(1)w (...) S.A. w W., rozmiar uszkodzeń. Sporna pozostawała pomiędzy stronami odpowiedzialność pozwanego z punktu widzenia wystąpienia szkody w okolicznościach przedstawionych przez powoda. W toku postępowania strony zgłosiły , a Sąd dopuścił dowody z dokumentów , zeznań świadków oraz opinii biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej Z. U.

(1). W ocenie sądu powód wykazał zarówno przebieg oraz miejsce zdarzenia uzasadniające przyjęcie odpowiedzialności pozwanego z tytułu ubezpieczenia oc. R. H.

(1)jako sprawcy kolizji jak i wysokość żądanego odszkodowania . Sąd dał tu zasadniczo wiarę zeznaniom świadka R. H.

(1). Świadek ten kierujący samochodem m-ki. N. (...) jednoznacznie i konsekwentnie wskazywał na siebie jako sprawcę szkody spowodowanej podczas jazdy krytycznego dnia poślizgiem , w który wpadł jego samochód. Spisał on oświadczenie na wskazaną okoliczność bezpośrednio po zdarzeniu. Potwierdził przy tym , niezależnie od postępowania likwidacyjnego , w swoich zeznaniach , że był sprawcą szkody. Brak podstaw oraz przyczyn do uznania , iż świadek ten miałby składać nieprawdziwe zeznania. Znalazły one zresztą potwierdzenie nie tylko w przesłuchaniu powoda ale i w opinii biegłego. Jakkolwiek świadek ten pomylił ulicę (...) z S., to z opisu zdarzenia, usytuowania obu samochodów względem siebie, usytuowania obu ulic i ww. pozostałych dowodów wiadomo, że kolizja nastąpiła na skrzyżowaniu ulicy (...) z podporządkowaną ulicą (...) , nie zaś na skrzyżowaniu ulicy (...) z podporządkowaną ulicą (...). W tym ostatnim przypadku zresztą to poszkodowany byłby sprawcą , a R. H.

(1)poszkodowanym. Z zeznań świadka P. T. – przedstawiciela pozwanego zakładu ubezpieczeń wynika, że nie skonfrontował on swojego wyobrażenia miejsca zdarzenia opartego na relacji słownej sprawcy , który nie znał prawidłowego nazewnictwa ulicy z naoczym i bezpośrednim określeniem miejsca zdarzenia w ramach wizji lokalnej z udziałem sprawcy i poszkodowanego. Zważywszy jednocześnie na fakt bliskości obu skrzyżowań powstało mylne przekonanie ubezpieczyciela co do miejsca zdarzenia. Sąd podzielił w tym zakresie także przekonanie biegłego , oparte na ocenie całokształtu okoliczności wynikających z akt sprawy o oględzin jednego oraz drugiego miejsca, pomiarach i usytuowaniu jezdni , ich wzajemnym podporządkowaniu, gdzie biegły oceniając również charakter uszkodzeń samochodu powoda nie miał wątpliwości , że powstały one w miejscu i okolicznościach podanych przez powoda. Biegły szeroko wyjaśnił przyczyny swojego przekonania wskazując na charakter uszkodzeń , ich umiejscowienie, konstrukcję pojazdu- zabezpieczenia rurowe wewnątrz drzwi , efekt naprężenia blach powodujący uszkodzenie górnej części drzwi, odporny na uderzenie słupek środkowy zespalający podwozie z dachem . Wszystkie te ustalenia były o tyle jednoznaczne , że pozwalały na określenie przyczyn uszkodzeń i wykluczały ich statyczny charakter bez konieczności wykonywania testów wypadkowych. Brak pojazdu sprawcy , który został zezłomowany i słaba jakość materiału fotograficznego zgromadzonego w tym zakresie przez ubezpieczyciela, nie pozwalały na dokonanie innej oceny niż ocena biegłego. Bezpodstawny był również zarzut dokonania potrąceń amortyzacyjnych przy ustalaniu wartości szkody , czego biegły w opinii nie uczynił. Sąd uznał za miarodajną opinię z dnia 15.04.2013 r. sporządzoną przez biegłego Z. U.

(1), oddalając tu wniosek pozwanego o opinię innego biegłego jako zbędną i prowadzącą do nieuzasadnionego przewlekania postępowania. Opinia ta jest rzetelna , pełna, wykonana po przeprowadzeniu oględzin miejsca zdarzenia i uszkodzonego pojazdu . Wiarygodne i przekonujące jako logiczne są wnioski biegłego tak w kwestii przebiegu kolizji jak i wartości szkody oraz pojazdu przed szkodą . Opinia biegłego Z. U. w kontekście przesłuchania powoda oraz opisanych zeznań sprawcy skutkowała zarazem uznaniem za niemiarodajne zeznań świadka P. T. co do miejsca zdarzenia. W świetle powyższych okoliczności Sąd przyznał powodowi odszkodowanie w wysokości 8 000 zł za uszkodzenie samochodu z ustawowymi odsetkami od dnia 19.07.2012r. tj. od dnia następnego po dacie doręczenia pozwanemu odpisu pozwu z załącznikami ( art. 481 §