i art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie art.
w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierza mu karę 5 (pięciu) miesięcy pozbawienia wolności; II. na podstawie art. 41a § 1 k.k. orzeka wobec oskarżonego, środek karny w postaci zakazu kontaktowania się z pokrzywdzonym A. J. na okres 2 (dwóch) lat; III. uznaje oskarżonego K. T. za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów opisanych w punktach 2 i 3 części wstępnej wyroku, tj. występków z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., przy przyjęciu, iż czyny te stanowią ciąg przestępstw z art. 91 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 190 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k. wymierza mu karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności; IV. na podstawie art. 91 § 2 k.k. i art. 86 § 1 k.k. orzeczone w pkt. I i III części dyspozytywnej wyroku wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności łączy i wymierza karę łączną 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; V. na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. warunkowo zawiesza wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 5 (pięć) lat; VI. na podstawie art. 73 § 1 k.k. oddaje oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora sądowego; VII. na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy prawo o adwokaturze zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokata B. R. kwotę 672 złote tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu oraz kwotę 154,56 złotych tytułem podatku VAT; VIII. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych zwalnia oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, w tym opłaty. Sygn. akt II K 1550/14 UZASADNIENIE M. P. i K. T. pozostawali w związku konkubenckim. Ze związku tego posiadają córkę - N., która aktualnie ma 8 lat i zamieszkuje z matką. Kontakty K. T. z jego córką N. zostały ustanowione sądownie. Między oskarżonym a M. P. i jej rodzicami, A. J. i B. J., istnieje konflikt związany z kontaktami z dzieckiem. dowód: wyjaśnienia oskarżonego K. T. k. 110-111, zeznania świadka M. P. k. 21, 92v.-93, 111-112, W okresie od 14 grudnia 2013 roku do 14 sierpnia 2014 roku w K. K. T. uporczywie nękał A. J. w ten sposób, że wysyłał wielokrotnie wiadomości tekstowe tzw. sms-y oraz wielokrotnie nawiązywał połączenia ze swojego numeru telefonu, tj. 534-064-323 na numer (...) , użytkowanego przez A. J., przy czym czynił to o różnych porach dnia i nocy. Takim swoim zachowaniem oskarżony wzbudził w A. J. uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia i istotnie naruszył jego prywatność. W dniu 7 maja 2014 r. K. T. ze swojego numeru telefonu wysłał na numer telefonu A. J. wiadomość tekstową, w której groził jemu, jego żonie B. J. i ich córce M. P. pozbawieniem życia. Groźba ta wzbudziła w pokrzywdzonych uzasadnioną obawę, że zostanie spełniona. dowód: zeznania świadka A. J. k. 2, 15, 30, 91v.-92, zeznania świadka B. J. k.19, 92, zeznania świadka M. P. k. 21, 92v.-93, 111-112, wydruki wiadomości tekstowych k. 4-9, 16, protokół oględzin telefonu k.31-39, Oskarżony K. T. był uprzednio karany sądownie, m. in. wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 21.07.2009 r. sygn. VII K 499/09 za czyn z art. 207 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., popełniony na szkodę M. J. (aktualnie P.), na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania kary, której wykonanie zarządzono postanowieniem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 06 marca 2013r. sygn. akt Ko 130/
jest czynem trwałym, polegającym na systematycznie powtarzającym się, uporczywym zachowaniu. Ponieważ przestępstwa gróźb karalnych na szkodę B. J. i M. P. oskarżony popełnił w taki sam sposób, w tym samym czasie, a także zanim zapadł pierwszy wyrok co do któregokolwiek z tych przestępstw, stąd też Sąd zakwalifikował zachowanie K. T. w tym zakresie jako ciąg przestępstw zgodnie z art. 91 § 1 k.k. W myśl art.
odpowiedzialności karnej podlega ten, kto przez uporczywe nękanie innej osoby wzbudza u niej uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia lub istotnie narusza jej prywatność. Jak to wskazano w orzecznictwie, „zasadniczym zachowaniem wyrażającym czynność sprawczą tego przestępstwa jest zatem uporczywe nękanie, przez co należy rozumieć wielokrotne, powtarzające się prześladowanie, wyrażające się w podejmowaniu różnych naprzykrzających się czynności, których celem jest udręczenie, utrapienie, dokuczenie lub niepokojenie pokrzywdzonego albo jego osoby najbliższej. Negatywny stosunek sprawcy do pokrzywdzonego wzmocniony jest dodatkowo właściwością jego zachowania, zawierającą się w uporczywości nękania. Ustawodawca kryminalizuje zatem tylko takie zachowania odpowiadające nękaniu, które mają charakter długotrwały. O uporczywym zachowaniu się sprawcy świadczyć bowiem będzie z jednej strony jego szczególne nastawienie psychiczne, wyrażające się w nieustępliwości nękania, tj. trwaniu w swego rodzaju uporze, mimo próśb i upomnień pochodzących od pokrzywdzonego lub innych osób o zaprzestanie przedmiotowych zachowań, z drugiej natomiast strony - dłuższy upływ czasu, przez który sprawca je podejmuje. Skutkiem zachowania się sprawcy musi być wytworzenie u pokrzywdzonego uzasadnionego poczucia zagrożenia lub poczucia istotnego naruszenia jego prywatności” (wyrok SA we Wrocławiu z dnia 19 lutego 2014 roku, II AKa 18/14, LEX nr 1439334). „By zachowanie mogło być uznane za stalking, nękanie przez sprawcę musi być uporczywe, a zatem polegać na nieustannym oraz istotnym naruszaniu prywatności innej osoby oraz na wzbudzeniu w pokrzywdzonym uzasadnionego okolicznościami poczucia zagrożenia. Ustawodawca nie wymaga przy tym, aby zachowanie stalkera niosło ze sobą element agresji. Nadto prawnie irrelewantne jest w kontekście strony podmiotowej tego przestępstwa, czy czyn sprawcy powodowany jest żywionym do pokrzywdzonego uczuciem miłości, nienawiści, chęcią dokuczenia mu, złośliwością czy chęcią zemsty. Dla bytu tego przestępstwa nie ma znaczenia, czy sprawca ma zamiar wykonać swoje groźby. Decydujące jest tu subiektywne odczucie zagrożonego, które musi być oceniane w sposób zobiektywizowany” (postanowienie SN z dnia 12 grudnia 2013 roku, III KK 417/13, KZS 2014/6/26). Sprawca nie musi więc chcieć spowodowania u pokrzywdzonego poczucia zagrożenia czy istotnego naruszenia jego prywatności. Ustawodawca nie podaje również żadnej motywacji, jaką kierować ma się sprawca ( M. Bydyn-Kulik – Komentarz do zmiany art.
kodeksu karnego). Przenosząc powyższe rozważania na realia niniejszej sprawy, to należało wskazać, iż K. T. swoim zachowaniem wypełnił znamiona przypisanego mu czynu z art.
Jak to wynikało z zeznań pokrzywdzonych oraz protokołu oględzin telefonu A. J. oskarżony wielokrotnie telefonował oraz wysyłał sms-y do tego pokrzywdzonego. Czynił to o różnych porach dnia i nocy. Zachowanie oskarżonego wobec A. J. było uporczywe, bowiem wielokrotnie się powtarzało się. Niewątpliwie pokrzywdzony ten obawiał się oskarżonego, wzbudzał on w nim poczucie zagrożenia. Naruszyło także istotnie jego prywatność. O powyższym świadczyło zresztą samo zachowanie pokrzywdzonego, który o zachowaniu oskarżonego zawiadomił policję. Z kolei zgodnie z brzmieniem art. 190 § 1 k.k. sprawcą występku groźby jest osoba, która dopuściła się grożenia innej osobie popełnieniem przestępstwa na jej szkodę lub szkodę osoby najbliższej, jeżeli groźba ta wzbudziła w zagrożonym uzasadnioną obawę, że będzie spełniona. Podkreślić w tym miejscu należy, iż brak zamiaru spełnienia wypowiedzianych gróźb nie ma żadnego znaczenia dla bytu przestępstwa z art. 190 § 1 k.k. Do przyjęcia przestępstwa groźby karalnej nie jest bowiem istotny rzeczywisty zamiar spełnienia groźby, rodzaj przestępstwa, którego popełnieniem sprawca grozi ani cel, w jakim to czyni. Wszystkie te uwagi odnoszą się do zachowania oskarżonego. Treścią wiadomości skierowanej do A. J., jego żony i córki była zapowiedź popełnienia przestępstwa pozbawienia życia tych pokrzywdzonych. Swoim zachowaniem oskarżony oddziaływał na psychikę A. J., B. J. i M. P. w taki sposób, iż mogli oni obawiać się i rzeczywiście obawiali się, że groźba ta zostanie spełniona. Bezspornym jest, iż wzbudzenie obawy w zagrożonym należy oceniać subiektywnie, nie zaś z punktu widzenia obiektywnego niebezpieczeństwa realizacji groźby. W subiektywnym odczuciu pokrzywdzonych groźby skierowane wobec nich przez oskarżonego potraktowali oni poważnie i uznali ich spełnienie za rzeczywiście możliwe. Treść i forma wyrażonych przez oskarżonego gróźb, zdaniem Sądu, niewątpliwe uzasadniają przyjęcie, iż obawa pokrzywdzonych o prawdopodobieństwie ich realizacji była uzasadniona. Wobec powyższego, zdaniem Sądu, K. T. działał umyślnie. Oskarżony zamiarem swym obejmował urzeczywistnienie wszystkich ustawowych znamion przypisanych mu przestępstw z art.
i art. 190 § 1 k.k. Oskarżony działał przy tym w normalnej sytuacji motywacyjnej, zdając sobie sprawę zarówno z bezprawności, jak i karygodności swego postępowania. Oskarżony dopuścił się przypisanego mu występku działając w warunkach powrotu do przestępstwa opisanych w art. 64 § 1 k.k. Z przepisu art. 64 § 1 k.k. wynika, iż sprawca odpowiada w ramach recydywy ogólnej w przypadku, jeżeli został uprzednio skazany za przestępstwo umyślne na karę pozbawienia wolności, którą odbył w wymiarze co najmniej 6 miesięcy, a popełnił w ciągu 5 lat po odbyciu umyślne przestępstwo podobne do przestępstwa, za które był już skazany. W przedmiotowej sprawie K. T. popełnił przestępstwo podobne kwalifikowane z art. 207 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., za które wymierzono mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania kary, której wykonanie następnie zarządzono postanowieniem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 06 marca 2013r. sygn. akt Ko 130/13. Za czyn ten oskarżony odbył karę pozbawienia wolności w wymiarze przewyższającym 6 miesięcy. Karę pozbawienia wolności orzeczoną za to przestępstwo oskarżony zakończył odbywać w dniu 27 maja 2014 roku, a więc tym samym w okresie 5 lat od wykonania kary w wymiarze ponad 6 miesięcy popełnił ponownie podobne przestępstwa umyślne z art.
i art. 190 § 1 k.k. Wymierzając oskarżonemu za przypisane mu przestępstwa karę, Sąd baczył, aby była ona dostosowana do stopnia społecznej szkodliwości ich czynu, stopnia zawinienia oskarżonego, a także, aby wszechstronnie uwzględniała te cele, które stawiane są karze. Za popełnienie czynu opisanego w punkcie 1 części wstępnej wyroku na podstawie art.
w zw. z art. 11 § 3 k.k. Sąd wymierzył oskarżonemu karę 5 miesięcy pozbawienia wolności. Za popełnienie czynów opisanych w punkcie 2 i 3 części wstępnej wyroku na podstawie art. 190 § 1 k.k., przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k. Sąd wymierzył oskarżonemu karę 4 miesięcy pozbawienia wolności. W oparciu o przepisy art. 91 § 2 k.k. i art. 86 § 1 k.k. Sąd połączył orzeczone wobec oskarżonego jednostkowe kary pozbawienia wolności i wymierzył mu karę łączną 6 miesięcy pozbawienia wolności. Przy wymiarze kary oskarżonemu Sąd uwzględnił całokształt okoliczności podmiotowych i przedmiotowych popełnionych przez niego przestępstw, a zwłaszcza charakter tych czynów. Wymierzając oskarżonemu karę Sąd przede wszystkim baczył, aby była ona dostosowana do stopnia społecznej szkodliwości czynu. Stopień ten Sąd uznał za przeciętny. Stopień zawinienia oskarżonego należało uznać za znaczny. Oskarżony działał w normalnej sytuacji motywacyjnej, zdając sobie sprawę zarówno z bezprawności, jak i karygodności swego postępowania. Działanie oskarżonego cechowało się lekceważącym podejściem do najbardziej podstawowych norm porządku prawnego. Sąd uwzględnił też, iż swoim zachowaniem oskarżony godził w podstawową normę porządku prawnego w państwie, jaką jest wolność człowieka. Z punktu widzenia jednostki, obok ochrony życia, zdrowia i własności, wolność jest najcenniejszym dobrem, stojącym wysoko w hierarchii dóbr chronionych przez prawo karne. Normy prawne dotyczące tej sfery, w także normy prawno-karne, mają na celu strzec wolności obywateli w ich sferze psychicznej. Sąd wyrokując w przedmiocie kary uwzględnił także uprzednią karalność oskarżonego, w tym za przestępstwo podobne. Popełnienie przez oskarżonego przestępstw, przemawia za wymierzeniem mu kary, która uświadomi mu nieopłacalność przestępstwa i wdroży go do życia w społeczeństwie. Zdaniem Sądu orzeczona kara z pewnością jest adekwatna do stopnia jego winy i szkodliwości społecznej czynu oraz spełni wobec niego cele resocjalizacyjne. Przy wymiarze kary oskarżonemu Sąd kierował się również ogólnymi dyrektywami wymiaru kary, dlatego wymierzając ją wziął pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć, bowiem należy ukształtować w świadomości prawnej społeczeństwa. W praworządnym państwie istnieją instytucje pozwalające na prawne dochodzenie swoich uzasadnionych roszczeń, natomiast w żadnym razie prawo nie akceptuje i nie przyzwala na podobne oskarżonemu zachowania. W ocenie Sądu zaspokojeniu celów kary, mimo uprzedniej karalności oskarżonego oraz odpowiadania w warunkach powrotu do przestępstwa nie sprzeciwia się jednak orzeczenie wobec oskarżonego warunkowego zawieszenia kary pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 5 lat. Sąd orzekł, iż w stosunku do oskarżonego zachodzą okoliczności pozwalające na zastosowanie instytucji warunkowego zawieszenie wykonania orzeczonej kary. Bezwzględne pozbawienia wolności traktować bowiem należy jako środek ostateczny. W wielu wypadkach wystarczy sam fakt skazania i groźba wykonania kary oraz poddanie sprawcy próbie. Taka sytuacja aktualizuje się w stosunku do oskarżonego K. T.. Ponieważ oskarżony jest osobą karaną sądownie, jedynie najwyższy, 5-letni okres próby winien być właściwy dla weryfikacji pozytywnej prognozy postawionej oskarżonemu. Sąd uznał, iż celem wzmocnienia pieczy nad oskarżonym w okresie zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności zasadnym będzie zastosowanie instytucji dozoru kuratora sądowego. Wobec powyższego na podstawie art. 73 § 1 k.k. Sąd oddał oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora sądowego. Ponadto, na podstawie art. 41a k.k. Sąd orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu kontaktowania się z pokrzywdzonym A. J. na okres 2 lat. Powyższy środek karny ma na celu zabezpieczenie pokrzywdzonego przed kontaktami z oskarżonym. Ponadto na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. prawo o adwokaturze Sąd orzekł o przyznaniu kwoty 672 złotych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu sądowym na rzecz adwokata B. R. oraz kwoty 154,56 złotych tytułem podatku VAT. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych, zwalniając oskarżonego od ich ponoszenia.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.