Sygn. akt IX Ka 902/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 sierpnia 2015 roku Sąd Okręgowy w Kielcach IX Wydział Karny-Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Krzysztof Sajtyna Protok

§ 4

kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Starachowicach z dnia 1 kwietnia 2015 roku sygn. akt II K 125/15 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że: 1. eliminuje z opisu czynu przypisanego oskarżonemu ustalenie, że czynu tego dopuścił się będąc uprzednio prawomocnie skazanym za przestępstwo z art. 178 a § 1 k.k. w sprawie II K 260/12 SR w Starachowicach; 2. na podstawie art. 69 § 1, 2 i 4 k.k. w zw. z art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres próby wynoszący 4 (cztery) lata; 3. na podstawie art. 71 § 1 k.k. w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. orzeka wobec oskarżonego karę 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 (dwadzieścia) złotych; 4. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 220 (dwieście dwadzieścia) złotych, tytułem opłaty za obie instancje; II. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; III. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 20 (dwadzieścia) złotych, tytułem wydatków za postępowanie odwoławcze. SSO Krzysztof Sajtyna Sygn. akt IX Ka 902/15 UZASADNIENIE P. J. został oskarżony o to, że: w dniu 24 listopada 2014 roku w miejscowości P., gm. B. woj. (...), kierował samochodem osobowym marki S. (...) nr rej. (...) w ruchu lądowym, będąc w stanie nietrzeźwości 1,56 promila alkoholu we krwi, czym czynu dopuścił się w czasie obowiązującego zakazu prowadzenia pojazdów w okresie od 4 stycznia 2013 roku do 4 stycznia 2015 roku wyrokiem Sądu Rejonowego w Starachowicach sygn. akt II K 260/12, tj. o przestępstwo określone w art. 178 a § 4 k.k. Sąd Rejonowy w Starachowicach wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2015 roku w sprawie sygn. akt II K 125/15 orzekł co następuje: I. w ramach czynu zarzucanego w akcie oskarżenia uznał P. J. za winnego tego, że w dniu 24.11.2014 roku w miejscowości P. gm. B., będąc uprzednio prawomocnie skazanym za przestępstwo z art. 178 a § l k.k. w sprawie II K 260/12 SR w Starachowicach, w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzeczonego tym wyrokiem, prowadził w ruchu lądowym pojazd mechaniczny marki S. (...) nr rej. (...) znajdując się w stanie nietrzeźwości, to jest przestępstwa z art. 178 a § 4 k.k. i za ten czyn na podstawie art. 178 a § 4 k.k. wymierzył mu karę 5 (pięć) miesięcy pozbawienia wolności, II. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczył P. J. na rzecz orzeczonej wobec niego kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w tej sprawie od dnia 25 listopada 2014 rok do dnia 26 listopada 2014 roku przyjmując, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności w tej sprawie odpowiada jednemu dniowi orzeczonej kary pozbawienia wolności, III. na podstawie art. 42 § 2 k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k. orzekł wobec P. J. tytułem środka karnego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 (dwa) lata, IV. na podstawie art. 49 § 2 k.k. orzekł od P. J. na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym i Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 300 (trzysta) złotych tytułem środka karnego, V. zasądził od P. J. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 412,10 (czterysta dwanaście 10/100) złotych tytułem kosztów sądowych, w tym 120 (sto dwadzieścia) złotych opłaty. Apelację od powyższego wyroku w całości na korzyść oskarżonego wniósł jego obrońca zarzucając: 1) naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na treść wyroku mianowicie:

1. a)art. 7 k.p.k. poprzez dowolną ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów,
2. b)art. 411 § 2 pkt l k.p.k. poprzez niewskazanie w sentencji wyroku ilości spożytego alkoholu przez oskarżonego,
3. c)art.6 k.p.k. w zw. z art.79 parł pkt.3 k.p.k. poprzez nieustanowienie z urzędu przez Sąd dla oskarżonego obrońcy z urzędu i naruszenie w ten sposób jego prawa do obrony w sensie materialnym i formalnym, 2) błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść orzeczenia, a polegający na mylnym uznaniu, iż oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu, a z ostrożności procesowej 3) rażącą niewspółmierność (surowość) kary. Na podstawie art. 437 § 2 k.p.k. wniósł o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu względnie o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, a z ostrożności procesowej zmianę wyroku i uznanie oskarżonego winnym występku z art. 178 a § l k.k.i wymierzenie kary wolnościowej. Ponadto wniósł o: I. dopuszczenie dowodu z opinii biegłych psychiatrów na okoliczność: 1) czy oskarżony cierpi na chorobę psychiatryczną, upośledzenie umysłowe lub zakłócenie czynności psychicznych? 2) czy oskarżony w chwili dokonania zarzucanego mu czynu miał zdolność rozpoznania jego znaczenia oraz zdolność pokierowania swoim postępowaniem czy miał zachowaną, zniesioną czy ograniczoną w stopniu znacznym? 3) czy oskarżony mógł brać udział w prowadzonym p-ko niemu postępowaniu przygotowawczym, przed Sądem I instancji i obecnie czy może? Ponadto wniósł o zaliczenie w poczet dowodów rzeczowych:
4. a)historii choroby, na okoliczność, iż oskarżony uległ wypadkowi drogowemu w następstwie, którego doszło do złamania u niego kości skroniowej po prawej stronie i mimo bezpośredniego zagrożenia zdrowia i życia nie wyraził zgody na hospitalizację i wątpliwości co do jego poczytalności i możliwości brania udziału w postępowaniu karnym. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: 1. Apelacja jest częściowo zasadna i doprowadziła do zmiany zaskarżonego wyroku w sposób opisany w dyspozytywnej części. Niemniej jednak żaden z formalnie podniesionych zarzutów nie jest zasadny, a powodem dokonanej zmiany jest uchybienie wskazane w uzasadnieniu apelacji- odnoszące się do błędnego ustalenia Sądu meriti, co do uprzedniej karalności oskarżonego. 2. Analiza dowodów zgromadzonych w aktach sprawy na okoliczność uprzedniej karalności oskarżonego przekonuje, iż w dacie wyrokowania przed Sądem I instancji, skazanie w sprawie II K 260/12 SR w Starachowicach uległo zatarciu i fakt ten nie może stanowić o zakwalifikowaniu czynu oskarżonego z art.

§ 4kk, co trafnie dostrzegł również Sąd Rejonowy w uzasadnieniu wyroku.

Wnioski wyprowadzone z tej okoliczności zarówno przez Sąd I instancji (k. 69), jak i obrońcę oskarżonego (k.82) o niemożności zakwalifikowania czynu z art.

§ 4kk są jednak nieuprawnione.

Przepis ten zawiera, bowiem dwa różne, niezależne od siebie znamiona, których spełnienie warunkuje odpowiedzialność z art.

§ 4kk.

Otóż oprócz uprzedniego prawomocnego skazania, drugim znamieniem sformułowanym in fine tego przepisu jest popełnienie czynu w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego w związku ze skazaniem za przestępstwo. W niniejszej sprawie oskarżony dopuścił się czynu 24 listopada 2014 roku w sytuacji, gdy okres zakazu orzeczony wyrokiem powołanym wyżej trwał do dnia 4 stycznia 2015 r. (k. 58), a więc bezspornie w okresie jego obowiązywania, jak wymaga tego przepis art.

§ 4kk.

W orzecznictwie nie kwestionowane jest, że o ile zatarcie skazania w dacie wyrokowania powoduje niemożność przyjęcia quasi recydywy, to fakt prowadzenia pojazdu w okresie obowiązywania zakazu, z uwagi na to, iż jest to odrębny kwalifikowany typ przestępstwa, ocenia się na datę popełnienia czynu. Tak m.in. w postanowieniu SN z dnia 21.08.2012 r. sygn. akt IV KK 59/12: Fakt zatarcia z mocy prawa wcześniejszego prawomocnego skazania za przestępstwo określone w art.

§ 1k.k.

lub wymienione w art.

§ 4

k.k., zaistniały w dacie wyrokowania co do popełnienia czynu określonego w art.

§ 1

k.k., uniemożliwia przyjęcie odpowiedzialności sprawcy na podstawie art.

§ 4k.k.

także wtedy, gdy do popełnienia tego czynu doszło przed upływem okresu niezbędnego do zatarcia wcześniejszego skazania. Nie stanowi natomiast przeszkody do przyjęcia odpowiedzialności na podstawie art.

§ 4k.k.

zatarcie, w dacie wyrokowania, skazania za przestępstwo, którego częścią było orzeczenie zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, jeżeli będący przedmiotem osądu czyn określony w art.

§ 1k.k.

został popełniony w okresie obowiązywania tego zakazu. Podobnie SN w wyroku z dnia 2014.12.04 (III KK 381/14) do którego odwołuje się Sąd I instancji w motywach zaskarżonego wyroku . Konsekwencją powyższych rozważań była konieczność wyeliminowania z opisu czynu ustalenia, że oskarżony przedmiotowego czynu dopuścił się będąc uprzednio prawomocnie skazany za przestępstwo z art.

§ 1kk.

1. Zmiana opisu czynu, wprawdzie nie mająca istotnego znaczenia dla kwalifikacji prawnej czynu oskarżonego musiała znaleźć swoje odzwierciedlenie w ocenie współmierności kary. Aczkolwiek w dalszym ciągu wobec oskarżonego zastosowanie ma zasada z art. 69 § 4 kk, to jednak uwzględniając pozostałe okoliczności związane z sytuacją osobistą oskarżonego (młody wiek, w miarę ustabilizowany tryb życia i niekaralność) doprowadziły Sąd Okręgowy do przekonania, iż zachodzi szczególnie uzasadniony wypadek pozwalający na skorzystanie z warunkowego zawieszenia kary pozbawienia wolności. Określenie czteroletniego okresu próby i zasądzenie od oskarżonego kary grzywny w wymiarze 50 stawek dziennych po 20 złotych każda będzie dostateczną, a przez to współmierną reakcją karną na czyn przypisany oskarżonemu. Jednocześnie Sąd zastosował wobec oskarżonego ustawę w brzmieniu z dnia popełnienia czynu, jako ustawę in concreto względniejszą (art. 4 § 1 kk). Przemawia za tym chociażby porównanie treści art. 71 § 1 kk i art. 72 § 1 kk.
2. Jak już wyżej nadmieniono pozostałe zarzuty podniesione w apelacji, a dotyczące uchybień jakich miał się dopuścić Sąd Rejonowy są bezzasadne.
3. Po pierwsze Sąd I instancji nie mógł dopuścić się naruszenia przepisów o prawie do obrony w sytuacji, gdy żaden dowód zgromadzony w sprawie, w tym wyjaśnienia oskarżonego nie wskazywały na istnienie okoliczności prowadzących do możliwości powzięcia wątpliwości, co do jego poczytalności. Po drugie- niezależnie od powyższego dokumentacja lekarska przedłożona przy apelacji również w żadnym razie nie prowadzi do takiego wniosku. Przebyty blisko cztery lata temu uraz kości skroniowej prawej, bez jakichkolwiek innych następstw oraz jakiegokolwiek dalszego leczenia w tym kierunku w żadnym razie nie uzasadnia powzięcia wątpliwości o których napisał w apelacji jej autor.
4. Oczywiście bezzasadny jest zarzut obrazy art. 411 § 2 pkt 1 kpk. Niezrozumiałe jest w jakim celu w opisie czynu występku z art.

kk miałoby być zawarte ustalenie, co do ilości spożytego przez oskarżonego alkoholu. Istotne jest ustalenie stanu nietrzeźwości w momencie kierowania pojazdem mechanicznym, albowiem to stanowi znamię czynu zabronionego. Jednocześnie jeśli chodzi o stopień stężenia alkoholu, to wystarczające jest wskazanie tej okoliczności w ustaleniach faktycznych w uzasadnieniu wyroku.

1. Wreszcie bezzasadne w stopniu oczywistym są również zarzuty obrazy art. 7 kpk i błędu w ustaleniach faktycznych. Skarżący za wyjątkiem zarzutu, iż jego zdaniem doszło do dowolnej oceny dowodów, nie wskazał nawet na czym ta dowolna ocena miała polegać i jakich lub jakiej okoliczności, albo dowodów miała dotyczyć. Podobnie nie mógł być skuteczny zarzut błędu w ustaleniach faktycznych w sytuacji braku jakiejkolwiek w tym zakresie argumentacji.
2. Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy na podstawie art. 456 kpk w zw. z art. 437 § 1 i 2 kpk, art. 634 kpk w zw. z art. 627 kpk oraz art. 10 ust. 1 w zw. z art. 2 ust 1 pkt 2 i art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 23.06.73 r. o opłatach w sprawach karnych orzekł jak w dyspozytywnej części wyroku. SSO Krzysztof Sajtyna