(1)zobowiązanym do uiszczania opłat czynszowych oraz opłat za wskazane wyżej media. Solidarna odpowiedzialność, o której mowa w przywołanym art.

(1). Zeznania ich są spójne i Sąd dał im wiarę. Pozwana więc wykazała nie odpowiada za opłaty związane z najmem lokalu w tym okresie. Pozwana co prawda wskazywała, iż żyła w przekonaniu, że pozwany uiszcza należne opłaty i czynsz. Nie wyłącza to jednak odpowiedzialności pozwanej względem strony powodowej z tytułu powstałego zadłużenia związanego z nie uiszczaniem opłat z okres, w którym pozwana zamieszkiwała w lokalu. Roszczenia majątkowe co do zasady ulegają przedawnieniu, co wynika z treści art. 117 § 1 k.c. Art. 117 § 2 k.c. stanowi natomiast, że po upływie terminu przedawnienia ten, przeciwko komu przysługuje roszczenie, może uchylić się od jego zaspokojenia, chyba że zrzeka się korzystania z zarzutu przedawnienia. Pozwani w niniejszej sprawie skutecznie podnieśli zarzut przedawnienia roszczeń wymagalnych. Na mocy art. 118 k.c. co do zasady termin przedawnienia wynosi lat dziesięć, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – trzy lata. Roszczenia strony powodowej wobec pozwanych z tytułu opłat czynszowych, a także z tytułu opłat za media miały charakter roszczeń o świadczenia okresowe. Ulegały one zatem przedawnieniu wraz z upływem trzyletniego terminu liczonego od dnia ich wymagalności. Pozwani zobowiązani byli do uiszczania na rzecz strony powodowej opłat czynszowych oraz opłat za dostarczane media z góry do 25 dnia każdego miesiąca. Pozew w niniejszej sprawie wniesiony został dnia 4 kwietnia 2014 roku, zaś strona powodowa w żaden sposób nie wykazała, aby bieg terminu przedawnienia został skutecznie przerwany. Wynikający ze wskazanego wyżej art. 118 k.c. termin przedawnienia świadczeń dochodzonych w niniejszej sprawie z tytułu opłat za lokal upłynął w stosunku do świadczeń wymagalnych do dnia 4 kwietnia 2011 roku. Odsetki za opóźnienie przybierają również charakter świadczenia okresowego i ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od daty ich wymagalności bez względu na termin przedawnienia roszczenia, od którego zostały naliczone. Przy czym roszczenie o odsetki za opóźnienie przedawniają się najpóźniej z chwilą przedawnienia się roszczenia głównego. Naliczone przez stronę powodową odsetki za opóźnienie uznać należało za przedawnione w zakresie, w jakim zostały naliczone w stosunku do świadczeń wymagalnych do dnia 4 kwietnia 2011 roku. Zdaniem Sądu nie zasługiwał na uwzględnienie podnoszony przez stronę powodową zarzut naruszenia przez pozwaną zasad współżycia społecznego jako przesłanki uznania za niedopuszczalny podniesionego w niniejszej sprawie zarzutu przedawnienia dochodzonych roszczeń. Zgodnie z treścią wyroku Sądu Najwyższego z dnia 7 listopada 2003 roku wydanego w sprawie rozpoznawanej pod sygnaturą akt V CK 399/02 powołanie się przez dłużnika na przedawnienie roszczenia jest działaniem w granicach prawa i zgodnym z prawem. Dłużnikowi, który podniósł zarzut przedawnienia można postawić zarzut naruszenia zasad współżycia społecznego tylko w wyjątkowych i rażących okolicznościach. Podobne stanowisko w kwestii wyjątkowości możliwości uznania podniesionego zarzutu przedawnienia roszczenia za sprzeczny z zasadami współżycia społecznego zajął Sąd Najwyższy również w wyrokach z dnia 2 kwietnia 2003 roku (sygn. akt I CKN 204/01) oraz z dnia 7 czerwca 2000 roku (sygn. akt III CKN 522/99). Dodatkowo Sąd Najwyższy wskazał w przywołanym wyroku ze sprawy I CKN 204/01, iż dla oceny, czy podniesiony zarzut przedawnienia nie nosi znamion nadużycia prawa, konieczne jest rozważenie charakteru dochodzonego roszczenia, przyczyn opóźnienia i jego nienadmierności. Natomiast w wyroku wydanym w sprawie III CKN 522/99 Sąd Najwyższy uznał, iż aby w danym wypadku można było przyjąć, że podniesienie zarzutu przedawnienia jest nie do pogodzenia z zasadami współżycia społecznego, musi zostać w szczególności wykazane, iż bezczynność wierzyciela w dochodzeniu roszczenia była usprawiedliwiona wyjątkowymi okolicznościami. Istotne znaczenie dla oceny zarzutu przedawnienia z punktu widzenia zasad współżycia społecznego może mieć zwłaszcza czas opóźnienia w dochodzeniu roszczenia. W ocenie Sądu zachowania pozwanych polegającego na podniesieniu zarzutu przedawnienia roszczenia nie można uznać za sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. W niniejszej sprawie nie zaistniała żadna wyjątkowa sytuacja przemawiająca za przyjęciem odmiennego stanowiska. Za takowe nie mogą uznane zostać ani rozmiar zadłużenia ani okres w jakim pozwani nie wywiązywali się z przyjętych na siebie zobowiązań finansowych względem strony powodowej. Wskazać należy na bierną postawę strony powodowej, która pomimo długotrwałego zadłużenia z tytułu najmu lokalu mieszkalnego położonego we W. przy ul. (...)-3 nie podejmowała żadnych czynności zmierzających do wyegzekwowania zadłużenia. Brak działań prowadzących do odzyskania od pozwanej należności przez stronę powodową doprowadził do upływu terminów przedawnienia przedmiotowych roszczeń. Opóźnienie strony powodowej w dochodzeniu roszczenia nie wynikało z zaistnienia jakichkolwiek wyjątkowych okoliczności, a jedynie z opieszałości jej pracowników, która to okoliczność, podobnie jak znaczny okres opóźnienia w dochodzeniu roszczenia, przemawiać mogą jedynie na jej niekorzyść. Zwłoka z wystąpieniem przez stronę powodową z należnym jej powództwem o zapłatę zaległego czynszu wyniosła prawie 8 lat. W postępowaniu pozwanych nie sposób doszukać się przejawów naruszenia zasad współżycia społecznego, bowiem żadne ich zachowanie nie było przyczyną niedochodzenia przez Gminę należnych jej świadczeń we właściwym czasie. Wobec podniesienia przez pozwanych zarzutu niewłaściwego wyliczenia zadłużenia zarówno w zakresie należności głównej, jak i odsetek, koniecznym okazało się dokonanie weryfikacji prawidłowości dokonanych przez stronę powodową wyliczeń. Pozwani wskazywali, iż wyliczenia zostały dokonane przy uwzględnieniu większej niż rzeczywista ilości osób oraz naliczaniu przez G. stawek przyporządkowanych do stawek za prowadzenie działalności gospodarczej. Powód przedkładając załącznik numer 2 do umowy najmu (k. 199v) wykazał, że opłaty za zimną i ciepłą wodę, wywóz śmieci i centralne ogrzewanie obliczane były przy uwzględnieniu dwóch osób zajmujących mieszkanie, a więc zawsze korzystniej dla pozwanych, gdyż w okresie objętych pozwem w lokalu mieszkały minimum 3 osoby, a przez większa ilość czasu 4 osoby. Ponadto załącznik numer 1 do umowy najmu (k. 199) zawiera wyliczenie czynszu w oparciu o stawkę bazową obowiązującą w momencie podpisania umowy oraz czynniki zwiększające i zmniejszające stawkę bazową, takiej jak położenie budynku, wyposażenie techniczne i jego stan w lokalu oraz ogólną techniczną ocenę budynku. Zarządzenie Nr (...)Prezydenta W.z dnia 28 kwietnia 2011 roku stanowi w § 1 pkt. 2, iż ustala się stawkę bazową czynszu za najem lokali mieszkalnych stanowiących zasób mieszkaniowy G. W.w wysokości 6,90 zł za m2 powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego, która obowiązuje od dnia 1 października 2012 roku. Zgodnie z § (...)załącznika do uchwały nr (...)Rady Miejskiej W.z dnia 19 września 2013 roku prowadzenie przez najemcę działalności gospodarczej w lokalu mieszkalnym wymaga zgody G.i powoduje podwyższenie czynszu najmu o 100 % za każdą izbę, w której działalność ta jest prowadzona. W piśmie przedłożonym przez stronę powodową z dnia 1 czerwca 2012 roku wynika, iż pozwani zostali zawiadomieni o zmianie opłat za zajmowanie lokalu, która od dnia 1 października 2012 roku wynosić miała 6,90 złotych za 1m2 powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego. Powód zawarł wyliczenie, zgodnie z którym łączna wysokość czynszu oraz opłat niezależnych od właściciela za najem lokalu mieszkalnego wynosił łącznie 782,45 złotych. W wyliczeniu tym nie zostały zatem ujęte czynniki zwiększające stawkę bazową czynszu. Wynika z tego, iż Gmina wbrew zarzutom pozwanych nie wyliczała im stawki czynszu wg stawki za lokale przeznaczone na działalność gospodarczą. Powód wykazał zmiany wysokości czynszu poprzez wyliczenia zawarte w kartotekach finansowych, które znalazły potwierdzenie w odpisach pism – zawiadomień z dnia 2 marca 2007 roku wraz z potwierdzeniem nadania – k. 200, z dnia 3 stycznia 2008 – k. 201 i z dnia 21 kwietnia 2008 roku – k. 201v informujące o zmianie opłat za media w okresie od czerwca 2007 roku do grudnia 2008 roku; pismem z dnia 27 kwietnia 2009 roku – k. 207 pozwany został zawiadomiony o zmianie wysokości opłat za czynsz za okres od sierpnia 2009 roku. Natomiast pismami z dnia 8 lutego 2012 roku – k. 212-212v, z dnia 1 czerwca 2012 roku – k. 213-214v, z dnia 30 stycznia 2013 roku– k. 215-215v, z dnia 19 lipca 2013 roku – k. 216-216v oraz z dnia 20 sierpnia 2013 roku – k. 217-218v pozwany został zawiadomiony o zmianie opłat za czynsz i media w okresie od 1 marca 2012 roku. Tym samym powód wykazał, iż nastąpiła podwyżka opłat tytułem czynszu i mediów oraz iż do pozwanego zostały wysłane zawiadomienia o dokonanych podwyżkach. Okoliczności podawane w zeznaniach pozwanych , a dotyczące kłopotów z odbieraniem korespondencji z uwagi na zniszczone skrzynki pocztowe nie mogły mieć znaczenia w sprawie, pozwany W. B.

(1)– jak zeznał nie płacił za mieszkanie nie dlatego, że nie otrzymywał zawiadomień o wysokości czynszu i innych opłat, ale ze względu n trudną sytuację materialną i kłopoty z utrzymaniem stałej pracy. W ten sposób strona powodowa ustaliła, iż pozwani zalegali z zapłatą tytułem opłat na jej rzecz za czynsz i media w okresie od 1 czerwca 2007 roku do dnia 31 października 2013 roku kwotę 53.485,60 złotych tytułem należności głównej oraz kwotę 20.589,59 złotych tytułem odsetek. Sąd uznał za zasadny podnoszony przez pozwanych zarzut przedawnienia roszczenia, uznając iż strona powodowa może jedynie dochodzić roszczenia, które stało się wymagalne po dniu 4 kwietnia 2011 roku – jako okresu nieprzedawnionego, w zakresie bowiem roszczeń przedawnionych powództwo podlegało oddaleniu. Należności za kwiecień 2011 nie przedawniły się, bowiem data ich wymagalności to 25 kwietnia. Zgodnie bowiem z umową opłaty tytułem czynszu uiszczane miały być do dnia 25 każdego miesiąca. Powód przedłożył zweryfikowaną kartotekę finansową opłat za okres czasu od dnia 1 kwietnia 2011 roku do dnia 31 października 2013 roku, wskazując iż należność tytułem opłat za ten okres wynosi 23.805,90 złotych tytułem należności głównej oraz kwotę 3.769,07 złotych tytułem odsetek. Sąd ustalił na podstawie przedłożonej przez powoda zweryfikowanej kartoteki finansowej, iż kwota dochodzonego roszczenia wynosi 23.805,90 złotych tytułem należności głównej oraz kwotę 3769,07 złotych tytułem odsetek; łącznie kwotę 27.574,97 złotych z tytułu opłat za czynsz oraz za media za okres od dnia 1 kwietnia 2011 roku do dnia 31 października 2013 roku wraz z odsetkami. Pozwana A. B. wykazała, iż nie zamieszkiwała w lokalu w okresie od lipca 2011 roku do października 2013 roku. Sąd uznał zatem zgodnie z przytoczonym wyżej art.

(1). Dlatego też Sąd w pkt. II zasądził od pozwanego na rzecz strony powodowej kwotę 24.796,04 złotych za okres od lipca 2011 roku do 31 października 2013 roku (bowiem w zakresie w miesięcy od kwietnia do czerwca włącznie pozwani odpowiadają solidarnie, czemu Sąd dał wyraz w pkt. I wyroku ) W pozostałym zakresie powództwo należało oddalić zarówno w stosunku do pozwanego jak i pozwanej. O odsetkach od kwoty zasądzonej orzeczono na podstawie art. 481 k.c., który stanowi, że jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Strona powodowa domagała się przyznania na swoją rzecz odsetek ustawowych od zasądzonej kwoty począwszy od dnia wniesienia pozwu tj. od dnia 1 listopada 2013 roku (gdyz odsetki zostały skapitalizowane do 31.10.2013) od należności głównej oraz od dnia 4 kwietnia 2014 roku od skapitalizowanych odsetek. Zdaniem Sądu nie wystąpiły jakiekolwiek przesłanki, ażeby żądaniu temu odmówić zasadności. O kosztach procesu w stosunku do pozwanego Sąd orzekł zgodnie z zasadą stosunkowego rozdzielenia kosztów wyrażoną w treści art. 100 k.p.c. zdanie pierwsze, natomiast w stosunku do pozwanej na podstawie art. 100 k.p.c. zdanie drugie., pozwana bowiem przegrała sprawę jedynie w zakresie 3 miesięcy, a więc w niewielkim zakresie, stąd Sąd zasądził w pkt. (...) wyroku na jej rzecz zwrot całych poniesionych przez nią kosztów procesu tj. 3617,00 zł (koszty zastępstwa procesowego w kwocie 3600 zł oraz koszty opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł). Natomiast z pozwanym W. B.

(2)strona powodowa wygrała sprawę jedynie w 37 %. Koszty poniesione przez stronę powodową to: opłata sądowa od pozwu w kwocie 300,00 zł., koszty zastępstwa procesowego w kwocie 3600,00 złotych. Łącznie: 3900,00 zł, z czego przysługuje jej zwrot 37 % , co daje 1443 zł (3900 x 37%) Pozwany W. B.

(1)zaś poniósł koszty w wysokości 3617złotych (koszty zastępstwa procesowego w kwocie 3600 zł oraz koszty opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 złotych), z czego przysługuje mu zwrot 2278 zł (3617 zł x 63% ). Po stosunkowym rozdzieleniu kosztów pozwanemu przysługuje ostatecznie 835 zł. (2278 zł – 1443 zł), którą to kwotę Sąd zasądził na jego rzecz w pkt. V sentencji wyroku). Mając powyższe okoliczności na uwadze, Sąd podjął rozstrzygnięcia zawarte w sentencji wyroku.