II AKa 41/15

(1), G. P., P. K., D. L., W. S. i innymi osobami, co do których materiały wydzielono do odrębnych postępowań brali udział w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw polegających na wytwarzaniu znacznych ilości środków psychotropowych w postaci siarczanu amfetaminy w ilości co najmniej 2000 gram, a nadto wprowadzaniu do obrotu znacznych ilości środków psychotropowych w postaci siarczanu amfetaminy w ilości co najmniej 6,5 kg, substancji psychotropowej z grupy amfetaminy w postaci co najmniej 7000 sztuk tabletek ekstazy, tj. o czyn z art. 258 § 1 k.k. nadto P. F. , został oskarżony o to, że: II. w okresie od co najmniej od 15 czerwca 2008 roku do 15 lipca 2008 roku na terenie Z. oraz innych miastach województwa (...), wspólnie i w porozumieniu z M. Ś.

(1), M. M., D. L. wbrew przepisom ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz w warunkach zorganizowanej grupy przestępczej opisanej w punkcie I. brał udział w obrocie znacznych ilości środka psychotropowego w postaci siarczanu amfetaminy w ilości co najmniej 2000 gram w ten sposób, że nabywał go od M. Ś.

(1)i od innych nieustalonych osób i odsprzedawał M. M. i D. L. po cenie wyższej od ceny nabycia, przy czym zarzuconego mu przestępstwa dopuścił się będąc uprzednio skazanym za umyślne przestępstwo podobne i w ciągu 5 lat od odbycia za nie kary pozbawienia wolności w rozmiarze przekraczającym 6 miesięcy, a z popełnienia tego przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu, tj. o czyn z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64 § 1 k.k. i art. 65 § 1 k.k.; III. w okresie od września 2007 roku do lipca 2008 roku w S. także na terenie zakładu karnego wbrew przepisom ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej brał udział w obrocie środka odurzającego w postaci co najmniej 30 gram marihuany w ten sposób, że nabywał je od nieustalonych w chwili obecnej osób i odsprzedawał K. Z. po cenie wyższej od ceny nabycia, a zarzuconego mu czynu dopuścił się będąc uprzednio skazanym za umyślne przestępstwo podobne i w ciągu 5 lat od odbycia za nie kary pozbawienia wolności w rozmiarze przekraczającym 6 miesięcy, a z przestępstwa tego uczynił sobie stałe źródło dochodu, tj. o czyn z art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64 § 1 k.k. i art. 65 § 1 k.k. Ponadto G. J. został oskarżony o to, że: IV. w okresie od września 2007 roku do 26 czerwca 2008 roku w Ł., w Ł. w warunkach grupy przestępczej opisanej w punkcie I. działając wspólnie i w porozumieniu z M. K. oraz W. S., M. Ś.

(1), odpowiadającymi w odrębnym postępowaniu i innymi nieustalonymi osobami wbrew przepisom ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej brał udział we wprowadzeniu do obiegu znacznych ilości środków psychotropowych w postaci siarczanu amfetaminy w ilości nie mniejszej niż 5 kg, przy czym zarzuconego mu czynu dopuścił się będąc uprzednio skazanym za umyślne przestępstwo podobne i w ciągu 5 lat od odbycia za nie kary pozbawienia wolności w rozmiarze przekraczającym 6 miesięcy, tj. o czyn z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64 § 1 k.k. i art. 65 § 1 k.k. Ponadto M. K. został oskarżony o to, że: V. w okresie od września 2007 roku do 26 czerwca 2008 roku, na terenie Ł., działając wspólnie i w porozumieniu z G. J., M. Ś.

(2)i innymi nieustalonymi osobami, w warunkach grupy przestępczej opisanej w punkcie I. wbrew przepisom ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej brał udział we wprowadzeniu do obiegu znacznych ilości środków psychotropowych w postaci siarczanu amfetaminy w ilości nie mniejszej niż 1 kg, a zarzuconego mu czynu dopuścił się będąc uprzednio skazanym za umyślne przestępstwo podobne i w ciągu 5 lat od odbycia za nie kary pozbawienia wolności w rozmiarze przekraczającym 6 miesięcy, tj. o czyn z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 64 § 1 k.k. i art. 65 § 1 k.k. Sąd Okręgowy w Łodzi wyrokiem z dnia 21 listopada 2014 roku w sprawie IV K 1532/10 orzekł: 1) oskarżonych P. F. , G. J. i M. K. uniewinnił od popełnienia zarzucanego im w pkt I czynu z art. 258 § 1 k.k., kosztami sądowymi w tym zakresie obciążając Skarb Państwa; 2) w miejsce czynu zarzucanego w pkt II oskarżonego P. F. uznał za winnego tego, że na przestrzeni około jednego miesiąca czasu do 26 czerwca 2008 roku włącznie, w bliżej nieustalonej miejscowości na terenie województwa (...), wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii usiłował wejść w posiadanie znacznej ilości środka psychotropowego w ilości 1 kg w ten sposób, że uzgodnił warunki zakupu takiej ilości siarczanu amfetaminy od ustalonej osoby, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na zatrzymanie tej osoby w dniu 26 czerwca 2008 roku przez funkcjonariuszy Policji w czasie, gdy przewoził zamówiony narkotyk, czym wyczerpał dyspozycję art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. Nr 179, poz. 1485) w brzmieniu nadanym w 2006 roku (Dz. U. 2006 Nr

1. poz. 826) w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 14 § 1 k.k. wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności; 3) w miejsce czynu zarzucanego w pkt III oskarżonego P. F. uznał za winnego tego, że w bliżej nieustalonym okresie poczynając od października 2007 roku do końca marca 2008 r. w S. i bliżej nieustalonych miejscowościach na terenie województwa (...), działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej udzielił K. Z. środka odurzającego w postaci marihuany w ilości łącznej 30 gram, przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazanym za umyślne przestępstwo podobne i w ciągu 5 lat od odbycia za nie kary pozbawienia wolności w rozmiarze przekraczającym 6 miesięcy, czym wyczerpał dyspozycję art. 59 ust 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. Nr 179, poz. 1485) w zw. z art. 12 k.k. oraz w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 59 ust 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii oraz art. 33 § 2 k.k. wymierzył mu karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 15 stawek dziennych, ustalając wysokość stawki dziennej na 50 złotych; 4) na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego P. F. karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze 3 lat; 5) na podstawie art. 45 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego P. F. w związku z popełnieniem czynu przypisanego mu w pkt. 3 przepadek na rzecz Skarbu Państwa korzyści majątkowej osiągniętej z przestępstwa w kwocie 1.500 zł; 6) na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu P. F. okres tymczasowego aresztowania od dnia 16 lipca 2008 roku do dnia 13 maja 2011 roku; 7) w miejsce czynu zarzucanego w pkt IV oskarżonego G. J. uznał za winnego tego, że w okresie od około października 2007 roku do 26 czerwca 2008 roku w Ł., w Ł. oraz innych miejscowościach na terenie województwa (...) i (...) działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, odpowiadającymi w odrębnych postępowaniach, wbrew przepisom ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej uczestniczył w obrocie znacznych ilości środków psychotropowych w postaci siarczanu amfetaminy w ilości około 4 kg, przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazanym za umyślne przestępstwo podobne i w ciągu 5 lat od odbycia za nie kary pozbawienia wolności w rozmiarze przekraczającym 6 miesięcy, czym wyczerpał dyspozycję art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. Nr 179, poz. 1485) w brzmieniu nadanym w 2006 roku (Dz. U. 2006 Nr
2. poz. 826) w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. oraz w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 56 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii wymierzył mu karę 4 lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 80 stawek dziennych, ustalając wysokość stawki dziennej na 50 złotych; 8) na podstawie art. 45 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego G. J. przepadek na rzecz Skarbu Państwa korzyści majątkowej osiągniętej z przestępstwa w kwocie 9.583 zł; 9) na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu G. J. okres tymczasowego aresztowania od dnia 4 kwietnia 2009 roku do dnia 13 maja 2011 roku; 10) w miejsce zarzucanego w pkt V czynu, oskarżonego M. K. uznał za winnego tego, że w bliżej nieustalonym okresie pomiędzy 17 marca 2008 roku, a 4 czerwca 2008 roku w Ł. działając wbrew przepisom ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej uczestniczył w obrocie znacznych ilości środków psychotropowych w postaci siarczanu amfetaminy w ilości około 1 kg, a zarzuconego mu czynu dopuścił się będąc uprzednio skazanym za umyślne przestępstwo podobne i w ciągu 5 lat od odbycia za nie kary pozbawienia wolności w rozmiarze przekraczającym 6 miesięcy, czym wyczerpał dyspozycję art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. Nr 179, poz. 1485) w brzmieniu nadanym w 2006 roku (Dz. U. 2006 Nr
3. poz. 826) w zw. z art. 4 § 1 k.k. oraz w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 56 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii wymierzył mu karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 40 stawek dziennych, ustalając wysokość stawki dziennej na 50 złotych; 11) na podstawie art. 45 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego M. K. przepadek na rzecz Skarbu Państwa korzyści majątkowej osiągniętej z przestępstwa w kwocie 5.500 zł; 12) na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zalicza oskarżonemu M. K. okres tymczasowego aresztowania od dnia 5 października 2009 roku do dnia 13 maja 2011 roku; Ponadto wyrok zawiera rozstrzygnięcia o kosztach obrony z urzędu i kosztach sądowych. Apelacje od powyższego wyroku złożyli obrońcy oskarżonych. Obrońca oskarżonego M. K. zaskarżyła wyrok w zakresie pkt 10 i 11 i zarzuciła: 1) obrazę przepisów postępowania to jest art. 17 §1 pkt 7 kpk poprzez jego niezastosowanie; 2) obrazę przepisów postępowania, to jest art. 4, 5§2, 7, 424§1 pkt 1 kpk która miała wpływ na treść orzeczenia, a polegała na: a) rozstrzygnięciu wątpliwości istniejących w sprawie na niekorzyść oskarżonego, b) oparciu ustaleń faktycznych wyłącznie na dowodzie z zeznań świadka Ś. przy jednoczesnej odmowie wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego M. K., c) przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów poprzez uznanie, że dowód z zeznań świadka Ś. należy ocenić jako w pełni wiarygodny i wystarczający, pomimo braku innych obciążających dowodów w sprawie, d) pominięciu w uzasadnieniu wyroku istotnych motywów, którymi Sąd I. instancji kierował się ustalając stan faktyczny w odniesieniu do oskarżonego M. K., w szczególności pominięciu uzasadnienia oceny zeznań świadka Ś. jako wiarygodnych; 3) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, który miał wpływ na treść wyroku polegający na ustaleniu, że oskarżony M. K. dopuścił się czynu polegającego na wprowadzeniu do obrotu około 1 kg siarczanu amfetaminy, podczas gdy obiektywna ocena całokształtu materiału dowodowego nie daje wystarczających podstaw dla takiego rozstrzygnięcia; 4) rażącą niewspółmierność wymierzonej oskarżonemu M. K. kary pozbawienia wolności wobec uniewinnienia oskarżonego od zarzutu działania w zorganizowanej grupie przestępczej. Podnosząc powyższe zarzuty obrońca wniosła o : 1) przy uwzględnieniu zarzutu 1 - uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części wobec oskarżonego M. K. i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania; 2) przy uwzględnieniu zarzutów 2-4 - zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu ewentualnie o zmianę rozstrzygnięcia w zakresie wymiaru kary i wymierzenie oskarżonemu kary w dolnej granicy zagrożenia ustawowego; alternatywnie wnoszę o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I. instancji do ponownego rozpoznania. Obrońca oskarżonego G. J. zaskarżył wyrok na korzyść oskarżonego w całości co do winy w zakresie skazania go w pkt 7 i zarzucił: obrazę przepisów prawa procesowego, która miała wpływ na treść rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, a mianowicie: a) art. 2 § 2 kpk, art. 4 kpk, art. 5 § 2 kpk, art. 7 kpk oraz art. 410 kpk i art. 424 kpk poprzez dokonanie analizy zgromadzonego materiału dowodowego w szczególności wyjaśnień i zeznań świadka M. Ś.

(1)z przekroczeniem granic swobodnej jego oceny, przy jednoczesnym rozstrzygnięciu występujących wątpliwości na niekorzyść oskarżonego G. J. oraz pozostawianiem poza oceną części dowodów, które obiektywny sąd winien przeprowadzić z urzędu, zwłaszcza, gdy dotychczasowe ustalenia poczynione na podstawie oceny jedynego osobowego źródła dowodowego budziły poważne wątpliwości co do wiarygodności jego zeznań i wyjaśnień; b) art. 4 kpk, art. 7 kpk art. 167 kpk, 367 § 1 kpk i art. 410 kpk poprzez zaniechanie dopuszczenia z urzędu dowodu z analizy zapisu kart pamięci, bądź kart telefonicznych z telefonów rzekomo ujawnionych i zabezpieczonych przez funkcjonariuszy zakładu karnego w Ł. u oskarżonego G. J. i świadka W. S.. Ponadto obrońca zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę rozstrzygnięcia i mający wpływ na jego treść, a polegający na przyjęciu, iż G. J. świadomie uczestniczył w obrocie co najmniej 4 kilogramów narkotyków, osiągając z tego procederu korzyść majątkową w wysokości 9.583 złote. Podnosząc powyższe zarzuty obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego G. J. od popełnienia przypisanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Wniesione przez obrońców środki odwoławcze nie zasługiwały na uwzględnienie, a podniesione w nich zarzuty okazały się bezzasadne i to w stopniu oczywistym. W konsekwencji nie mogły zostać uwzględnione wnioski o zmianę lub uchylenie zaskarżonego orzeczenia. Apelacje obrońców oskarżonych M. K. i G. J. jako tożsame w zakresie zarzutu z art. 4k.p.k , art. 5 k.p.k. , art. 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k i art. 424 k.p.k. , zostaną omówione łącznie . Obrońcy zarzucają rozstrzygnięciu sądu I instancji błąd w ustaleniach faktycznych i rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść oskarżonych . Obrońcy oskarżonych , w złożonym środku odwoławczym podnoszą , że sąd I instancji oparł swe orzeczenie na wyjaśnieniach i zeznaniach M. Ś.

(1), a nie na wyjaśnieniach M. K. i G. J. . Odnosząc się do zarzutów dotyczących dowolności w ocenie materiału dowodowego przez sąd I instancji, a skoncentrowanych wokół nieuwzględnienia jako wiarygodnych wyjaśnień oskarżonych K. i óźwiaka , należy wskazać, iż w wyniku przeprowadzonej kontroli instancyjnej nie stwierdzono, by Sąd Okręgowy w Łodzi nieprawidłowo ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy. W szczególności w postępowaniu pierwszo instancyjnym (co znalazło wyraz w uzasadnieniu) została przeprowadzona wręcz drobiazgowa analiza zarówno wyjaśnień oskarżonych, jak i zgromadzonych w sprawie innych dowodów , w tym zeznań świadków. Sąd sporządzając pisemne motywy rozstrzygnięcia , precyzyjnie i wyczerpująco przedstawił powody, dla których uznał wyjaśnienia oskarżonych K. i J. w istotnej części za niewiarygodne. Ocena ta w żadnej mierze nie nosi znamion dowolności ; przeciwnie znajduje potwierdzenie w przytoczonych dowodach, jest zgodna z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Sąd Okręgowy istotną część uzasadnienia poświęcił szczegółowemu omówieniu wyjaśnień i zeznań M. Ś.

(1), w tym również we wskazanym w zarzutach zakresie. Sąd I instancji dokonując oceny wersji zdarzeń wynikającej z twierdzeń M. Ś.

(1), uczynił to nad wyraz ostrożnie . Posiłkował się przy tej ocenie innymi dowodami i tylko w zakresie , w którym korelowały zeznania Ś. z innymi dowodami , uznał je za wiarygodne . Konsekwencją tegoż było uniewinnienie oskarżonych , w znacznej części od popełnienia zarzucanych im czynów oraz znaczna weryfikacja czasookresów czynów , a także ilości narkotyków będących przedmiotem przestępstwa . Zaznaczyć zatem należy , że (w odniesieniu do oskarżonego J.) zeznania M. Ś.

(1)znajdują potwierdzenie w innych dowodach : nagraniach telefonicznych – zabezpieczonych w sprawie , pismach z Zakładów Karnych , fakcie ujawnienia posiadania przez G. J. telefonów komórkowych , podczas jego pobytu w jednostce penitencjarnej . Powiązanie zatem twierdzeń M. Ś.

(1)z tymi dowodami tworzy dopiero logiczną całość zdarzeń .Te wzajemnie uzupełniające się dowody pozwoliły sądowi I instancji na poczynienie prawidłowych i spójnych ustaleń faktycznych , w zakresie działalności przestępczej oskarżonego J. . Wbrew twierdzeniom obrońcy , tych ustaleń, nie trzeba było wspierać jeszcze innymi dowodami . Dowody zebrane w sprawie za wystarczające uznał sąd I instancji , który nie przeprowadzał z urzędu dowodów . Konieczności takiej nie dostrzegł skarżący w postępowaniu pierwszo instancyjnym , a dopiero w postępowaniu odwoławczym . Nie może zatem stawiać obrona zarzutu , że dowodów z urzędu sąd nie przeprowadził gdy sama nie wykazała się inicjatywą dowodową . Obrońca nie zauważa bowiem , że inicjatywa dowodowa przysługiwała obronie i w żaden sposób przez sąd I instancji nie była ograniczana . Skarżący nie dostrzega przy tym , że telefony komórkowe , o których analizę wnosi w apelacji , zabezpieczone były ponad 7 lat temu i to nie w związku z postępowaniem w tej sprawie i nie jest wiadomym gdzie one obecnie znajdują się . Miejsca ich przechowywania nie wskazuje przy tym obrona . Poszukiwanie tych telefonów nie byłoby zatem celowe i zmierzałoby w istocie do przewlekania postępowania , nie wnosząc nic istotnego do niego . W odniesieniu natomiast do oskarżonego K. , wyjaśnienia M. Ś.

(1)są konsekwentne , wskazują na te same okoliczności , to jest miejsce i czas transakcji narkotykowej między nimi . Świadek Ś. podczas wielokrotnych wyjaśnień i zeznań nigdy z tych twierdzeń nie wycofał się i nigdy co do faktu obrotu , 1 kilogramem środków psychotropowych przez oskarżonego K. nie miał wątpliwości . Wobec powyższego , zdaniem Sądu Apelacyjnego w Łodzi sąd I instancji prawidłowo zebrał, a następnie ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy uznając, że wskazuje on na winę i sprawstwo oskarżonych w zakresie zarzucanych im czynów. W rezultacie przeprowadzonego rozumowania usunięte zostały wątpliwości w tym zakresie, a zatem nie ma mowy o naruszeniu art. 5 § 2 k.p.k. W ocenie Sądu Apelacyjnego rozumowanie sądu meriti mieści się w zakresie chronionym dyspozycją art. 7 k.p.k. i nie nosi cech dowolności, wobec czego za chybione należało uznać zarzut błędu w ustaleniach faktycznych . Nie zasadny jest również zawarty w apelacji obrońcy oskarżonego M. K. polegający na obrazie art. 17 § 1pkt 7 k.p.k. Zauważyć należy , że szczegółowo w tym zakresie wypowiedział się już sąd I instancji w pisemnych motywach orzeczenia, czyniąc to na kartach od 36 do 39 . Wskazał sąd stanowisko judykatury , powołał się na orzeczenia Sądu Najwyższego i dokonał analizy art. 17 § 1pkt 7 k.p.k. Ta ocena prawna jest poprawna , nie zawiera luk i w pełni akceptowana jest przez sąd odwoławczy . Z uwagi na obszerność rozważań sądu I instancji w tym zakresie , przy podzielaniu takiego poglądu przez sąd odwoławczy , nie jest celowe ponowne powielanie tych argumentów w niniejszym uzasadnieniu i dlatego rozważania sądu odwoławczego są ograniczone tylko do tych uwag . Na koniec, należy również wskazać, iż niezasadnym jest podniesiony , przez obrońcę oskarżonego M. K. , z ostrożności procesowej zarzut rażącej niewspółmierności kary . Zarzut tego rodzaju można podnieść jedynie wówczas, gdy kara nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy, stając się w społecznym odczuciu karą niesprawiedliwą. Nie chodzi przy tym o każdą ewentualną różnicę w ocenach co do wymiaru kary, ale o różnicę zasadniczą, gdy wymierzona wbrew dyrektywom z art. 53 k.k. kara staje się nie do zaakceptowania. Podsumowując stwierdzić należy, że omówione powyżej środki odwoławcze i zaprezentowane w nich zarzuty, nie mogły być podstawą do wzruszenia prawidłowego, w ocenie Sądu Apelacyjnego, rozstrzygnięcia Sądu I instancji. Sąd Apelacyjny orzekł również o kosztach postępowania odwoławczego czyniąc to na podstawie § 19, § 14 ust. 2 pkt 5, § 14 ust. 7 i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2002r., Nr 163, poz. 1348 ze zm.) i zasądził na rzecz adwokata A. K. kwotę 738 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu G. K. z urzędu w postępowaniu odwoławczym . Na podstawie art. 634 k.p.k. w zw. z art. 624 § 1 k.p.k. Sąd zwolnił oskarżonych od obowiązku uiszczenia kosztów postępowania drugo instancyjnego.