Sygn. akt III AUa 1849/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 lipca 2015 r. Sąd Apelacyjny w Poznaniu III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSA Jolanta

§ 5ust.

1 r.s.u.ż.r. czas odbywania służby wojskowej jako okres zatrudnienia na stanowisku kierowcy samochodów ciężarowych o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony. Jak wskazano bowiem już powyżej, bezpośrednio przed powołaniem do służby wojskowej, co nastąpiło w dniu 12 kwietnia 1975 r. (k. 5 akt osobowych,) apelujący odbył w okresie od 27 lutego do 29 marca 1975 r. kurs I stopnia kierowców zawodowych kat. C, na który został oddelegowany w celu doskonalenia zawodowego przez pracodawcę Przedsiębiorstwo (...) w T. (ówcześnie: Wojewódzkie Przedsiębiorstwo Państwowej (...) w P., Oddział w T.). Biorąc zaś pod uwagę, iż oddelegowanie apelującego na powyższy kurs powiązane było ze zobowiązaniem się apelującego do przepracowania w Oddziale (...) 3 lat, licząc od daty ukończenia kursu (co nastąpiło w dniu 29 marca 1975 r., a więc zaledwie 14 dni przed powołaniem apelującego do służby wojskowej), zaś w przypadku nieukończenia doskonalenia zawodowego z własnej winy albo rozwiązania umowy o pracę z własnej winy lub inicjatywy przed upływem wspomnianego 3-letniego okresu, apelujący zobowiązał się do zwrotu zakładowi pracy faktycznie poniesionych kosztów związanych z jego kształceniem (k. 67 akt osobowych), stwierdzić należy, iż celem odbycia przez apelującego powyższego kursu I stopnia kierowców zawodowych kat. C, którego pozytywny wynik uprawniał do prowadzenia samochodów ciężarowych, było niezwłoczne powierzenie apelującemu przez delegującego pracodawcę stanowiska odpowiadającego tym kwalifikacjom. W świetle powyższych okoliczności przyjąć należy, że gdyby apelujący nie został w tak krótkim czasie powołany do służby wojskowej, to rozpocząłby wówczas wykonywanie pracy na stanowisku kierowcy samochodów ciężarowych o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony, zwłaszcza, że do pracy takiej został przeniesiony przez pracodawcę od dnia 2 maja 1977 r., czyli pierwszego dnia pracy po powrocie ze służby wojskowej. W konsekwencji w tej szczególnej sytuacji, na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy w zw. z § 5 ust. 1 r.s.u.ż.r. apelującemu należało zaliczyć w

§ 5ust.

1 r.s.u.ż.r. jako okres zatrudnienia na stanowisku kierowcy samochodów ciężarowych o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5, uprawniającego apelującego do wcześniejszej emerytury, czas odbywania przez niego zasadniczej służby wojskowej, czyli okres od 24 kwietnia 1975 r. do 5 kwietnia 1977 r., tj. okres 1 roku, 11 miesięcy i 12 dni. Ma bowiem rację apelujący, że w okolicznościach niniejszej sprawy niezasadne jest odmawianie okresowi służby wojskowej charakteru pracy w szczególnych warunkach, skoro w przypadku niepowołania do służby wojskowej apelujący takie obowiązki wykonywałby w ramach stosunku pracy i w tym zakresie podniesione w apelacji zarzuty naruszenia prawa materialnego - art. 108 ust. 1 ustawy oraz § 5 ust. 1 r.s.u.ż.r. okazały się zasadne. Powyższe jest tym bardziej uzasadnione, że przepis § 7 ust. 1 r.s.u.ż.r. pozwala wliczyć do okresu zatrudnienia w

§ 5ust.

1 r.s.u.ż.r. czas odbywania służby nawet żołnierzowi, który przed powołaniem do służby nie był zatrudniony, jeżeli w ciągu 30 dni od dnia zwolnienia ze służby wojskowej zgłosił do urzędu właściwego terenowego organu administracji państwowej wniosek o skierowanie do pracy i na podstawie tego skierowania podjął pracę albo nawet podjął pracę w tym terminie bez skierowania tego urzędu. Jak wskazał zaś Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 5 sierpnia 2014 r., wydanym w sprawie o sygn. I UK 442/13, czas zasadniczej służby wojskowej zalicza się do okresu pracy wymaganego do nabycia emerytury w niższym wieku emerytalnym (art. 184 w związku z art. 32 ust. 1 ustawy emerytalnej) także wtedy, gdy żołnierz przed powołaniem do zasadniczej służby wojskowej nie był zatrudniony, ale po zwolnieniu z tej służby w ciągu 30 dni podjął zatrudnienie i pracował w szczególnych warunkach pracy. Biorąc pod uwagę powyższe, stwierdzić należy, że odmowa wliczenia do okresu zatrudnienia w

§ 5ust.

1 r.s.u.ż.r. czasu odbywania służby pracownikowi, który w dniu powołania do służby wojskowej był zatrudniony i po zwolnieniu ze służby zgłosił w określonym terminie (30 dni) powrót do zakładu pracy, który zatrudniał żołnierza w dniu powołania do służby wojskowej i podjął w nim ponownie zatrudnienie, lecz na innym stanowisku, niż przed powołaniem, prowadziłoby do gorszego traktowania takiej osoby od osoby, która zatrudnienia takiego w dniu powołania do służby wojskowej nie posiadała, co nie znajduje żadnego uzasadnienia. W konsekwencji dodając do powyższego prawidłowo ustalonego przez Sąd Okręgowy okresu 13 lat, 5 miesięcy i 16 dni pracy w szczególnych warunkach, sporny okres 1 roku, 11 miesięcy i 12 dni., który w ocenie Sądu Apelacyjnego należało na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy w zw. z § 5 ust. 1 r.s.u.ż.r. zaliczyć apelującemu do okresu pracy w szczególnych warunkach, stwierdzić należy, że apelujący a na dzień 1 stycznia 1999 r. spełnił także wymóg posiadania wymaganego okres zatrudnienia 15 lat pracy w szczególnych warunkach (łącznie na ten dzień posiadał bowiem 15 lat 4 miesięcy i 28 dni pracy w szczególnych warunkach). Biorąc zaś pod uwagę, że zgodnie z art. 100 ust. 1 ustawy prawo do świadczeń określonych w ustawie powstaje z dniem spełnienia wszystkich warunków wymaganych do nabycia tego prawa, stwierdzić należy, iż prawo do emerytury przysługiwało apelującemu od dnia (...) r., albowiem w tym dniu spełnił ostatni warunek do uzyskania prawa do emerytury w obniżonym wieku, gdyż osiągnął wówczas wymagany przez w § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia wiek emerytalny wynoszący(...) lat. W konsekwencji uznać należało, iż wnioskodawca spełnił wszystkie wymogi uprawniające go do wcześniejszej emerytury na podstawie art. 184 w zw. z art. 32 ustawy, z uwagi na co na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. oraz powołanych przepisów prawa materialnego należało zmienić zaskarżony wyrok w punkcie 1 i przyznać M. K.