pracownikowi wykonującemu pracę w porze nocnej przysługuje dodatek do wynagrodzenia za każdą godzinę pracy w porze nocnej w wysokości 20% stawki godzinowej wynikającej z minimalnego wynagrodzenia za pracę, ustalanego na podstawie odrębnych przepisów. Praca w godzinach nadliczbowych jest rekompensowana dodatkiem do wynagrodzenia bądź też udzieleniem czasu wolnego od pracy. Bez wątpienia również każdy pracownik wykonujący w nocy pracę ma prawo do dodatku za każdą godzinę w wysokości 20% godzinowej stawki minimalnego wynagrodzenia. Dodatek ten jest niezależny od ewentualnego dodatku za pracę w godzinach nadliczbowych. Dochodząc dodatkowego wynagrodzenia z tytułu pracy w godzinach nadliczbowych, pracownik zobligowany jest w szczególności wykazać, że powierzone mu zadania przekraczały możliwość ich wykonania w normalnym czasie pracy przy dołożeniu przez niego należytej staranności. W przypadku wykonywania pracy w godzinach nadliczbowych bardzo ważne kryterium w tym zakresie stanowi także polecenie ze strony pracodawcy. Polecenie wykonywania pracy w godzinach nadliczbowych może być wydane w dowolny sposób, także dorozumiany, wówczas, gdy chodzi o pracę wykonywaną w istocie z inicjatywy pracownika, ale za wiedzą pracodawcy. Polecenie pracy w godzinach nadliczbowych nie wymaga szczególnej formy. Brak sprzeciwu przełożonego na wykonywanie w jego obecności przez pracownika jego obowiązków może być zakwalifikowany jako polecenie świadczenia pracy w godzinach nadliczbowych (wyrok z dnia 14 maja 1998r., I PKN 122/98, OSNAPiUS 1999, nr 10, poz. 343). Przy czym bardzo ważnym jest, że warunkiem przyjęcia dorozumianej zgody pracodawcy na pracę w godzinach nadliczbowych jest świadomość pracodawcy, że pracownik wykonuje taką pracę (wyrok SN z dnia 26 maja 2000r., I PKN 667/99, OSNAPiUS 2001, nr 22, poz. 662). Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że pozwany uregulował na rzecz powoda wynagrodzenie za wszystkie przepracowane przez niego godziny, jednakże jedynie w stawce podstawowej wynikającej z umowy o pracę. Nie został jednak przez pozwanego uregulowany na rzecz powoda dodatek przysługujący z tytułu wykonywania pracy w godzinach nadliczbowych i w porze nocnej. Sąd ustalił, że w okresie od grudnia 2011r. do sierpnia 2012r. powód w ramach świadczonej pracy wypracował dodatkowo 515 godzin nadliczbowych i w porze nocnej, uznając tym samym, że uzasadnionym było uwzględnienie żądania powoda w zakresie kwoty obliczonej przez biegłego sądowego z zakresu rachunkowości, tj. w kwocie 9.283,74 zł. Na podstawie art. 359 § 1 k.c. w zw. z art. 481 § 1 k.c. w zw. z art. 300 k.p. jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Wskazać należy, że odsetki ustawowe stanowią rekompensatę uszczerbku majątkowego doznanego przez wierzyciela wskutek pozbawienia go możliwości czerpania korzyści z należnego mu świadczenia pieniężnego. Na gruncie niniejszej sprawy Sąd uznał, że roszczenie w przedmiocie zapłaty odsetek ustawowych stało się wymagalne w dniu 18 grudnia 2012r. Powód bowiem domagał się zapłaty wynagrodzenia do dnia 17 grudnia 2012r. Pozwany w zakreślonym terminie nie spełnił świadczenia. Kolejnym żądaniem powoda była odprawa w wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia za pracę. Powód podnosił, że umowa o pracę została z nim rozwiązana w ramach zwolnienia grupowego, tj. z powodu przyczyn zachodzących po stronie pracodawcy. Mając na uwadze całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Sąd nie podzielił stanowiska powoda w tym zakresie. Zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 13 marca 2003r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (Dz.U.2003, nr 90, poz. 844) pracownikowi, w związku z rozwiązaniem stosunku pracy w ramach grupowego zwolnienia, przysługuje odprawa pieniężna w wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia, jeżeli pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy ponad 8 lat. Na podstawie art. 10 ust. 1 przepisy art. 5 ust. 3-7 i art. 8 stosuje się odpowiednio w razie konieczności rozwiązania przez pracodawcę zatrudniającego co najmniej 20 pracowników stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, jeżeli przyczyny te stanowią wyłączny powód uzasadniający wypowiedzenie stosunku pracy lub jego rozwiązanie na mocy porozumienia stron, a zwolnienia w okresie nieprzekraczającym 30 dni obejmują mniejszą liczbę pracowników niż określona w art. 1. Mając na uwadze poczynione w niniejszej sprawie ustalenia, Sąd uznał roszczenie powoda za nieuzasadnione. Odprawa stanowi jednorazowe świadczenie pieniężne, które jest rekompensatą dla pracownika za niezawinioną utratę miejsca pracy. Przysługuje ona w razie rozwiązania stosunku pracy z przyczyn niedotyczących pracownika zarówno w trybie zbiorowym, jak i indywidualnym. Przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie dowodowe jednoznacznie wykazało, że umowa o pracę z powodem została rozwiązana z jego inicjatywy i na jego wniosek, gdyż powód nie był zadowolony z wysokości wynagrodzenia, jakie otrzymywał. Powód próbował dowodzić, że jego zwolnienie nastąpiło w ramach przeprowadzonego przez pozwanego zwolnienia grupowego, jednakże swoich twierdzeń w tym zakresie nie udowodnił. Dodatkowo wskazać również należy ,że jak wynika z przedłożonego zestawienia pracowników u pozwanego nie doszło do zwolnień grupowych w rozumieniu art 1 wyżej przywołanej ustawy . W przypadku zaś rozwiązywania umów w tzw. trybie indywidualnym konieczne jest aby przyczyny niedotyczące pracownika stanowiły wyłączny powód uzasadniający rozwiązanie umowy o pracę. W niniejszej sprawie z taką sytuacją ,w ocenie Sądu, nie mamy do czynienia , bowiem, jak już wcześniej wskazano ,powoda nie zamierzano zwalniać tylko on sam wystąpił z tą inicjatywą . Mając to na uwadze należy stwierdzić ,że nie mamy tutaj do czynienia z wyłącznością przyczyn o której stanowi przepis. W związku z powyższym powód nie był uprawniony do nabycia prawa do odprawy. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd orzekł, jak w pkt I wyroku na podstawie art. 151 § 1 k.p. w zw. z art. 151 § 1 1 k.p. w zw. z art.
w zw. z art. 300 k.p. w zw. z art. 6 k.c., w pkt II oddalił powództwo a contario na podstawie art. 151 § 1 k.p. w zw. z art. 151 § 1 1 k.p. w zw. z art.
w zw. z art. 300 k.p. w zw. z art. 6 k.c. w zw. z art. 8 ust. 1 pkt 3 a ustawy z dnia 13 marca 2003r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (Dz.U.2003, nr 90, poz. 844) a contrario. W pkt IV wyroku Sąd nadał wyrokowi w pkt I rygor natychmiastowej wykonalności co do kwoty 2.400 zł na podstawie art. 477 2 § 1 k.p.c., z którego wynika, że zasądzając należność pracownika w sprawach z zakresu prawa pracy, sąd z urzędu nada wyrokowi przy jego wydaniu rygor natychmiastowej wykonalności w części nie przekraczającej pełnego jednomiesięcznego wynagrodzenia pracownika. O kosztach Sąd orzekł w pkt II i IV wyroku zgodnie z art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 100 k.p.c. zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Sąd nakazał również ściągnąć od pozwanej na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego (...) kwotę 458 zł tytułem zwrotu opłaty sądowej, od obowiązku uiszczenia której powód był z mocy ustawy zwolniony. Sąd nakazał ściągnąć od pozwanego opłatę sądową w proporcji, w jakiej pozwany niniejsze postępowanie przegrał. Sąd o tych kosztach orzekł na podstawie art. 13 ust. 1 w zw. z art. 97 w zw. z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. 2014, poz. 1025).
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.