sygn. akt XIV K 1290/12 UZASADNIENIE Na podstawie całokształtu materiału dowodowego, ujawnionego w toku rozprawy głównej, sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 18 sierpnia 2012 roku w W. okoł

§ 1kk.

Oskarżony M. K. w dniu 18 sierpnia 2011 roku w W. na al. (...) umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym określone w art. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym w ten sposób, że kierował samochodem marki R. (...) nr rej. (...), będąc w stanie nietrzeźwości: I badanie – 1,20 mg/l, II badanie 1,22 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Oskarżony z co najmniej taką (badanie na zawartość alkoholu wykonano dopiero po około 4 godzinach od zatrzymania) zawartością alkoholu w organizmie poruszał się ulicami (...) w W.. . Przy wymiarze kary sąd kierował się dyrektywami opisanymi w art. 53 kk. Zgodnie z art. 53 § 1 kk, sąd, wymierzając karę w granicach przewidzianych za dane przestępstwo, kieruje się następującymi dyrektywami:

1. współmiernością orzeczonej kary do stopnia winy; dyrektywa ta pełni funkcję legitymizującą odpowiedzialność karną a zarazem limitującą surowość kary, która nie może przekraczać stopnia winy. Dyrektywa ta ma priorytet przed innymi co implikuje zakaz wymierzania kary ponad winę sprawcy, chociażby przemawiały za tym potrzeby prewencji indywidualnej i generalnej. Stopień winy sprawcy wyznacza wysokość kary, jaka ma zostać wymierzona, stanowi funkcję wyznacznika sprawiedliwej kary wobec sprawcy przestępstwa.
2. współmiernością orzeczonej kary do stopnia społecznej szkodliwości czynu; dyrektywa ta ma charakter całościowy i zgodnie z definicją z art. 115 § 2 kk, kształtują ją nie tylko elementy przedmiotowe, jak waga naruszonego dobra, rozmiar wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, waga naruszonych przez sprawcę obowiązków lecz także podmiotowe, w tym: postać zamiaru, motywacja sprawcy czy też rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia.
3. celami zapobiegawczego i wychowawczego działania kary na sprawcę (prewencja indywidualna); dyrektywa ta ma na celu takie ukształtowanie kary, aby możliwie najskuteczniej zapobiegać powrotowi sprawcy do przestępstwa. Nie ma w tym zakresie nigdy pewności, gdyż przyszłe postępowanie człowieka jest uzależnione od wielu okoliczności natury indywidualnej i społecznej, których wystąpienie i siła wpływu nie dadzą się przewidzieć w chwili orzekania kary przez sąd. Można więc mówić jedynie o prognozie kryminologicznej, która powinna opierać się na rozpoznaniu okoliczności, które doprowadziły do popełnienia przestępstwa, właściwości i warunków osobistych sprawcy, ocenie jego dotychczasowego życia i relacji środowiskowych. W zależności od oceny motywów i sposobu popełnienia przestępstwa, osobowości sprawcy, stopnia jego demoralizacji i zagrożenia, jakie przedstawia dla porządku prawnego, różnie kształtują się wskazania co do zapobiegawczego i wychowawczego oddziaływania kary. Wymienione przesłanki mogą wskazywać na konieczność izolacji sprawcy przez określony czas, mogą też uzasadniać zastosowanie kar nieizolacyjnych (ograniczenia wolności lub grzywny), albo poddania sprawcy obowiązkom próby w ramach warunkowego zawieszenia wykonania kary lub warunkowego umorzenia postępowania karnego.
4. celami społecznego oddziaływania kary (prewencja generalna); dyrektywa ta zobowiązuje sąd przy wymierzaniu kary do wzięcia pod uwagę społecznego odbioru kary. W tym zakresie sąd winien uczynić zadość, aby kara dla społeczeństwa nie jawiła się jako zbyt łagodna lub zbyt surowa, oraz aby odstraszyła swoim wymiarem i nieuchronnością ewentualne osoby, chcące popełnić czyn podobny do sprawcy. W art. 53 § 2 kk ustawodawca podaje w szczególności jakie okoliczności winien uwzględniać sąd, wymierzając karę i są to: - motywacja sprawcy; - sposób działania sprawcy; - popełnienie przestępstwa wspólnie z nieletnim; - rodzaj i stopień naruszenia przez sprawcę ciążących na nim obowiązków; - rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa; - warunki osobiste sprawcy; - sposób życia sprawcy przed popełnieniem przestępstwa; - zachowanie się sprawcy po popełnieniu przestępstwa, zwłaszcza staranie o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości; - zachowanie się pokrzywdzonego. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy, należy stwierdzić co następuje: Występek, którego dopuścił się oskarżony, stosownie do przepisu art.

§ 1

kk, zagrożony jest grzywną, karą ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Oskarżony M. K. ma 41 lat, wykształcenie wyższe, jest żołnierzem zawodowym, uzyskuje miesięczny dochód w wysokości 4 800 zł, pozostaje w związku małżeńskim, na utrzymaniu ma jedno dziecko – małoletniego syna. Oskarżony nie był karany, posiada pozytywną opinię służbową. Zdaniem sądu, stopień winy oskarżonego M. K. jest znaczny, oskarżony zarzucanego mu czynu dopuścił się z winy umyślnej, w zamiarze bezpośrednim. W analogiczny sposób sąd ocenił stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonego na który wpływa nie tylko ilość spożytego alkoholu skutkująca znacznym upojeniem alkoholowym ale przede wszystkim niebezpieczny sposób jazdy oskarżonego który stanowił poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu lądowym dla innych uczestników ruchu. Oskarżony w sposób drastyczny naruszał przepisy – nie stosował się do wyświetlanego dla niego czerwonego sygnału, jechał nie zachowując prostego toru jazdy, uszkadzał pojazd wjeżdżając w elementy oznakowania, kontynuował jazdę uszkodzonym pojazdem bez powietrza w przednim kole a jego zatrzymanie i uniemożliwienie mu kontynowania jazdy było wynikiem działań innych uczestników ruchu, którzy podjęli interwencję widząc zagrożenie na drodze. Oczywistym również jest, że stan upojenia alkoholowego w który wprawił się oskarżony, uniemożliwiał mu przestrzeganie podstawowych przepisów ruchu drogowego a sam oskarżony swoim postępowaniem naruszył najbardziej elementarny i podstawowy obowiązek uczestnika ruchu drogowego, jakim jest pozostawanie w stanie trzeźwości w czasie prowadzenia pojazdu mechanicznego. Jego postawa, kiedy to ignorując zagrożenie dla innych, kierował w stanie nietrzeźwości samochodem po ruchliwych ulicach (...) wskazuje na lekceważący stosunek oskarżonego do przepisów prawa. Warte podkreślenia jest, że uzyskany wynik na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu blisko pięciokrotnie przewyższa wartości graniczne, o których mowa w art. 115 § 16 kk. Okolicznością łagodzącą jest uprzednia niekaralność oskarżonego oraz pozytywna opinia służbowa, przemawiające za orzeczeniem kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Mając na uwadze powyższe, sąd uznał, że sprawiedliwą wobec M. K. będzie kara oscylująca w połowie ustawowego zagrożenia i wymierzył oskarżonemu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawiesił na trzyletni okres próby. Zdaniem sądu, kara ta jest wystarczającą reakcją na przestępne zachowanie oskarżonego. W ocenie sądu orzeczona kara pozwala na uzyskanie właściwego oddziaływania wychowawczego i zapobiegawczego w stosunku do oskarżonego, zwłaszcza wpłynięcie na poszanowanie porządku prawnego i kształtowanie pozytywnej postawy. Analiza zachowania oskarżonego, zarówno przed popełnieniem przestępstwa, jak i w późniejszym okresie prowadzi do wniosku, iż wymierzenie kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania będzie stanowiło dolegliwość wystarczającą dla osiągnięcia celów prewencyjnych, tak indywidualnych – co do osoby sprawcy, w szczególności zapobiegnie powrotowi do przestępstwa, jak i generalnych w stosunku do potencjalnych sprawców przestępstw związanych z bezpieczeństwem w komunikacji. Czyn M. K. podważa zaufanie do oskarżonego jako odpowiedzialnego uczestnika ruchu drogowego, a ze skazaniem za przestępstwo z art.

§ 1

kk wiąże się obligatoryjny obowiązek sądu do orzeczenia środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych – art. 42 § 2 kk. Zakaz ten orzeka się w granicach od roku do lat 10 – art. 43 § 1 kk. Przy orzekaniu długości zakazu sąd brał pod uwagę jako okoliczności obciążające oskarżonego: znaczny jego stopień upojenia alkoholowego (granica między stanem nietrzeźwości a stanem po użyciu alkoholu, za który prawo przewiduje wymierzenie środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych do 3 lat, została przekroczona blisko pięciokrotnie) oraz niebezpieczny sposób jazdy, jako czynniki łagodzące: uprzednią niekaralność oraz pozytywną opinię służbową – zgodnie z treścią art. 56 kk są to tożsame czynniki, które legły przy ustalaniu wysokości kary i szczegółowo omówione w tej części uzasadnienia. Tym samym, biorąc pod uwagę, że występek oskarżonego był jednorazowym zdarzeniem w życiu oskarżonego, sąd wymierzył M. K. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres czterech lat. Zdaniem sądu taki okres stosowania wobec oskarżonego tego środka karnego osiągnie wobec niego zakładane przez prawo cele polityki karnej i jest adekwatną dolegliwością za przestępstwo, jakiego się oskarżony dopuścił. Na podstawie art. 43 § 3 kk na oskarżonego nałożono obowiązek zwrotu prawa jazdy do urzędu, który wydał mu ten dokument. Na podstawie zaś art. 63 § 2 kk sąd zaliczył na poczet orzeczonego wobec oskarżonego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 18 sierpnia 2012 roku do dnia 1 września 2014 roku – dnia w którym orzeczono w trakcie postępowania o zwrocie dokumentu uprawniającego do kierowania pojazdami mechanicznymi. Dodatkowo sąd, na podstawie art. 49 § 2 kk, orzekł wobec oskarżonego obowiązek uiszczenia świadczenia pieniężnego w wysokości 3 000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Zdaniem sądu, orzeczenie świadczenia jest celowe zarówno ze względów prewencji ogólnej – stanowi zadośćuczynienie społecznemu poczuciu sprawiedliwości, jak i szczególnej – w tym konieczność uiszczenia przez oskarżonego sumy pieniężnej na rzecz wskazanego podmiotu wiąże się dlań z określoną dolegliwością ekonomiczną, co winno składać się na reakcję wymiaru sprawiedliwości na przestępstwo oraz stanowić realną dolegliwość dla oskarżonego w sytuacji orzeczenia wobec niego kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Na podstawie art. 627 kpk sąd obciążył co do zasady oskarżonego w całości kosztami postępowania, w tym opłatą w wysokości 180 złotych. Mając na uwadze powyższe, sąd orzekł jak w wyroku.