Sygn. akt II Ka 277/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 lipca 2013 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Bogdan Górski Sędziowie: SO Jerzy Kozaczuk SO Teresa Zawiślak (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Beata Defut-Kołodziejak po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2013 r. sprawy A. B. oskarżonego o przestępstwo z art. 217 §1 kk i in. na skutek apelacji, wniesionej przez oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 28 lutego 2013 r. sygn. akt II K 575/12 zaskarżony wyrok uchyla i sprawę oskarżonego A. B. przekazuje Sądowi Rejonowemu w Mińsku Mazowieckim do ponownego rozpoznania. Sygn. akt II Ka 277/13 UZASADNIENIE A. B. został oskarżony o to, że w dniu 7 czerwca 2012 roku około godz. 22.30 w miejscowości R., gmina D. przy ul. (...), naruszył nietykalność cielesną i naubliżał J. B.
(1), tj. o czyn z art. 217§1 kk w zb. z art. 216§1 kk w zw. z art. 11§2 kk. Wyrokiem z dnia 28 lutego 2013 roku Sąd Rejonowy w Mińsku Mazowieckim: I. oskarżonego A. B. w ramach zarzucanego mu czynu uznał za winnego tego, że w dniu 7 czerwca 2012 roku w miejscowości R., powiat (...), uderzył J. B.
(1)– powodując u niej stłuczenie prawej połowy klatki piersiowej z wylewem krwawym w okolicy prawej piersi, co spowodowało rozstrój zdrowia na czas poniżej 7 dni oraz znieważył ją słowami powszechnie uznanymi za obelżywe, tj. czynu z art. 157§2 kk w zb. z art. 216§1 kk w zw. z art. 11§2 kk i za czyn ten na podstawie tych przepisów skazał go, zaś na podstawie art. 157§2 kk w zw. z art. 11§3 kk wymierzył mu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności; II. na podstawie art. 69§1 i 2 kk w zw. z art. 70§1 pkt 1 kk wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił tytułem próby na okres 2 lat; III. na podstawie art. 71§1 kk orzekł karę grzywny w wymiarze 50 stawek dziennych, przyjmując na podstawie art. 33§3 kk wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 złotych; IV. na podstawie art. 46§1 kk orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zadośćuczynienia za doznaną przez pokrzywdzoną krzywdę, poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonej J. B.
(1)kwoty 500 złotych; V. zwolnił oskarżonego od uiszczenia opłaty i zasądził od niego na rzecz Skarbu Państwa tytułem zwrotu wydatków postępowania 257,33 złotych, a także zasądził od oskarżonego kwotę 100 złotych na rzecz oskarżyciela prywatnego tytułem zwrotu poniesionych przez J. B.
(1)zryczałtowanych kosztów postępowania. Apelację od tego wyroku wniósł oskarżony, który zaskarżył powyższy wyrok w całości na swoją korzyść podnosząc, iż nie zgadza się z treścią zapadłego wyroku ze względu na fakt, iż nie popełnił tego przestępstwa, a Sąd nie uwzględnił potwierdzonego dokumentami faktu, iż w czasie zarzucanego mu czynu był w pracy. Na rozprawie odwoławczej oskarżony i jego obrońca popierali tę apelację i wnosili o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie A. B. od zarzucanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Niezależnie od powyższego obrońca oskarżonego sprecyzował zarzut apelacyjny w ten sposób, iż zarzucił obrazę przepisów prawa procesowego, tj. art. 92 kpk, art. 410 kpk, a także art. 7 i 5§2 kpk, która miała wpływ na treść tego wyroku, a polegała na nieprawidłowej ocenie zebranych w sprawie dowodów, nie uwzględnieniu przez Sąd I instancji dokumentów potwierdzających fakt przebywania oskarżonego w pracy w czasie zdarzenia i rozstrzygnięcie wszystkich wątpliwości na niekorzyść oskarżonego. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Apelacja oskarżonego A. B. jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie. Sąd Odwoławczy po zapoznaniu się z aktami przedmiotowej sprawy i pisemnymi motywami zaskarżonego wyroku doszedł do przekonania, że Sąd I instancji wydał zaskarżony wyrok z obrazą art. 7 i 410 kpk, a obraza ta niewątpliwie miała wpływ na treść tego rozstrzygnięcia. Należy zwrócić uwagę przede wszystkim na to, że oskarżony nie przyznając się do popełnienia zarzucanego mu czynu wyjaśnił, iż w czasie zarzucanego mu przestępstwa był w pracy i na potwierdzenie powyższego przedstawił zaświadczenie potwierdzające ten fakt (k. 29). Dodatkowo stwierdził, że nie mógłby opuścić stanowiska pracy, bowiem w takim przypadku niewątpliwie zostałby zwolniony z pracy, a do uzyskania prawa do emerytury pozostało mu zaledwie 4 lata pracy. Niezależnie od powyższego z akt tej sprawy wynika, że odległość z miejsca pracy oskarżonego do miejsca zdarzenia wynosi ok. 6 – 8 km, a oskarżony do pracy dojeżdża rowerem. Sąd I instancji dla zweryfikowania prawdziwości zaświadczenia z zakładu pracy oskarżonego, zażądał dodatkowo grafiku pracowników portierni tego zakładu oraz przesłuchał pozostałych pracowników portierni, zatrudnionych w Zakładach (...) w D. celem ustalenia, czy oskarżony mógł opuścić swoje stanowisko pracy. Mimo wykonywania tych czynności nie rozważył i nie ocenił treści wyżej wymienionych dokumentów, choć ich ocena bezspornie miałaby wpływ na treść orzeczenia w tej sprawie. Zwrócić należy również uwagę, iż z zeznań W. G. wynika, że w/w zakład ochrania firma (...). W tej sytuacji obowiązkiem sądu było ustalenie poprzez zażądanie informacji z w/w zakładu przemysłowego oraz firmy (...), czy możliwe było oddalenie się oskarżonego z miejsca pracy na czas dłuższy niż 1 – 1,5 godziny bez zauważenia tego przez inne osoby, czy zdarzały się w przeszłości takie sytuacje z udziałem oskarżonego. Nadto, Sąd I instancji winien również przesłuchać w charakterze świadków inne dorosłe osoby przebywające w dacie zdarzenia w domu pokrzywdzonej, w tym m. in. J. B.
(2)( jak we wniosku apelacyjnym k. 82) na okoliczność, czy oskarżony w tym czasie wchodził do tego domu i czy słychać było odgłosy awantury. Brak wyjaśnienia powyższych okoliczności i pominięcie przy wyrokowaniu istotnych dokumentów spowodowało konieczność uchylenia wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, Sąd przede wszystkim podejmie próbę pojednania stron ze względu na rodzinny charakter sprawy, zaś w przypadku braku zgody na pojednanie, przeprowadzi przewód sądowy od początku kierując się wyżej wskazanymi wytycznymi, dokona prawidłowej oceny wszystkich dowodów ujawnionych na rozprawie głównej i dopiero po rozważeniu i ocenie tychże dowodów ustali stan faktyczny tego zdarzenia i w konsekwencji wyda prawidłowe rozstrzygnięcie w tej sprawie. W przypadku takiej konieczności sporządzi uzasadnienie wyroku zgodnie z dyrektywami art. 424 kpk. Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy na podstawie art. 437 § 1 i 2 kpk, orzekł jak w wyroku.