k.k., popełnione na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub w strefie ruchu, w następstwie którego inna osoba - niebędąca pokrzywdzonym tym przestępstwem - odniosła obrażenia powodujące naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż siedem dni albo poniosła szkodę w mieniu, zgodnie z art. 10 § 1 k.w., stanowi jednocześnie wykroczenie określone w art. 86 § 1 k.w. ( OSNKW 2014/7/54, KZS 2014/5/26, Prok.i Pr.-wkł. 2014/6/8, LEX nr 1441242, OSP 2014/7-8/79, Biul.PK 2014/3/6, Biul.SN 2014/7/15). Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wskazał, że kiedy wśród osób "pokrzywdzonych" w wyniku wypadku drogowego co najmniej jedna doznała tzw. lekkich obrażeń ciała lub poniosła szkodę w mieniu, wówczas zachodzi idealny zbieg przestępstwa z art. 177 §
z wykroczeniem z art. 86 § 1 k.w., ponieważ takie następstwa nie mieszczą się w znamionach art. 177 k.k. Innymi słowy, przestępstwo określone w art. 177 §
k.k., popełnione na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub w strefie ruchu, w następstwie którego inna osoba - niebędąca pokrzywdzonym tym przestępstwem - odniosła obrażenia powodujące naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia trwający nie dłużej niż siedem dni albo poniosła szkodę w mieniu, zgodnie z art. 10 § 1 k.w., stanowi jednocześnie wykroczenie określone w art. 86 § 1 k.w. Podzielając pogląd SN i uznając tym samym, że w niniejszej sprawie wystąpił zbieg idealny przestępstwa z wykroczeniem, Sąd skazał oskarżonego przy zastosowaniu art. 10 § 1 kw na karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności za czyn z art. 177 §1 kk oraz karę grzywny za wykroczenie określone w art. 86§1 kk. Sąd uwzględnił tym samym wniosek oskarżonego o wydanie wyroku skazującego i wymierzenie uzgodnionej kary bez przeprowadzenia rozprawy. Sam oskarżony zaakceptował rodzaj i wymiar orzeczonej kary. Z uwagi na datę czynu- 3 grudnia 2014 r. Sąd uwzględnił zmianę przepisów prawnych, stosując art. 4§1 kk, który to przepis rozstrzyga kolizję w czasie stosowania przepisów ustawy nowej i obowiązującej poprzednio. Sąd zastosował ustawę względniejszą dla oskarżonego zgodnie z regułą intemporalną- art. 4§1 kk, która stanowi, że ,,jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy’’. Sąd zastosował ustawę w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 20.02.2015r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 20.03.2015r., poz. 396), albowiem instytucja warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności, była wówczas względniejsza dla oskarżonego, między innymi z uwagi na możliwość zawieszenia wykonania kary w wymiarze nie przekraczającym dwóch lat. Przy wymiarze kary Sąd wziął pod uwagę okoliczności obciążające, jak również łagodzące. Jako okoliczności obciążające Sąd potraktował znaczny stopień społecznej szkodliwości zarzucanego czynu, przede wszystkim rozmiary szkody wyrządzonej osobom pokrzywdzonym i skutki dla ich zdrowia. Za okoliczność łagodzącą Sąd uznał przyznanie się oskarżonego do winy, wyrażenie żalu i skruchy z powodu popełnionego czynu oraz wola dobrowolnego poddania się karze. Okolicznością łagodzącą jest również dotychczasowa niekaralność oskarżonego ( karta karna k. 246). Sąd uznał, że orzeczona kara w wymiarze 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz wymierzona kara grzywny jest adekwatna do wagi popełnionych przez oskarżonego czynów i stopnia zawinienia. Analizując właściwości i warunki osobiste oskarżonego, a w szczególności jego dotychczasową niekaralność, Sąd zastosował wobec niego dobrodziejstwo warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 3 lata. W ocenie Sądu wobec oskarżonego zachodzi pozytywna prognoza kryminologiczna, pozwalająca przypuszczać, że w przyszłości nie wejdzie on ponownie w konflikt z prawem. Sąd uznał, że efekt resocjalizacyjny wobec P. K., który nie wykazuje cech głębokiej demoralizacji osiągnąć można w warunkach wolności kontrolowanej. Oskarżony do tej pory funkcjonował bezkonfliktowo w społeczeństwie. Zdaniem Sądu wymierzona kara jest adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości czynu, stopnia zawinienia, właściwości i warunków osobistych oskarżonego oraz zaistniałej szkody. Spełni swe cele w zakresie prewencji ogólnej poprzez utrwalenie w społeczeństwie świadomości, że popełnianie przestępstw zawsze jest ukarane, a także indywidualnej, stanowiąc dla sprawcy ostrzeżenie przed popełnianiem kolejnych czynów przestępnych. Sąd uznał również, że kara ta jest wystarczająca do osiągnięcia wobec oskarżonego celów zapobiegawczych i wychowawczych, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. W oparciu o dyspozycję art. 46 § 1 kk Sąd orzekł od oskarżonego na rzecz oskarżycielki posiłkowej M. T. kwotę 3000 złotych tytułem częściowego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Chodzi tu o krzywdę ujmowaną jako cierpienie fizyczne (ból i inne dolegliwości) i cierpienie psychiczne (ujemne uczucie przeżywane w związku z cierpieniami fizycznymi lub następstwami uszkodzenia ciała np. wyłączenie na pewien czas z normalnego życia). Poszkodowana w wyniku wypadku doznała obrażeń ciała w postaci wieloodłamowego złamania trzonu obojczyka lewego z przemieszczeniem odłamów, które naruszyły prawidłowe funkcjonowanie organów jej ciała na okres powyżej siedmiu dni. Przyznane zadośćuczynienie ma na celu przede wszystkim złagodzenie tych cierpień, w niniejszej sprawie, bez wątpienia istnieją podstawy do przyznania pokrzywdzonej zadośćuczynienia pieniężnego. Na podstawie art.627 kpk Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonej M. T. kwotę 1650 zł tytułem zwrotu poniesionych przez nią wydatków w związku z ustanowieniem w sprawie pełnomocnika i obciążył zwrotem kosztów sądowych, w tym opłatą w kwocie 300 zł ( art. 2 ust. 1 pkt 4, art. 3ust. 1 pkt 2 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych – tekst jedn. Dz.U. z 1983 r. Nr 49, poz.223 ze zm. ) W ocenie Sądu mimo nieprzeprowadzenia rozprawy w całości cele postępowania zostaną osiągnięte.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.