji procesowej. Orzeczenie o kosztach wynika z § 15 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163 poz. 1348 z późn. zm.) Mając na uwadze powyższe orzeczono jak na wstępie.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.