VII U 2336/14

Sygn. akt VII U 2336/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 października 2015 roku Sąd Okręgowy w Lublinie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący –Sędzia SO Małgorzata Kowalska Protokolant prot. sądowy Agnieszka Goluch po rozpoznaniu w dniu 6 października 2015 roku w Lublinie sprawy M. M. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. o prawo do emerytury na skutek odwołania M. M. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. z dnia 25 września 2014 roku znak (...) zmienia zaskarżoną decyzję i ustala M. M. prawo do emerytury od dnia (...)roku. Sygn. akt VII U 2336/14 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 25 września 2014 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. odmówił M. M. ustalenia prawa do emerytury z tytułu pracy w warunkach szczególnych na podstawie art. 184 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że wnioskodawca na dzień 1 stycznia 1999 r. nie udowodnił 15 - letniego okresu zatrudnienia w warunkach szczególnych oraz na dzień wydania decyzji nie osiągnął wieku emerytalnego (decyzja – k. 14 a.e.). Odwołanie od tej decyzji złożył wnioskodawca M. M.. Wskazał, że poza okresami uznanymi przez ZUS pracował w okresie od 11 lipca 1979 roku do 31 sierpnia 1986 roku na stanowisku spawacza w (...) Przedsiębiorstwie (...) w P.. Była to praca w szczególnych warunkach, obecnie jednak przedsiębiorstwo to już nie istnieje i nie ma on możliwości uzyskania świadectwa wykonywania pracy w warunkach szczególnych (odwołanie – k. 3 a.s.). W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie, podnosząc argumenty leżące u podstaw zaskarżonej decyzji i wskazał, że wnioskodawca nie udowodnił 15 lat pracy w warunkach szczególnych. Nie uwzględniono wnioskodawcy okresu zatrudnienia w szczególnych warunkach, ponieważ nie przedłożył świadectwa pracy w warunkach szczególnych (odpowiedź na odwołanie – k. 4 a.s.). Sąd Okręgowy ustalił i zważył, co następuje: M. M. urodził się w dniu (...). Od dnia 7 sierpnia 1997 roku był on uprawniony do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, ostatnio ustalone do dnia 31 marca 2017 roku (vide akta rentowe) W dniu 15 września 2014 r. złożył wniosek o ustalenie prawa do emerytury. We wniosku oświadczył, iż nie jest członkiem otwartego funduszu emerytalnego (k. 1-4 a.s.). Nadto do wniosku skarżący dołączył świadectwa wykonywania pracy w warunkach szczególnych za okresy od 1 sierpnia 1977 roku do 31 maja 1979 roku oraz od 24 września 1986 roku do 23 kwietnia 1995 roku, w obu przypadkach na stanowiskach spawacza gazowego i elektrycznego (k. 7-8 a.e.). Pozostała dokumentacja dotycząca zatrudnienia i osiąganych wynagrodzeń zgormadzona została w chwili ubiegania się odwołującego o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy oraz ustalania kapitału początkowego. W oparciu o zgromadzone dokumenty organ rentowy uwzględnił wnioskodawcy na dzień 1 stycznia 1999r. łączny staż ubezpieczeniowy w wymiarze 27 lat, 1 miesiąca i 28 dni okresów składkowych i nieskładkowych oraz uznał za udowodnione 10 lat, 11 miesięcy i 20 dni okresów zatrudnienia w warunkach szczególnych (na podstawie przedłożonych świadectw wykonywania pracy w warunkach szczególnych) – (k. 14 a.e.). W toku postępowania Sąd ustalił, iż M. M. został przyjęty do pracy w (...) Przedsiębiorstwie (...) w L. od dnia 11 lipca 1979 roku na stanowisku spawacza w Warsztacie (...), początkowo na dwutygodniowy okres próbny, następnie na czas nieokreślony, w pełnym wymiarze czasu pracy. Na stanowisku tym skarżący pozostał do końca zatrudnienia tj. do dnia 30 sierpnia 1986 roku. Na zajmowanym stanowisku wnioskodawca stale i w pełnym wymiarze wykonywał prace polegające na spawaniu gazowym i elektrycznym. Pracował w brygadzie remontowo – mechanicznej, która zajmowała się remontami na terenie przedsiębiorstwa oraz poza nim, na zasadzie delegacji. Brał udział w remontach urządzeń utylizacyjnych , instalacji c.o., kotłowni. Był jedynym spawaczem w brygadzie. Nie był kierowany na inne stanowiska bądź do innych prac. Otrzymywał dodatek za pracę w warunkach szczególnych, pracował w masce, rękawicach i okularach ochronnych (akta osobowe k. 26 a.s., zeznania wnioskodawcy k. 37v a.s. w związku z k. 20v-21 a.s., zeznania świadków: B. C. k. 37 a.s. oraz K. W. k. 37-37v a.s.) Sąd uznał za wiarygodne zeznania wnioskodawcy, ponieważ są spójne, logiczne i co do podstawowych okoliczności zgodne z zeznaniami świadków B. C. i K. W.. Podnieść należy, iż świadkowie pracowali razem z wnioskodawca w tym samym okresie. ŚwiadekB. C. pracował jako ślusarz remontowy w brygadzie remontowej, K. W. był brygadzistą, w jego brygadzie częściowo pracował wnioskodawca. Z racji wykonywanych obowiązków mieli możność poczynienia bezpośrednich i trafnych spostrzeżeń odnośnie rodzaju wykonywanych przez skarżącego czynności. Potwierdzili, że wnioskodawca pracował stale jako spawacz w pełnym wymiarze godzin. Świadkowie są dla wnioskodawcy osobami obcymi, nie są zainteresowani rozstrzygnięciem niniejszej sprawy i nie mieli powodu by składać zeznania niezgodnie z prawdą. W ocenie Sądu zeznania świadków i wnioskodawcy zasługują na obdarzenie wiarą w całości. Zeznania te znajdują potwierdzenie w dokumentach zgromadzonych przez organ rentowy oraz Sąd, w tym w katach osobowych wnioskodawcy zachowanych ze spornego okresu. Odwołanie wnioskodawcy jest zasadne i zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 184 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jednolity: Dz. U. 2009 Nr 153 poz. 1227 ze zm.), mężczyznom urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 roku przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęły okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 65 lat oraz okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art.

1. Emerytura taka przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa oraz rozwiązania stosunku pracy - w przypadku ubezpieczonego będącego pracownikiem. Ustęp 2 artykułu 32 stanowi, że za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach uważa się pracowników zatrudnionych przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia. Zgodnie z ustępem 4 wiek emerytalny, o którym mowa w ust. 1, rodzaje prac lub stanowisk oraz warunki na podstawie, których osobom wymienionym w ust. 2 przysługuje prawo do emerytury, ustala się na podstawie przepisów dotychczasowych. Zgodnie z § 2 ust.1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8, poz. 43 ze zm.) okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy. Według § 3 cytowanego rozporządzenia za okres zatrudnienia wymagany do uzyskania emerytury, zwany dalej „wymaganym okresem zatrudnienia", uważa się okres wynoszący 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, liczony łącznie z okresami równorzędnymi i zaliczanymi do okresów zatrudnienia. Natomiast § 4 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach, wymienione w wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki:
2. osiągnął wiek emerytalny wynoszący: 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn,
3. ma wymagany okres zatrudnienia, w tym, co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Jednocześnie, przepis art. 1 § 2 rozporządzenia stanowi, że właściwi ministrowie, kierownicy urzędów centralnych oraz centralne związki spółdzielcze w porozumieniu z Ministrem Pracy, Płac i Spraw Socjalnych ustalają w podległych i nadzorowanych zakładach pracy stanowiska pracy, na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach, wymienione w wykazach A i B. Dokonując oceny, czy pracę wnioskodawcy można zakwalifikować jako pracę w szczególnych warunkach należy podkreślić, że M. M. występując do organu rentowego o przyznanie świadczenia, nie przedłożył świadectwa pracy w warunkach szczególnych za sporny okres i dlatego organ rentowy nie uwzględnił skarżącemu tego zatrudnienia. Sąd, w przeciwieństwie do organu rentowego, nie jest związany określonymi środkami dowodowymi. Zgodnie, bowiem z treścią art. 473 kpc, stanowiącego, iż w postępowaniu przed sądem w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych nie stosuje się przepisów ograniczających dopuszczalność dowodu ze świadków i przesłuchania stron. Oznacza to, że każdy fakt może być dowodzony wszelkimi środkami, które Sąd uzna za pożądane, a ich dopuszczenie za celowe. Z kolei ustalenie przez Sąd w toku postępowania odwoławczego, że dana praca była wykonywana w szczególnych warunkach jest wystarczającą podstawą do uznania wykonywanej pracy za pracę tego rodzaju. Zdaniem Sądu, z zeznań wnioskodawcy i akt wynika, że M. M. w okresie zatrudnienia w (...) Przedsiębiorstwie (...) w L., z siedzibą w P. od 11 lipca 1979 roku do 30 sierpnia 1986 roku na stanowisku spawacza wykonywał czynności spawacza w warunkach szczególnych określoną w wykazie A, Dział XIV, poz. 12– „Prace przy spawaniu i wycinaniu elektrycznym, gazowym, atomowodorowym” pkt
4. spawacz elektryczny i gazowy cyt. rozporządzenia Rady Ministrów. Stanowiska zaliczane do tej grupy zatrudnienia są także ujęte w wykazie A stanowiącego załącznik Nr 1 do zarządzenia Nr 16 Ministra Rolnictwa, Leśnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 31 marca 1988 r. w sprawie stanowisk pracy, na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.Urz.MRLiGŻ z 1988r. Nr 2, poz. 4-5), w wykazie A, dziale XIV poz. 12– „Prace przy spawaniu i wycinaniu elektrycznym, gazowym, atomowodorowym” pkt
5. spawacz elektryczno- gazowy. Udowodniony w niniejszym postępowaniu okres pracy w warunkach szczególnych od 11 lipca 1979 do 30 sierpnia 1986 roku, wynoszący 7 lat, 1 miesiąc i 19 dni stanowi okres wystarczający dla uzupełninia stażu pracy wnioskodawcy w szczególnych warunkach, gdyż Zakład uznał wcześniej za udowodniony okres 10 lat, 11 miesięcy i 20 dni. Należy więc uznać, iż M. M. legitymuje się okresem pracy w warunkach szczególnych wynoszącym 18 lat, 1 miesiąc i 9 dni. Spełnienie przez M. M. pozostałych przesłanek do przyznania prawa do emerytury z tytułu pracy w szczególnych warunkach nie było kwestionowane. Wnioskodawca w dniu (...) roku ukończył 60 lat życia, posiada na dzień 1 stycznia 1999r. ponad 25 lat okresów składkowych i nieskładkowych, w tym ponad 15 lat pracy w warunkach szczególnych. Nie przystąpił do otwartego funduszu emerytalnego. Z uwagi na treść art. 100 i 129 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, prawo do emerytury przysługuje wnioskodawcy od dnia(...) tj. od dnia ukończenia wieku uprawniającego do uzyskania prawa do wcześniejszej emerytury. Z tych względów Sąd Okręgowy na mocy wyżej wskazanych przepisów oraz art.477 14 § 2 kpc orzekł jak w sentencji.