pkt 2 kp, a w szczególności, czy praca powódki na stanowisku opiekunki domowej stanowiła zadania realizowane cyklicznie. W ocenie Sądu I instancji, umowa o pracę zwarta pomiędzy T. B. a (...) Komitetem Pomocy (...) w S. została zawarta w celu wykonywania zadań realizowanych cyklicznie. Sąd Rejonowy argumentując swoje stanowisko wskazał, iż jak zostało określone w Nowym słowniku języka polskiego (Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003, str. 1216 i 102) „zadanie” to „cel, misja do wypełnienia, posłannictwo, obowiązek”, a „cykliczny” to „dotyczący cyklu, występujący w formie cyklów, powtarzający się w regularnych odstępach czasu”. Zatem „zadania realizowane cyklicznie” to innymi słowy „obowiązki powtarzające się w regularnych odstępach czasu”. Następnie, Sąd pierwszej instancji stwierdzi, iż praca powódki na stanowisku opiekunki domowej polegała na szeroko pojętej opiece nad podopiecznymi objętymi taką opieką na podstawie decyzji administracyjnej wydanej przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w S.. Powódka realizowała te zadania w wykonaniu corocznie zawieranych umów zawartych pomiędzy pozwanym a Miastem S., a dotyczących wykonywania zadań z zakresu pomocy społecznej. W ocenie Sądu Rejonowego, bezspornym jest, że co roku Miasta S. organizuje konkurs ofert na wykonywanie tych zadań, co którego przystępuje pozwany, a w razie pozytywnego dla niego wyniku, zawiera z Miastem S. stosowną umowę. Zatem pozwany zatrudniał powódkę jedynie do realizacji zadań szczegółowo określonych w umowach zawartych z Miastem S.. Niewątpliwie zadania te miały charakter cykliczny, w tym przypadku co do zasady powtarzający się co rok, z hipotetyczny wyjątkiem w przypadku, gdyby pozwany nie wygrał takiego konkursu ofert. Obowiązki powódki były więc skorelowane z corocznym wygrywaniem konkursu ofert przez pozwanego na wykonywanie zadań zleconych przez Miasto S. z terminem określonym na ich wykonanie na 1 rok. Sąd Rejonowy, powołując się na orzecznictwo, m. in. na wyrok Sądu Najwyższego z 21 września 2011r. II PK 36/11 (LEX nr 1108547), postanowienie Sądu Najwyższego z 13 października 2009 r. II PZP 10/09 (LEX nr 551891) oraz wyrok wydany przez Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w dniu 4 lipca 2006 r. w sprawie C-212/04, K. A. i inni przeciwko E. G. ( (...) 2006, s. I- (...); (...) Przegląd Sądowy 2007, nr 5, s. 38 oraz na klauzulę 5 zawartą w Porozumieniu ramowym, które stanowi załącznik do Dyrektywy Rady 99/70/WE z 28 czerwca 1999 r. uznał, że praca powódki na stanowisku opiekunki domowej świadczona na rzecz osób wskazanych w decyzji administracyjnej MOPS w S. była realizowana cyklicznie. Zawarcie z powódka umów o pracę na czas określony jednego roku było w tym przypadku uzasadnione występowaniem konkretnych okoliczności dotyczących działalności pracodawcy i warunków jej wykonywania. Istotne przy tym okazały się zadania, które wykonywał pozwany w trakcie obowiązywania umów zawartych z Miastem S., które niewątpliwie także miały charakter cykliczny. Sąd I instancji wskazał, iż umowy o pracę zawarte z powódką po 1 stycznia 2010 r. nie naruszyły obowiązujących przepisów. Brak było bowiem podstaw do ustalenia, iż po tym dniu strony łączyła umowa o pracę zawarta na czas nieokreślony. W konsekwencji, w ocenie Sądu Rejonowego, nieuzasadnione okazało się także żądanie dopuszczenia powódki do pracy, gdyż strony nie łączy już umowa o pracę, a przesłanką takiego roszczenia jest stwierdzenie, że między stronami istnieje stosunek pracy, lecz pracodawca – pozostając w błędnym przekonaniu – uniemożliwia pracownikowi realizację jego zadań (art. 22 kp). Zdaniem Sądu I instancji, brak jest także przesłanek i podstaw prawnych do zasądzenia od pozwanego na rzecz powódki kwoty 4.800 zł brutto tytułem wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy, skoro po 31 grudnia 2013 r. stosunek pracy powódki wygasł z upływem czasu, na jaki została zawarta umowa o pracę. W oparciu o art. 102 kpc, z uwagi na trudną sytuację materialną powódki, która była osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych, Sąd Rejonowy zdecydował nie obciążać jej kosztami zastępstwa procesowego. Od powyższego wyroku apelację złożyła powódka zaskarżając go w całości i wniosła o jego zmianę, poprzez uwzględnienie powództwa i ustalenie, iż T. B. łączy z pozwanym umowa o pracę na czas nieokreślony, począwszy od dnia 1 stycznia 2010 r., nakazanie pozwanemu dopuszczenia do pracy na warunkach umowy zawartej w dniu 2 stycznia 2008 r. oraz zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kwoty 4800 zł brutto tytułem wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy jak również zasądzenie od pozwanego na powódki kosztów procesu, w tym kosztów zastępca procesowego wg norm przepisanych za obie instancje. Powódka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art.
art. 22 § 1 kp oraz art. 81 § 1 kp poprzez ich niezastosowanie w sytuacji, gdy przedłużenie przez pozwanego obowiązywania umowy zawartej z powódką od 1 stycznia 2008 r. do 31 grudnia 2008 r. na mocy tego samego aneksu odpowiednio do 31 grudnia 2009 r., a następnie 31 grudnia 2010 r. winno skutkować "przekształceniem” ex lege tego rodzaju umowy o pracę z dniem 1 stycznia 2010 r. w umowę na czas nieokreślony, naruszenie prawa materialnego tj. art.
2 kp przez niewłaściwe zastosowanie będące konsekwencją błędnej wykładni polegającej na przyjęciu, iż ciągłe stałe wykonywanie pracy bez jakichkolwiek odstępów czasowych jest tożsame z zadaniami realizowanymi cyklicznie. Powódka zarzuciła także naruszenie przepisów postępowania tj. art. 233 § 1 kpc w zw. z art. 328 § 2 kpc poprzez dokonanie oceny dowodów z przekroczeniem granic ustawowej swobody i wydanie wyroku bez rozważenia wszelkich okoliczności oraz w sposób nasuwający zastrzeżenia z punktu widzenia zasad logicznego rozumowania oraz w sposób sprzeczny z zasadami doświadczenia życiowego polegającej na uznaniu, iż praca powódki na stanowisku opiekunki domowej stanowiła zadania realizowane cyklicznie oraz przyjęcia dla zasadności oddalenia powództwa powódki charakteru realizacji zadań pracodawcy skorelowania obowiązków pracownika z wygrywaniem konkursu ofert dla realizacji tych ofert, a w konsekwencji sposobu ich finansowania. W uzasadnieniu apelacji, strona powodowa podniosła m. in., iż praca wykonywana przez T. B. była realizowana w sposób ciągły, stale, bez żadnych odstępów, nie była również realizowana w formie jakichkolwiek cykli. Nie była też związana z jej zapotrzebowaniem tylko przez pewien, okres powtarzający się następnie w różnych odstępach czasowych. Zdaniem powódki, tok rozumowania przyjęty przez Sąd pierwszej instancji prowadziłby do przyjęcia sytuacji, iż w zasadzie każdy rodzaj pracy należałoby traktować jako zadania wykonywanie cyklicznie, a w konsekwencji stosowanie art.
2 należałoby stosować do wszystkich umów o pracę. Pełnomocnik pozwanego, na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2015 r. wniósł o oddalenie apelacji oraz o zasądzenie od powódki na rzecz pozwanego kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Apelacja powódki okazała się w części, tj. w zakresie żądania ustalenia, iż T. B. łączy z pozwanym umowa o pracę na czas nieokreślony, począwszy od dnia 1 stycznia 2010 r. uzasadniona. Sąd I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny, lecz dokonał błędnej interpretacji przepisu art.
Zdaniem Sądu Okręgowego, w niniejszej sprawie nie można mówić o cykliczności pracy wykonywanej przez powódkę. Cykliczność polega bowiem na tym, że pracownik wykonuje co jakiś czas np. co miesiąc określone zadanie i co pewien czas, np. co miesiąc wyłącznie w zakresie tego zadania zostaje zatrudniany na czas określony. Powódka pracowała zaś jako opiekunka, a jedynie umowy o pracę zostały przedłużane co roku. Powyższe wyklucza więc określenie pracy powódki jako cyklicznej. Fakt, iż pozwany co roku uczestniczył w konkursie na realizowanie zadań z zakresu pomocy społecznej nie może rzutować na sytuację prawną pracowników zatrudnionych w (...) Komitecie Pomocy (...) w S.. Oczywistym jest, że każdy przedsiębiorca poszukuje zadań do realizacji, na podstawie których prowadzi swoją działalność gospodarczą i do których wykonywania potrzebuje pracowników. Brak ewentualnych zadań do wykonania powoduje zaś konieczność rozwiązania stosunku pracy z zatrudnianymi pracownikami. Dlatego też przyjąć należy, iż z powódką została zawarta umowa o pracę na czas nieokreślony z chwilą zawarcia trzeciej kolejnej umowy o pracę na czas określony, a dokładniej z chwilą od dnia 1 stycznia 2010 r. Podkreślić należy, iż w niniejszej sprawie nie nastąpiło przekroczenie terminu do wniesienia pozwu, co wynika z charakteru przedmiotu postępowania. W sprawach bowiem o ustalenie istnienia stosunku prawnego nie przewidziano określonego terminu, w którym powinno zostać wniesione powództwo. Na marginesie należy wskazać, iż T. B. nie była pouczona o prawie odwołania się od zakończenia stosunku pracy, co również wykluczałoby ewentualne przekroczenie terminu do wniesienia pozwu. Odnośnie żądania powódki o wynagrodzenie w kwocie 4 800 zł brutto za czas pozostawania bez pracy, Sąd Okręgowy stwierdził, co następuje. W związku z tym, iż powódka we wskazanym okresie, tj. od 1 stycznia 2014 r. nie świadczyła pracy jak również nie domagała się dopuszczenia do pracy, żądanie T. B. jest niezasadne. Stosownie bowiem do treści art. 81 § 1 kp pracownikowi za czas niewykonywania pracy, jeżeli był gotów do jej wykonywania, a doznał przeszkód z przyczyn dotyczących pracodawcy, przysługuje wynagrodzenie (…). W każdym przypadku wynagrodzenie to nie może być jednak niższe od wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę, ustalanego na podstawie odrębnych przepisów. Przedmiotowej sprawy, mając na uwadze, iż powódka nie zgłaszała pozwanemu gotowości do świadczenia pracy, nie można zakwalifikować jako wypełniającej hipotezę omawianego przepisu, a więc T. B. nie należy się dochodzone w pozwie wynagrodzenie. Powyższe potwierdza pogląd wyrażony w orzecznictwie (wyrok Sądu Apelacyjnego (...)z dnia 7 marca 2013 r. III (...)oraz powoływane tam: wyrok SN z 11 stycznia 2006 r. II PK 111/05, OSNP 2006/23-24, poz. 347, wyrok SN z 12.10.2007, I PK 117/07, LEX nr 447248, wyrok SN z 7.05.2008, II PK 331/07, OSNP 2009/17-18/230), zgodnie z którym przyjmuje się, iż aby uznać istnienie gotowości do pracy musi łącznie: istnieć zamiar wykonywania pracy, istnieć faktyczna zdolność do świadczenia pracy, wystąpić uzewnętrznienie gotowości do wykonywania pracy oraz pracownik musi pozostawać w dyspozycji pracodawcy. W związku z powyższym, wobec braku zgłoszenia przez powódkę dopuszczenia do pracy, jej apelacja, w zakresie żądania wynagrodzenia, została oddalona. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 386 § 1 kpc Sąd Okręgowy orzekł, iż T. B. łączy z (...) Komitetem Pomocy (...) w S. umowa o pracę zawarta na czas nieokreślony od dnia 1 stycznia 2010 r. i nakazał (...) Komitetowi Pomocy (...) w S. dopuszczenie T. B. do pracy, zaś na podstawie art. 385 kpc oddalił apelację w pozostałym zakresie. Rozstrzygnięcie o kosztach procesu Sąd Okręgowy oparł na podstawie art. 100 kpc.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.