z art. 227 kpc w zw. z art. 233 § 1 kpc, także art.
z art. 27 kro oraz art.
z art. 753 kpc. W uzasadnieniu powódka podniosła, że istota zabezpieczenia nie polega na tym, że ma ono zmierzać wyłącznie do zaspokojenia podstawowych potrzeb uprawnionego, podniosła, że dostatecznie uprawdopodobniła swe roszczenie oraz podjęła próbę wyjaśnienia wątpliwości Sądu I instancji co do wysokości wykazywanych wydatków. W konsekwencji powódka wniosła o zamianę zaskarżonego postanowienia i udzielenie zabezpieczenia jej roszczenia poprzez zobowiązanie pozwanego do płacenia na jej rzecz kwoty 2900 zł miesięcznie płatnej do dnia 10 każdego miesiąca, począwszy od dnia 1.06.2015r. z ustawowymi odsetkami w razie opóźnienia w płatności. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Zażalenie jest częściowo zasadne. W pierwszej kolejności należy wskazać, że charakter prawny zabezpieczenia roszczeń determinują dwie główne cechy, tj. 1) o udzieleniu zabezpieczenia orzeka sąd w specjalnym rodzaju postępowania cywilnego i niezależnie od woli podmiotu, przeciwko któremu jest ono skierowane, oraz 2) zabezpieczenie to pozostaje w bezpośrednim i ścisłym związku z dochodzeniem roszczenia w postępowaniu sądowym lub przed sądem polubownym. Zasadniczym celem postępowania zabezpieczającego, jako postępowania pomocniczego, jest zapewnienie udzielenia natychmiastowej, ale i tymczasowej ochrony prawnej zainteresowanym podmiotom, tak aby całe postępowanie w sprawie osiągnęło swój cel. Pomocniczy cel postępowania zabezpieczającego sprowadza się do tego, że zawsze musi odwoływać się do realiów określonego postępowania rozpoznawczego, a decyzja o udzieleniu zabezpieczenia poprzedzona winna być potrzebą rozważenia konieczności zachowania równowagi pomiędzy sprzecznymi, ważnymi interesami stron, co zawiera dyrektywa zawarta w treści (...) § 3 kpc, zwana zasadą minimalnej uciążliwości zabezpieczenia. Przepis art.
kpc określa, kto może żądać przeprowadzenia postępowania zabezpieczającego oraz jakie są warunki zasadności zabezpieczenia. Przepis ten wymaga uprawdopodobnienia roszczenia oraz tego, że roszczenie to jemu przysługuje, innymi słowy, wnioskujący o udzielenie zabezpieczenia musi wykazać wiarygodność swego roszczenia. Wykazanie istnienia roszczenia nie oznacza jednak udowodnienia faktu, ale jedynie wykazanie jego prawdopodobieństwa. Jest to istotne o tyle, że, jak wynika z treści art. 753 § 1 kpc W sprawach o alimenty zabezpieczenie może polegać na zobowiązaniu obowiązanego do zapłaty uprawnionemu jednorazowo albo okresowo określonej sumy pieniężnej. W sprawach tych podstawą zabezpieczenia jest jedynie uprawdopodobnienie istnienia roszczenia. Do uprawdopodobnienia twierdzeń w postępowaniu zabezpieczającym odnoszą się ogólne reguły stosowane w postępowaniu cywilnym. Uprawdopodobnienie, jako instytucja kodeksowa, odnosi się do sytuacji, w których ustawa procesowa nie wymaga ustalenia twierdzeń o faktach przy pomocy dowodów, lecz zadowala się mniejszym stopniem pewności - uprawdopodobnieniem tych twierdzeń. Uprawdopodobnienie może być przeprowadzone przez sąd przy użyciu środków, które uzna on za właściwe, nie wyłączając środków dowodowych. Przy uprawdopodobnieniu nie jest jednak konieczne zachowanie szczególnych przepisów o postępowaniu dowodowym (art. 243 kpc). Uprawdopodobnienie w odróżnieniu od dowodu nie daje zatem pewności co do prawdziwości twierdzenia o istnieniu konkretnego roszczenia, lecz sprawia, że twierdzenie to staje się prawdopodobne (por. M. Iżykowski, Charakterystyka prawna uprawdopodobnienia w postępowaniu cywilnym, s. 71 i n.). Uprawniony musi w postępowaniu zabezpieczającym uprawdopodobnić roszczenie - innymi słowy, musi wykazać wiarygodność roszczenia, tj. przedstawić i należycie uzasadnić twierdzenia, które stanowią podstawę dochodzonego roszczenia (obowiązek ten wynika również z treści przepisu art. 736 § 1 pkt 2 kpc). Zdaniem Sądu Okręgowego w niniejszej sprawie powódka zdołała co do zasady uprawdopodobnić swe roszczenie, co nie oznacza jednak, że należało w pełni podzielić jej racje w przedmiocie wysokości zaproponowanej w trybie zabezpieczenia potrzeb rodziny. Oceniając zgromadzony dotychczas w sprawie materiał dowodowy Sąd II instancji doszedł do przekonania, że przyjęta na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego kwota zabezpieczenia należnego powódce została niedoszacowana. Według Sądu odwoławczego miedzy stronami rzeczywiście istnieje znaczna dysproporcja w uzyskiwanych dochodach, a w sytuacji, gdy powód nie partycypuje w kosztach utrzymania rodziny, którą poprzez związek małżeński stworzył z powódką, winien jest on liczyć się z tym, że ten jego obowiązek musi zostać sformalizowany. Należało w tym miejscu w pełni podzielić pogląd Sądu Najwyższego o tym, że poziom stopy życiowej rodziny określają możliwości zarobkowe i majątkowe obojga małżonków. Zakres tego obowiązku kształtuje zasada, że stopa życiowa małżonków, choćby pozostających w faktycznym rozłączeniu, powinna być z reguły równa. Dlatego też obowiązek małżonka z art. 27 k.r.o. nie powstaje i nie zależy od tego, czy drugi małżonek znajduje się w niedostatku, lecz od tego, by jeden z małżonków nie mógł zaspokajać swoich potrzeb w takim zakresie, w jakim może to uczynić małżonek drugi (vide: uchwała Sądu Najwyższego z dnia 16 grudnia 1987 r., III CZP 91/86, Lex nr 3342). W realiach przedmiotowej sprawy nie ma wątpliwości, że powódka jest osobą schorowaną. Cierpi na szereg dolegliwości, leczy się z powodu wielu poważnych chorób, co do których, z uwagi na ich przewlekłość, nie istnieją rokowania co do wyleczenia, a podejmowane w tym zakresie przez H. B. zabiegi mają na celu powstrzymanie procesów chorobotwórczych. Z orzeczenia o stopniu niepełnosprawności powódki wynika, że została ona zaliczona do znacznego stopnia niepełnosprawności, a ponadto, że istnieje w stosunku do niej konieczność stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innej osoby (k. 17). Powódka, jak wskazuje w pozwie, utrzymuje się z renty z tytułu częściowej, trwałej niezdolności do pracy w wysokości 591,37 zł (vide też: decyzja ZUS – k. 18-19). Z przedstawionej natomiast deklaracji PIT za 2014r. wynika, że pozwany J. B.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.