i art. 339 § 3 pkt 1 k.p.k. oraz art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (DZ. U. z 2015r., poz. 396) oraz art. 569 § 1 i 2 a contrario k.p.k. umorzyć postępowanie o wydanie wobec skazanego G. S.wyroku łącznego obejmującego prawomocne skazania w sprawach: Sądu Rejonowego w Poznaniu sygn. akt V K 518/94, Sądu Rejonowego w Poznaniu sygn. akt IV K 1633/95, Sądu Rejonowego w Poznaniu sygn. akt VI K 301/96, wyrok łączny Sądu Rejonowego w Poznaniu sygn. akt VI K 575/96, Sądu Rejonowego w Poznaniu sygn. akt V K 838/97, Sądu Okręgowego w Poznaniu sygn. akt III K 437/01, Sądu Rejonowego w Poznaniu sygn. akt VI K 1103/03, Sądu Rejonowego w Poznaniu sygn. akt XXIII K 652/04, wyrok łączny Sądu Okręgowego w Poznaniu sygn. akt III K 54/08 i wyrok Sądu Rejonowego w Poznaniu sygn. akt XXVI K 124/07 - w zakresie skazania na karę pozbawienia wolności (obecna sygn. akt III K 357/08 Sądu Rejonowego Poznań Grunwald i Jeżyce w Poznaniu) - z uwagi na brak warunków do wydania wyroku łącznego, powagę rzeczy osądzonej i nie zrzeczenie się korzystania przez skazanego z zasady specjalności; 2. na podstawie art. 35 § 1 k.p.k. w zw. z art. 569 § 1 k.p.k., art.
339 § 3 pkt 3 k.p.k. oraz art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (DZ. U. z 2015r., poz. 396) stwierdzić swą niewłaściwość rzeczową do rozpoznania sprawy z wniosku G. S.o wydanie wyroku łącznego w pozostałej części, tj. w szczególności odnośnie kar grzywny orzeczonych w sprawach sygn. akt II K 1559/06 Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Fabrycznej, sygn. akt XXVI K 124/07 Sądu Rejonowego w Poznaniu (obecna sygn. akt III K 357/08 Sądu Rejonowego Poznań Grunwald i Jeżyce w Poznaniu) i w sprawie sygn. akt II K 854/09 Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Fabrycznej i przekazać sprawę w celu rozpoznania Sądowi Rejonowemu dla Wrocławia - Fabrycznej jako rzeczowo i miejscowo właściwemu.
Oznacza to, że nie można wobec niego wykonać obecnie innych kar skutkujących pozbawieniem wolności, niż te, które zostały orzeczone w sprawie, w której wydano ENA, tj. w sprawie III K 54/
To generowało konieczność takich, jak w sentencji, a nie innych rozstrzygnięć w związku z wnioskiem skazanego o wydanie nowego wyroku łącznego. Rozważając dopuszczalność wydania nowego wyroku łącznego wobec skazanego G. S., obejmującego prawomocnie orzeczone kary jednostkowe pozbawienia wolności objęte wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Poznaniu z dnia 5.08.1996r. sygn. akt VI K 575/96 oraz wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 19.05.2008r.. sygn. akt III K 54/08, Sąd stwierdził, że nie zostały spełnione przesłanki do wydania nowego wyroku łącznego obejmującego kary wymierzone w/w wyrokami łącznymi, w tym wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego, co skutkowało umorzeniem postępowania w tym zakresie. Zgodnie bowiem z art. 575 § 1 k.p.k. brak jest podstaw – analizując daty popełnienia przestępstw osądzonych wyrokami opisanymi wyżej w pkt od 1 do 9 – do wydania nowego wyroku łącznego, obejmującego wyrok Sądu Okręgowego jako sądu I instancji jaki zapadł wobec skazanego G. S. w sprawie III K 437/01, a objęty został wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w Poznaniu w sprawie III K 54/08.. . Zważyć należy w tym miejscu, że zgodnie z art. 570 k.p.k. Sąd ma obowiązek wydać wyrok łączny również z urzędu w przypadku wystąpienia warunków z art. 85 k.k. w związku z art. 569 § 1 k.p.k. i nie jest ograniczony wnioskiem skazanego w tym przedmiocie. Ponadto właściwy Sąd bada, czy zachodzi potrzeba wydania nowego wyroku łącznego w myśl art. 575 k.p.k. Rozważając dopuszczalność wydania nowego wyroku łącznego wobec skazanego G. S., uwzględniając dotychczasową karalność skazanego i wydane dotychczas orzeczenia, tj. prawomocnie orzeczone kary wyrokami wymienionymi na wstępie, a także mając na uwadze prawomocne wyroki łączne, jakie wydano w jego sprawie, stwierdzić należy, iż po wydaniu wyroku łącznego przez Sąd Okręgowy w Poznaniu w dniu 19.05.2008r roku o sygn. akt III K 54/08, nie zmieniła się w żaden sposób sytuacja skazanego dotycząca wyroków objętych tym wyrokiem łącznym, a także wyrokiem łącznym wydanym w sprawie VI K 575/96 i co za tym idzie możliwości ukształtowania kary łącznej, inaczej, niż to uczyniono w wymienionych dwóch prawomocnych wyrokach łącznych, w tym wydanym w sprawie III K 54/08, a jak już wyżej Sąd wyjaśnił, sytuacji skazanego w zakresie możliwości wydania nowego wyroku łącznego obejmującego skazania objęte wyrokiem łącznym III K 54/08 nie zmienia także nowelizacja kodeksu karnego, która obowiązuje od 1 lipca 2015r, zgodnie z przytoczonym przepisem przejściowym art. 19 ust. 1cyt. ustawy. Zaznaczyć należy także, że umorzenie postępowania o wydanie nowego wyroku łącznego obejmującego prawomocne skazania wymienione wyżej w pkt od 1 do 10 (przy czym jeżeli chodzi o wyrok z pkt 10 to w zakresie kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec skazanego) wpływ miało nie zrzeczenie się przez skazanego korzystania z zasady specjalności określonej w art.
k.p.k., co powodowało, że Sąd nie mógł rozważać połączenia kar pozbawienia wolności z wyroków jednostkowych objętych wyrokiem łącznym Sądu Okręgowego w Poznaniu sygn. III K 54/08 z karą 2 lat i 2 miesięcy pobawienia wolności orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego w Poznaniu z dnia 06.11.2007r. sygn. akt XXVI K 124/07 (obecna sygn. akt III K 357/08 Sądu Rejonowego Poznań Grunwald i Jeżyce w Poznaniu), mimo spełnienia formalnie warunków z art. 85 k.k. (w brzmieniu obowiązującym do 1 lipca 2015r.) do tego, aby połączyć w/w karę z karami pozbawienia wolności orzeczonymi w sprawach opisanych wyżej w pkt 6, 7 i 8, a połączonymi już w wyroku łącznym Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 19.05.2008r. III K 54/
i art. 339 § 3 pkt 1 k.p.k. oraz art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (DZ. U. z 2015r., poz. 396) oraz art. 569 § 1 i 2 a contrario k.p.k. z uwagi na brak warunków do wydania wyroku łącznego, powagę rzeczy osądzonej i nie zrzeczenie się korzystania przez skazanego z zasady specjalności. W postanowieniu - w związku z umorzeniem postępowania o wydanie wyroku łącznego obejmującego skazania w sprawach Sądu Okręgowego - na podstawie § 2 ust. 1- 3, § 14 ust. 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348) zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adwokata J. R. kwotę 177,12 złotych (w tym VAT) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu w postępowaniu o wydanie wyroku łącznego przed Sądem Okręgowym w Poznaniu w związku z umorzeniem postępowania, jak w punkcie 1 sentencji. W związku z umorzeniem postępowania, jak w punkcie 1 sentencji, na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. i art. 626 § 1 k.p.k. zwolniono skazanego od ponoszenia kosztów sądowych w niniejszym postępowaniu w zakresie, w którym umorzono postępowanie o wydanie wyroku łącznego i kosztami tymi w całości obciążono Skarb Państwa. Zważyć należy w tym miejscu, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, z którym Sąd w tym składzie w pełni zgadza się „jeżeli sąd wyższego rzędu stwierdzi na rozprawie, że wyrok tego sądu nie spełnia warunków do orzeczenia kary łącznej z innymi karami orzeczonymi wyrokami sądów niższego rzędu, ale spełniają te warunki poszczególne wyroki sądów niższego rzędu, to co do nich powinien wydać wyrok łączny, natomiast w zakresie wyroków niespełniających warunków do orzeczenia kary łącznej, powinien postępowanie umorzyć na podstawie art. 572 k.p.k.. (…) Inaczej zatem właściwość rzeczowa do wydania wyroku łącznego przez sąd wyższego rzędu może się kształtować w sytuacji, gdy w ramach przygotowania do rozprawy (art. 339 § 3 k.p.k.) sąd ten stwierdzi brak warunków do połączenia swojego wyroku z wyrokami sądów niższego rzędu i w konsekwencji przekaże sprawę sądowi niższego rzędu, a inaczej kiedy ten brak warunków stwierdzony zostanie na rozprawie (…) . Każdy sąd rozpoznający sprawę o wydanie wyroku łącznego zobowiązany jest, na podstawie art. 572 k.p.k., do umorzenia postępowania zawsze wówczas i w takim zakresie, w jakim stwierdzi brak warunków do wydania wyroku łącznego. Rzecz jasna, jeżeli to sąd wyższego rzędu stwierdzi brak warunków do "połączenia" wyroku tego sądu z wyrokami sądów niższego rzędu, to ocena właściwości rzeczowej do dalszego prowadzenia sprawy o wydanie wyroku łącznego uzależniona będzie od etapu rozpoznania sprawy. Jeśli nastąpi to w toku przygotowania do rozprawy, znajdzie zastosowanie art. 35 § 1 k.p.k., przy czym postanowienie o przekazaniu sprawy innemu sądowi, poprzedzone być musi orzeczeniem o stosownym umorzeniu postępowania o wydanie wyroku łącznego (choćby miało to nastąpić w jednym postanowieniu). Postanowienie o przekazaniu sprawy sądowi niższego rzędu, w omawianym układzie procesowym, jest wszak wyłącznie następstwem uznania, że wyrok sądu wyższego rzędu nie spełnia warunków do objęcia go wyrokiem łącznym z wyrokami sądów niższego rzędu, a procesowym tego wyrazem jest umorzenie postępowania w tym zakresie” (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 grudnia 2006r. I KZP 32/06, OSNKW 2007/1/3 LEX nr 214181). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy zważyć należy, iż Sąd Okręgowy, umarzając postępowanie o wydanie wyroku łącznego w odniesieniu do wyroków jakie zapadły wobec skazanego G. S. przed Sądem Okręgowym jako sądem I instancji z wyrokami sądu niższego rzędu, w ramach czynności wstępnych w toku przygotowania do rozprawy na podstawie art. 339 § 3 k.p.k., władny był w związku z tym w trybie art. 35 § 1 k.p.k. badać swą właściwość rzeczową do rozpoznania wniosku skazanego o wydanie wyroku łącznego w pozostałej części, także co do możliwości wydania wyroku łącznego z urzędu, niezależnie od wniosku skazanego zgodnie z art. 570 k.p.k.. Zgodnie z art. 569 § 1 k.p.k. właściwy do wydania wyroku łącznego, jeżeli zachodzą warunki do orzeczenia kary łącznej w stosunku do osoby skazanej wyrokami różnych sądów, jest sąd, który wydał ostatni wyrok skazujący w pierwszej instancji. Zgodnie z art. 35 § 1 k.p.k. Sąd bada z urzędu swą właściwość, a w razie stwierdzenia swej niewłaściwości przekazuje sprawę właściwemu sądowi lub innemu organowi. W wyniku umorzenia, jak w punkcie 1 sentencji niniejszego postanowienia, postępowania o wydanie wobec skazanego G. S. wyroku łącznego obejmującego wyroki Sądu Okręgowego w Poznaniu z powodu braku warunków do wydania wyroku łącznego, powagi rzeczy osądzonej i nie zrzeczenie się przez skazanego zasady specjalności, Sąd z urzędu stwierdził swą niewłaściwość rzeczową do wydania wyroku łącznego obejmującego prawomocne wyroki skazujące G. S. na kary grzywny wydane wobec niego przez Sądy Rejonowe, co do których zachodzą warunki do wydania nowego wyroku łącznego w trybie art. 575 § 1 k.p.k.(wyroki wskazane wyżej w punktach 10, 11 i 12). Z karty karnej dotyczącej skazanego i danych zebranych przez Sąd w postępowaniu o wydanie wyroku łącznego wynika zatem, że ostatni wyrok skazujący podlegający łączeniu z uwagi na warunki do orzeczenia kary łącznej grzywny określone w art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. w brzmieniu sprzed 1 lica 2015r. został wydany w stosunku do skazanego G. S. przez Sąd Rejonowy dla Wrocławia - Fabrycznej w sprawie sygn. akt II K 854/09 w dniu 18.10.2011r. Właściwy zatem do wydania nowego wyroku łącznego w stosunku do skazanego G. S. obejmującego prawomocne skazania na kary grzywny (co jest dopuszczalne mimo nie zrzeczenia się korzystania przez skazanego z zasady specjalności, bo dotyczy kar wolnościowych nie skutkujących pozbawieniem wolności) wyrokami Sądów Rejonowych opisanych wyżej w pkt 10, 11 i 12 zgodnie z regulacją art. 569 § 1 k.p.k. jest Sąd Rejonowy dla Wrocławia - Fabrycznej, ponieważ wyrok tego Sądu jest ostatnim wyrokiem skazującym na kary grzywny podlegające łączeniu zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 85 k.k.. Zachodzą zatem warunki do połączenia w wyroku łącznym kar grzywny orzeczonych w sprawach sądów rejonowych II K 1559/06, III K 357/08 (poprzednia sygn. XXVI K 124/07) i II K 854/09. Zważyć należy w tym miejscu, że zgodnie z przepisem art.
osoby przekazanej w wyniku wykonania nakazu nie można ścigać za przestępstwa inne niż te, które stanowiły podstawę przekazania, ani wykonać orzeczonych wobec niej za te przestępstwa kar pozbawienia wolności albo innych środków polegających na pozbawieniu wolności. § 3 art. 607 k.p.k. statuuje wyjątki od tej zasady i zgodnie z tym przepisem nie stosuje się zasady wynikającej z § 1 jeżeli : 1)państwo wykonania nakazu złożyło oświadczenie o dopuszczalności ścigania lub wykonania kar pozbawienia wolności albo innych środków polegających na pozbawieniu wolności za wszystkie czyny popełnione przed przekazaniem, chyba że organ sądowy tego państwa w orzeczeniu o przekazaniu postanowił inaczej, 2)osoba przekazana, pomimo takiej możliwości, nie opuściła terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ciągu 45 dni od dnia prawomocnego zakończenia postępowania albo po opuszczeniu terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na nie powróciła, 3)nie została orzeczona kara pozbawienia wolności albo inny środek polegający na pozbawieniu wolności, 4)postępowanie karne nie wiąże się ze stosowaniem wobec osoby ściganej środka polegającego na pozbawieniu wolności, 5)czyn osoby ściganej jest zagrożony karą lub środkiem nie polegającym na pozbawieniu wolności, 6)osoba ścigana wyraziła zgodę na przekazanie i zrzekła się korzystania z prawa określonego w § 1, 7)osoba ścigana, po jej przekazaniu, złożyła przed sądem właściwym do rozpoznania sprawy oświadczenie o zrzeczeniu się korzystania z prawa określonego w § 1 w odniesieniu do czynów popełnionych przed przekazaniem, 8)organ sądowy państwa wykonania nakazu, który przekazał osobę ściganą, na wniosek sądu właściwego do wydania nakazu, wyraził zgodę na ściganie lub wykonanie kar pozbawienia wolności albo innych środków polegających na pozbawieniu wolności za przestępstwa określone w pkt 1. Jak wskazuje się w ugruntowanym orzecznictwie, złożenie przez skazanego wniosku o połączenie kar pozbawienia wolności orzeczonych we wskazanych przez niego wyrokach nie stanowi oświadczenia o zrzeczeniu się przez niego zasady specjalności w zakresie tych spraw i nie może zostać w ten sposób przez sąd orzekający potraktowane. Oświadczenie tego rodzaju, złożone w trybie art.
pkt 7 k.p.k., jako zrzeczenie się określonego przywileju, musi nastąpić w sposób jednoznaczny, nie budzący wątpliwości, dobrowolny i z pełną świadomością następujących konsekwencji (tak Sąd Apelacyjny w Katowicach w wyroku z dnia 16 stycznia 2014r. II AKa425/13, opubl. Biul. SAKa 2014/1/16). Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 14 stycznia 2014r. w sprawie V KK. 357/13 (opubl. OSNKW 2014/8/61) wyraził także pogląd, że zasada specjalności, sformułowana w art. 607e § 1 k.p.k., stanowi ujemną przesłankę dla orzeczenia w wyroku łącznym - art. 569 § 1 k.p.k. - kary łącznej obejmującej kary pozbawienia wolności, wymierzone za przestępstwa inne niż te, które stanowiły podstawę wydania na podstawie europejskiego nakazu aresztowania (podobnie w wyroku z dnia 20.10.2011r. III KK 140/11, LEX nr 1044023). Podobne stanowisko zajął Sąd Apelacyjny w Katowicach w wyroku z dnia 20.10.2011r. II AKa 412/11, (KZS 2012/1/89), że karą łączną nie może zostać objęta kara, której nie można wprowadzić do wykonania. Wydanie wyroku łącznego powoduje bowiem, że wykonaniu podlegają wszystkie kary, które zostały w nim połączone. Taka sytuacja stanowiłaby obejście zakazu zawartego w art. 607e § 1 k.p.k., który zawiera tzw. zasadę specjalności. W sytuacji, gdy państwo wykonania nakazu nie złożyło oświadczenia o dopuszczalności ścigania lub wykonania kar pozbawienia wolności albo innych środków polegających na pozbawieniu wolności za wszystkie czyny popełnione przed przekazaniem, albo gdy sam skazany nie zrzekł się tego uprawnienia, brak jest podstaw do wykonywania takich kar pozbawienia wolności. Innymi słowy, zasada ta ogranicza możliwość pociągnięcia do odpowiedzialności za przestępstwa inne niż te, w związku z którymi nastąpiło wydanie (przekazanie), nie stoi jednak zdaniem Sąd na przeszkodzie wykonania innych kar nie skutkujących pozbawieniem wolności, jak kary grzywny, a co za tym idzie możliwe jest także ich objęcie wyrokiem łącznym. Zaznaczyć należy także, iż łączeniu w ramach wyroku łącznego podlegają kary zasadnicze grzywny, a zatem kary wolnościowe, a nie kary zastępcze, dlatego przeszkody do wydania wyroku łącznego obejmującego kary jednostkowe grzywny orzeczone wyrokami wymienionymi wyżej w pkt 2 sentencji nie stanowiła okoliczność, iż niektóre z tych kar grzywny zostały zamienione w toku postępowania wykonawczego na kary zastępcze pozbawienia wolności. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 35 § 1 k.p.k. w zw. z art. 569 § 1 k.p.k., art.
339 § 3 pkt 3 k.p.k. oraz art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (DZ. U. z 2015r., poz. 396) należało orzec jak w punkcie 2 sentencji, stwierdzając swą niewłaściwość rzeczową do rozpoznania sprawy z wniosku G. S.o wydanie wyroku łącznego w pozostałej części tj. odnośnie kar grzywny orzeczonych w sprawach sygn. akt II K 1559/06 Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Fabrycznej, sygn. akt XXVI K 124/07 Sądu Rejonowego w Poznaniu (obecna sygn. akt III K 357/08 Sądu Rejonowego Poznań Grunwald i Jeżyce w Poznaniu) i w sprawie sygn. akt II K 854/09 Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Fabrycznej i przekazać sprawę w celu rozpoznania Sądowi Rejonowemu dla Wrocławia - Fabrycznej jako rzeczowo i miejscowo właściwemu. /-/ SSO Dorota Biernikowicz
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.