I C 251/15

Sygnatura akt I Cupr 251/15 WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ W., dnia 22-09-2015 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu I Wydział Cywilny w następującym składzie: Przewodniczący:SSR Jolanta Malik Protokolant:Karolina Adach po rozpoznaniu w dniu 22-09-2015 r. we Wrocławiu sprawy z powództwa (...) S.A. z siedzibą w W. przeciwko D. C. o zapłatę oddala powództwo. Sygnatura akt I Cupr 251/15 UZASADNIENIE Strona powodowa (...) S.A. w W. wniosła o zasądzenie od pozwanej D. C. kwoty 1769,69 zł wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz kosztami procesu. Uzasadniając żądanie pozwu strona powodowa podała, że dochodzona kwota wynikała z umowy pożyczki nr (...) i wypłaconej dnia 20 sierpnia 2014 roku. Na mocy tej umowy strona powodowa zobowiązała się udzielić pozwanej pożyczki w kwocie 1300 zł, a pozwana zobowiązała się zwrócić pożyczkę zgodnie z harmonogramem spłat. Dodatkowo pozwana zobowiązał się zapłacić wraz z każdą ratą pożyczki opłatę administracyjną w wysokości 15 zł oraz jednorazową opłatę przygotowawczą w wysokości 390 zł, która rozdzielana była proporcjonalnie do liczby rat pożyczki i uiszczana częściowo z każdą ratą. Na dochodzona kwotę składała się kwota 1155,56 zł stanowiąca sumę niespłaconych rat kapitałowych z harmonogramem spłaty do umowy pożyczki, kwota 27,07 zł jako skapitalizowana kwota odsetek umownych zwykłych w wysokości 9% liczona od kwoty niespłaconego kapitał 1155,56 zł od dnia następnego po dniu zapłaty ostatniej raty pożyczki, kwota 123 zł tytułem kosztów przygotowania i wysyłki monitu, wezwania i ostatecznego wezwania do zapłaty, kwota 75 zł z tytułu przekazania sprawy do postępowania windykacyjnego, opłata przygotowawcza w łącznej kwocie 344,06 zł i opłata administracyjna w kwocie 45 zł. W związku z opóźnieniem w spłacie zadłużenia, pismem z dnia 19.12.2014 z dniem 2 stycznia 2015 roku umowa pożyczki została rozwiązana przez stronę powodową za wypowiedzeniem ze skutkiem prawnym natychmiastowej wymagalności wszystkich należności z umowy. Pomimo wezwania, pozwany nie spłacił zadłużenia. Postanowieniem z dnia 9 lutego 2015 roku Sąd Rejonowy (...) (...)stwierdził w sprawie toczącej się pod sygnaturą akt (...) brak podstaw do wydania nakazu zapłaty i przekazał sprawę do rozpoznania tutejszemu Sądowi. Sąd zważył, co następuje: Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. Jeżeli pozwany nie stawił się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę albo mimo stawienia się nie bierze udziału w rozprawie, sąd wyda wyrok zaoczny, o czym stanowi art. 339 § 1 k.p.c. Na mocy art. 339 § 2 k.p.c. wydając wyrok zaoczny przyjmuje się za prawdziwe twierdzenie powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa. W toku niniejszego procesu pozwana zachowała postawę całkowicie bierną. Nie złożyła odpowiedzi na pozew, nie stawiła się także na rozprawie. W przedmiotowej sprawie spełnione zostały zatem powyższe przesłanki do wydania wyroku zaocznego. Jednocześnie w ocenie Sądu nie wystąpiły przesłanki pozytywne zawarte w treści 339 § 2 k.p.c. Należy wskazać, że niezależnie od wynikającego z przytoczonego wyżej domniemania prawdziwości twierdzeń powoda z rzeczywistym stanem rzeczy, Sąd ma każdorazowo obowiązek krytycznego ustosunkowania się do jego twierdzeń z punktu widzenia ich ewentualnej zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy. W przypadku wątpliwości w tym przedmiocie, Sąd nie może wydać wyroku zaocznego, opierając się tylko na twierdzeniach powoda o okolicznościach faktycznych. Należy przeprowadzić postępowanie dowodowe w celu wyjaśnienia powstałych wątpliwości (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 października 1998 roku, I CKU 85/98; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 września 1997 roku, I CKU 115/97). Zawarte w pozwie twierdzenia budziły poważne wątpliwości Sądu, wobec czego uznał on za konieczne przeprowadzenie postępowania dowodowego. Zgodnie z treścią art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Normie tej w warstwie procesowej odpowiadają art. 3 k.p.c., zgodnie z którym strony zobowiązane są przedstawiać dowody i art. 232 k.p.c., według którego strony są zobowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z jakich wywodzą skutki prawne. Strona powodowa reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika w celu udowodnienia swojego roszczenia złożyła niepoświadczone za zgodność z oryginałem ani przez pełnomocnika występującego w sprawie, ani przez notariusza: kopię umowy pożyczki (k.17-22) oraz kopie 5 pism zaadresowanych do pozwanej (k.23-26,28) oraz kopię niezidentyfikowanej tabelki skserowanej niechlujnie i krzywo z zasłoniętymi w czasie kopiowania fragmentami (k.27 i 29). Poświadczona za zgodność z oryginałem został tylko pierwsza strona umowy pożyczki (k. 17), przy czym poświadczenia tego dokonała osoba, której przepisy prawa nie przyznają uprawnienia poświadczania dokumentów wykorzystywanych w procesie cywilnym. Strona ta została poświadczona przez B. M. – nie wiadomo nawet kto to jest , gdyż nie jest to przecież członkiem zarządu strony powodowej, co prawda w poświadczeniu figuruje zapis , że dokonała tego z upoważnienia Zarządu powodowej spółki, jednakże upoważnienie to nie zostało złożone, nie wiodło zatem czy w ogóle istnieje. Poświadczenie takie nie ma żadnej mocy prawnej, co z pewnością doskonale jest wiadome zawodowemu pełnomocnikowi reprezentującemu stronę powodową. Z art. 129 § 2 k.p.c. wynika, że moc dowodową ma kserokopia dokumentu poświadczona za zgodność z oryginałem przez osoby wskazanej w tym przepisie (wyrok SA w Lublinie z dnia 19.06.2013 I A Ca 166/13, wyrok SA we Wrocławiu z 17.04.2012 , I A Ca 323/12) Kserokopia - jako odwzorowanie oryginału - może być uznana za odpis, jednakże pod warunkiem, poświadczenia jego zgodności z oryginałem. ( wyrok SN z 10.07.2009 (...) 71/09, Lex nr 584201 ). Kserokopia dokumentu nie może być uznana za dokument prywatny, jeżeli jest niepoświadczona za zgodność z oryginałem przez osobę do tego uprawnioną.(wyrok SA w Białymstoku z 18.06.2014 I Aca 182/14 Kopie dokumentów, niepoświadczone za zgodność z oryginałem nie są dowodami z dokumentów (wyrok SA w Lublinie z dnia 30.10.2013 I A Ca 214/13 ) Dla uznania kserokopii za dokument, świadczący o istnieniu oryginału o odwzorowanej w niej treści, niezbędne jest oświadczenie o istnieniu dokumentu o treści i formie odwzorowanej kserokopią. Takim oświadczeniem będzie umieszczone na kserokopii i zaopatrzone podpisem poświadczenie zgodności kserokopii z oryginałem. Dopiero wtedy można uznać kserokopię za dokument świadczący o istnieniu oryginału o treści i formie w niej odwzorowanej.(wyrok SA w Łodzi z 6.05.2015 III AUa 298/14 oraz wyrok SA w Białymstoku z 23.05.2014 I ACa 80/14) ) Skoro strona powodowa nie przedstawiła ani jednego dowodu z dokumentu , powództwo nie mogło zostać uwzględnione. Zgodnie z art. 3 kpc Strony i uczestnicy postępowania obowiązani są dokonywać czynności procesowych zgodnie z dobrymi obyczajami, dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek oraz przedstawiać dowody. Zawodowy pełnomocnik winien mieć świadomość konieczności udowodnienia twierdzeń pozwu, okoliczność zaś , że strona powodowa jest firmą udzielająca tzw. szybkich pożyczek , która masowo składa pozwy do sądu , nie może jej zwalniać od wypełnienia obowiązków dowodowych, o czym stanowi art. 3 kpc i 232 kpc. Obowiązki te muszą być spełnione nawet na potrzeby wydania wyroku zaocznego, gdyż wynika to zacywtaonych wyżej przepisów prawa.