i za to na mocy art.
wymierzył oskarżonej grzywnę w rozmiarze 100 stawek dziennych, przy przyjęciu, że jedna stawka jest równoważna 30zł, - na mocy art. 42 § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonej środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat, - na mocy art. 49 § 2 k.k. orzekł od oskarżonej świadczenie pieniężne w wysokości 500 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w W., - zasadził od oskarżonej na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Lęborku – 436,50 zł tytułem zwrotu kosztów sądowych. Apelację od powyższego wyroku złożył prokurator. Zaskarżył go w części dotyczącej orzeczenia o karze na niekorzyść oskarżonej. Zarzucił mu: - obrazę przepisów prawa materialnego tj. art. 43 § 3 k.k. polegającą na braku orzeczenia przez Sąd I instancji obowiązku zwrotu przez oskarżoną dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdów mechanicznych w postaci prawa jazdy. Podnosząc powyższe wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez nałożenie obowiązku zwrotu przez oskarżoną dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdów mechanicznych w postaci prawa jazdy nr (...) (blankiet serii (...)) wydanego w dniu 18 czerwca 2008r. przez Starostę (...), a także o utrzymanie w pozostałym zakresie wyroku w mocy. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja wywiedziona przez prokuratora - wobec trafności zarzutu w niej podniesionego - zasługuje na uwzględnienie choć wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku wobec naruszenia prawa materialnego nie mógł być uwzględniony w sytuacji, gdy wyrok podlegał uchyleniu. Sąd Rejonowy w Lęborku zaskarżonym wyrokiem - zgodnie zresztą z dołączonym do aktu oskarżenia wnioskiem prokuratora, o którym mowa art. 335 § 1 k.p.k. – uznał I. L. za winną popełnienia przestępstwa z art.
i skazał ją na karę grzywny. Wyrokiem tym orzekł również względem oskarżonej na podstawie art. 42 § 2 k.k. zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres dwóch lat, oraz świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 49 § 2 k.k.. Nie zobowiązał natomiast oskarżonej do zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdów, do czego obligowała go treść art. 43 § 3 k.k., albowiem nie było to przedmiotem uzgodnień pomiędzy oskarżonym, a prokuratorem (k.17, 27). Tymczasem Sąd Rejonowy orzekając zakaz prowadzenia pojazdów, obowiązany był orzec zwrot dokumentu uprawniającego do prowadzenia, do czego obligowała go treść art. 43 § 3 k.k.. Zgodnie z treścią tego przepisu orzekając zakaz określony w art. 42, sąd nakłada obowiązek zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdu. Powyższe oznacza, że złożony przez prokuratora wniosek, o którym mowa w art. 335 § 1 k.p.k., nie zawierał wszystkich wymaganych przepisami prawa karnego materialnego, a mających charakter obligatoryjny, elementów. W omawianej sprawie okoliczność ta, umknęła zarówno prokuratorowi, który wystąpił do Sądu z wnioskiem, o którym mowa w art. 335 § 1 k.p.k., jak i rozpoznającemu go Sądowi. Tymczasem prawidłowo procedujący Sąd Rejonowy winien był nie uwzględnić wniosku złożonego przez prokuratora i skierować sprawę do rozpoznania na zasadach ogólnych (art. 343 § 7 k.p.k.), bądź też doprowadzić do takiej zmiany tego wniosku, aby był on zgodny z obowiązującymi przepisami prawa karnego materialnego. Postępując w sposób odmienny, Sąd ten dopuścił się obrazy art. 335 § 1 k.p.k. w zw. z art. 343 § 7 k.p.k., a w konsekwencji również obrazy art. 43 § 3 k.k. wobec braku nałożenia na oskarżoną obowiązku zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym. Mając na względzie wagę powyższego uchybienia, Sąd Okręgowy zmuszony był uchylić zaskarżony wyrok i sprawę przekazać Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sąd ten przy ponownym rozpoznaniu sprawy stosownie do treści art. 343 § 7 k.p.k. rozpozna ją na zasadach ogólnych, bądź też spowoduje usunięcie wad wniosku i rozstrzygnie w trybie art. 335 § 1 k.p.k..
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.