. Wyrok Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Tarnobrzegu z dnia 28 sierpnia 2014 r. zaskarżony został zarówno przez wnioskodawczynię H. K. ( pkt II wyroku) jak i pozwany Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. ( pkt I wyroku ) . O ile więc odwołująca w apelacji kwestionowała przyjęty przez Sąd I instancji stopień jej niezdolności do pracy ( wnosząc o przyznanie renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy ,przy przeprowadzeniu dowodu z opinii innego jeszcze biegłego lekarz ortopedy ,akcentując przy tym fakt legitymowania się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności i świadczeniem pracy w warunkach pracy chronionej), o tyle pozwany organ rentowy na tym etapie postępowania zakwestionował spełnienie przez wnioskodawczynię określonego w art. 57 ust.1 pkt 3 ustawy emerytalno-rentowej warunku nabycia samego prawa do renty, i wnosząc w apelacji o zmianę zaskarżonego wyroku podkreślał ,iż w ustaleniach Sądu I instancji zabrakło tych odnoszących się do daty czy okresu powstania niezdolności do pracy odwołującej , marginalnie też zauważając ,że skarżone rozstrzygnięcie nie określa daty od kiedy ma być przyznana ( podjęta wypłata ) stałej renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy wnioskodawczyni. Sąd Apelacyjny w Rzeszowie, rozpoznając apelacje wnioskodawczyni H. K. i pozwanego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w R. zważył , co następuje; Obie apelacje nie mogą wywrzeć pożądanego skutku . O ile bowiem w odniesieniu do apelacji odwołującej wyniki uzupełnionego przez tut. Sąd postępowania dowodowego ( dowód z łącznej opinii biegłych lekarzy ortopedy i specjalisty z zakresu medycyny pracy ) potwierdziły prawidłowość ustalenia Sądu I instancji tak w zakresie stopnia jak i charakteru niezdolności do pracy skarżącej , o tyle w świetle treści zaskarżonej decyzji , zakresu odwołania , a także przewidzianego w art.
k. p. c. katalogu rozstrzygnięć sądowych w tej kategorii spraw , żądanie skarżącego ZUS wydania orzeczenia reformatoryjnego odmawiającego wnioskodawczyni co do zasady prawa do renty jawi się jako nieuprawnione , a tym samym bezskuteczne. I tak odnosząc się bliżej do wyżej powołanej opinii biegłych z postępowania apelacyjnego , to potwierdzenie przez opiniujących co prawda trwałej ale jedynie częściowej niezdolności do pracy H. K. trafnie uzasadnione zostało zarówno faktem podejmowania przez wnioskodawczynię pracy na otwartym rynku pracy i to nawet w wyuczonym zawodzie w okresie przerwy w pobieraniu renty socjalnej, jak również nabyciem przez nią nowych kwalifikacji zawodowych na zajmowanym od 2008r. stanowisku introligatora , która to praca – nawet przy występującej dysfunkcji narządu ruchu -może być przez odwołującą wykonywana także w normalnych warunkach pracy . Tym samym wnioskodawczyni nie utraciła zdolności do wykonywania jakiejkolwiek pracy ,co oznacza ,że jej niezdolność do pracy nie jest całkowita w rozumieniu art.12 ust.2 ustawy emerytalno-rentowej . W tym miejscu właściwa też będzie uwaga ,że ocena stanu zdrowia ubiegających się o świadczenie rentowe musi uwzględniać w sposób najbardziej pełny wszelkie posiadane przez nich kwalifikacje zawodowe ,a więc nie tylko te związane z wyuczonym zawodem ale również wiążące się ze wszelkimi przejawami aktywności zawodowej ubezpieczonych ( o tak rozumianym szerokim pojęciu kwalifikacji zawodowych dla potrzeb rentowych , stanowi między innymi wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 maja 2008r. I UK 359/07 OSNP 2009/17-18/234). Trzeba też dodać ,że formułując konkluzję omawianej opinii biegli mieli na względzie orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności skarżącej, nie mniej jednak nie mogło mieć ono samo w sobie przesądzającego dla wyniku sporu znaczenia jako ,że przewidziane w przepisach ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych ( teks jednolity Dz. U. z 2011r.,Nr 127,poz.721 ze zm.) przesłanki (kryteria) decydujące o danym stopniu niepełnosprawności są zgoła odmienne od tych przewidzianych w art. 12 i art. 13 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 748 ze zm.) decydujących o niezdolności do pracy. Tym samym nie ma jakichkolwiek podstaw do stawiania znaku równości pomiędzy orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności , a całkowitą niezdolnością do pracy (tak też w bogatym orzecznictwie Sądu Najwyższego, czego przykładem mogą być chociażby wyroki tego Sądu z dnia 11 marca 2008r. I UK 286/07 OSNP 2009/13-14/178 , czy 12 marca 2014r. II UK 360/13 LEX nr 1466628). Mając więc powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny uznał pełną miarodajność w/w opinii biegłych ( jako opinii pełnej, fachowej i zawierającej właściwe uzasadnienie przyjętej konkluzji), co równocześnie stanowiło o podzieleniu w pełni ustaleń faktycznych Sądu I instancji o trwałej częściowej niezdolności do pracy skarżącej H. K. , przesądzając tym samym o oddaleniu apelacji wnioskodawczyni jako bezzasadnej . Odnosząc się z kolei do zarzutów zaskarżenia pozwanego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w R. ,mających zmierzać do zakwestionowania na tym etapie postępowania samego prawa odwołującej do renty , to już na wstępie przyjdzie zauważyć , że w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych zakres i przedmiot rozpoznania sądowego wyznacza treść decyzji organu rentowego oraz zakres żądania odwołania , przy uwzględnieniu brzmienia jedynie dopuszczalnych rozstrzygnięć sądowych przewidzianych w art.
k.p.c. ( por. między innymi postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 sierpnia 2011r. III UZ 17/11 LEX nr 1422061 ). Tym samym w okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy , w których pozwany organ rentowy decyzją z dnia 11 kwietnia 2013r. przyznał wnioskodawczyni od dnia 1 stycznia 2013r. prawo do okresowej renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy ,a odwołanie H. K. kwestionowało jedynie ustalony przez ZUS stopień i charter tej niezdolności , spór sądowy -siłą rzeczy -musiał ograniczać się jedynie do kwestii związanych z oceną stanu zdrowa wnioskodawczyni ,bez możliwości badania dalszych przesłanek nabycia przez w/w prawa do renty ( w tym tej o jakiej mowa w apelacji ,a przewidzianej w art.57 ust.1 pkt 3 ustawy emerytalno-rentowej) , czy nawet daty podjęcia wypłaty tego świadczenia . Powyższe potwierdza powoływany wyżej katalog rozstrzygnięć sądowych ( art.
k.p.c.) , który– przy przyjęciu dopuszczalności pełnej oceny legalności zaskarżonej w niniejszym postępowaniu decyzji organu rentowego- nie przewiduje wydania orzeczenia wzruszającego decyzję ZUSna niekorzyść odwołującej . Tylko bowiem uwzględnienie odwołania prowadzić może do zmiany decyzji organu rentowego ( art.
), w przeciwnym zaś razie sąd jest zobligowany do oddalenia odwołania ( art.
Z tego to więc zasadniczego względu apelacja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w R. nie mogła odnieść skutku . Oddalenie obu apelacji ( wnioskodawczyni i pozwanego organu rentowego) nastąpiło na podstawie art.385 k.p.c.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.