z art.
Posiada prawo jazdy kategorii B, które zostało mu zatrzymane w dniu 04 maja 2015 r. w innej sprawie. Dowód: wyjaśnienia oskarżonego – k. 4, 40, zaświadczenie ze Starostwa Powiatowego w Z. – k. 15, karta karna – k. 16-17, odpis wyroku – k. 18. Oskarżony przyznał się do zarzucanego mu czynu. Sąd zważył, co następuje: W sprawie zachodziły wątpliwości co do tego, czy stopień stężenia alkoholu w organizmie oskarżonego sytuował się na poziomie właściwym dla przestępstwa czy wykroczenia. Pierwsze badanie wskazało bowiem na stan właściwy dla przestępstwa (0,29 mg/l), drugie natomiast na wykroczenie (0,23 mg/l). W tym stanie dowodowym, skoro nie przeprowadzono trzeciego badania na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu ani badania krwi, zachodzi nieusuwalna, w rozumieniu art. 5§2 kpk, wątpliwość co do rzeczywistego poziomu stężenia alkoholu w organizmie oskarżonego. Jak wynika nawet z niniejszej sprawy, urządzenia do badania stężenia alkoholu dotknięte są pewnym marginesem błędu. Z tego powodu, konieczne są co najmniej dwa badania, a nawet więcej, gdy wyniki badań są niejednoznaczne. Z tych względów, sąd uznał, że powyższa wątpliwość musi być rozstrzygnięta na korzyść oskarżonego przez uznanie, iż kierując pojazdem znajdował się w stanie po użyciu alkoholu. Wątpliwości nie budziły pozostałe dowody, w tym wyjaśnienia oskarżonego, przyznającego się do winy, ale w znaczeniu, iż prowadził samochód, pijąc dzień wcześniej alkohol, bez możliwości rozróżnienia czy przyznaje się do przestępstwa czy wykroczenia. Sąd, przy tak poczynionych ustaleniach faktycznych, nie miał wątpliwości co do kwalifikacji prawnej zachowania oskarżonego. Zgodnie z art. 87§1 kw kto, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka, prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym podlega karze aresztu albo grzywny nie niższej niż 50 złotych. Sąd uznał, że sprawiedliwą karą będzie kara 1000 złotych grzywny. Obwiniony kierował bowiem samochodem, będąc po spożyciu alkoholu, drogą na której natężenie ruchu jest dość znaczne (droga wojewódzka prowadząca do B.), chociaż w porze, gdy natężenie ruchu jest z zasady niskie. Kara ta dopasowana jest również do możliwości finansowych obwinionego. Sąd miał na uwadze również względy prewencji ogólnej, związane ze znaczną ilością przypadków prowadzenia pojazdów mechanicznych w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka, co wymaga stanowczej reakcji karnej, a przede wszystkim względy prewencji indywidualnej, gdyż oskarżony był poprzednio karany z art.
Ponadto, jak na warunki wykroczenia, stężenie alkoholu w organizmie oskarżonego było wysokie. Stąd, na podstawie art. 87§1 kw, art. 24§1 i §3 kw, sąd orzekł, jak w punkcie I wyroku. Zgodnie z art. 29§1 kw zakaz prowadzenia pojazdów wymierza się w miesiącach lub latach, na okres od 6 miesięcy do 3 lat, a wedle §2 tego artykułu orzekając zakaz prowadzenia pojazdów określa się rodzaj pojazdu, którego zakaz dotyczy. Z tego względu, sąd, jako, że art. 87§3 kw przewiduje obowiązek orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów, uznał za konieczne zastosowanie wobec obwinionego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres jednego roku i sześciu miesięcy. Sąd wziął pod uwagę przy orzekaniu długości trwania środka karnego te okoliczności, które uwzględnił przy wymiarze grzywny. Z tego względu, , sąd orzekł, jak w punktach II części dyspozytywnej wyroku. Sąd uznał, że obwiniony jest w stanie ponieść koszty postępowania oraz opłatę i na podstawie art. 118§1 kpw oraz art. 3 ust. 1 w zw. z art. 21 ust. 2 ustawy o opłatach w sprawach karnych, obciążył go obowiązkiem ich uiszczenia, o czym orzeczono w punkcie III wyroku.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.