rozpoznając wniosek o wpis, sąd bada jedynie treść i formę wniosku, dołączonych do wniosku dokumentów oraz treść księgi wieczystej. Sąd oddala wniosek o wpis w świetle art. 626 9 k.p.c., jeżeli brak jest podstaw albo istnieją przeszkody do jego dokonania. Referendarz sądowy w dniu 13 listopada 2013 r. na podstawie prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Radomsku Wydział III Rodzinny i Nieletnich z dnia 15 lipca 2013 r., wydanego w sprawie oznaczonej sygnaturą akt III RC 152/13, ustanawiającego rozdzielność majątkową między małżonkami R. K. i B. K., dokonał wykreślenia wpisu ich wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej 1/1, dokonując w to miejsce wpisu współwłasności ułamkowej po 1/2 części. Stosownie do przepisu art. 52 § 1a k.r.o. ustanowienia przez sąd rozdzielności majątkowej może żądać także wierzyciel jednego z małżonków, jeżeli uprawdopodobni, że zaspokojenie wierzytelności stwierdzonej tytułem wykonawczym, wymaga dokonania podziału majątku wspólnego małżonków. Rozdzielność majątkowa powstaje z dniem oznaczonym w wyroku, który ją ustanawia. W wyjątkowych wypadkach sąd może ustanowić rozdzielność majątkową z dniem wcześniejszym niż dzień wytoczenia powództwa, w szczególności, jeżeli małżonkowie żyli w rozłączeniu ( art. 52 § 2 k.r.o.). Wyrok Sądu Rejonowego w Radomsku Wydział III Rodzinny i Nieletnich z dnia 15 lipca 2013 r. oznaczony sygnaturą akt III RC 152/13, stał się prawomocny wobec niezaskarżenia dnia 06 sierpnia 2013 r. Stosownie do przepisu art. 43 § 1 k.r.o. oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym. Z ważnych powodów każdy z małżonków może żądać, ażeby ustalenie udziałów w majątku wspólnym nastąpiło z uwzględnieniem stopnia, w którym każdy z nich przyczynił się do powstania tego majątku. Zasada równych udziałów dotyczy zarówno ustawowego, jak i umownego ustroju majątkowego, o ile małżonkowie w umowie majątkowej nie określili innych udziałów. Skutkiem przymusowego ustroju majątkowego ustanowionego na podstawie art. 52 § 1a k.r.o. jest powstanie ułamkowej współwłasności m.in. nieruchomości w miejsce współwłasności łącznej, stosownie do przepisu art. 501 k.r.o. ( tak A. Zieliński w: Glosa do uchwały SN z 8.11.1989 r., III CZP 68/89, Pal. 1991, Nr 5-7, s. 63, teza 1). Dlatego też na podstawie przepisu art. 518 1 § 3 k.p.c. jako przepisu szczególnego do art. 398 22 § 2 k.p.c., zaskarżony wpis Sąd utrzymał w mocy. Stosownie do przepisu art. 520 § 2 k.p.c. sąd zasądził od R. K. i B. K. na rzecz (...) Spółka Jawna w D. kwotę 320,00 zł tytułem kosztów postępowania o wpis w księdze wieczystej zważywszy, że interesy uczestników były sprzeczne. Na zasądzoną kwotę składają się: opłata sądowa w kwocie 200,00 zł od wniosku o dokonanie wpisu w księdze wieczystej (art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych - lekst jednolity Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 594 z późn. zm.) oraz kwota 120,00 zł kosztów zastępstwa radcy prawnego ( § 7 pkt. 5 Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu z dnia ( Dz. U. Nr 163, poz. 1349, tekst jednolity z dnia 25 lutego 2013 r. Dz.U. z 2013 r. poz. 490). Apelacje od powyższego orzeczenia złożył w imieniu uczestników ich pełnomocnik zaskarżając postanowienie Sądu w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: 1. art. 398 22 § 2 k.p.c. poprzez utrzymanie przez Sąd I instancji w sentencji postanowienia, orzeczenia referendarza o wpisie współwłasności ułamkowej po 1/2 w Dziale II księgi wieczystej nr (...) podczas gdy na skutek wniesienia skargi na orzeczenie referendarza traci ono moc, a sąd powinien sprawę rozpoznać jako sąd I instancji i wydać własne orzeczenie, 2. art. 626 10 § 1 k.p.c. poprzez niezawiadomienie o dokonanym wpisie uczestniczki postępowania B. K., zarówno przez referendarza sądowego dokonującego wpisu, jak i Sąd I instancji rozpoznający sprawę na skutek skargi na orzeczenie referendarza, 3. art. 325 k.p.c. w zw. z art. 361 k.p.c. w zw. z art.
poprzez utrzymanie w mocy w postanowieniu Sądu I instancji orzeczenia referendarza i brak merytorycznego rozstrzygnięcia Sądu I instancji, zawierającego wszystkie elementy orzeczenia, podczas gdy Sąd I instancji chcąc wydać postanowienie tożsame z treścią postanowienia wydanego przez referendarza powinien był wydać postanowienie o wpisie zawierające wszystkie konieczne elementy wymagane przez prawo, w tym podstawę wydania orzeczenia,
Opiera się on bowiem na założeniu utraty mocy przez orzeczenie referendarza na skutek wniesienia skargi. Nie doszło do naruszenia w/w przepisów o czym świadczy wprost przytoczona już treść art. 518 1 § 3 k.p.c. który znajdzie zastosowanie w postępowaniu wieczystoksięgowym jako postępowaniu nieprocesowym. Nie sposób zatem czynić zarzutu sądowi, że zastosował się do obowiązującego prawa i nie podzielając zarzutów skargi na wpis referendarza zaskarżony wpis utrzymał w mocy. Z kolei naruszenie art.
nie wpływa na rozstrzygnięcie sprawy albowiem brak formalnego zawiadomienia o wpisie dokonanym przez referendarza B. K. w niczym nie utrudnił jej złożenia środka odwoławczego. B. K. reprezentowana przez pełnomocnika złożyła zarówno skargę na orzeczenie referendarza jak i apelację od niekorzystnego rozstrzygnięcia sądu. Prawo do możliwości zaskarżenia orzeczenia zostało zatem zachowane, a zaistniałe uchybienie formalne w żaden sposób nie wpłynęło na wynik sprawy. Nie można mówić także o zarzucie naruszenia prawa materialnego to jest art. 10 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece w związku z art. 43 § 1 Kodeksu Rodzinnego i opiekuńczego. Wnioskodawca załączając prawomocny wyrok ustanawiający rozdzielność majątkową między małżonkami domagał się wpisu współwłasności w częściach ułamkowych na rzecz małżonków. W przypadku gdy w księdze wieczystej wpisano jako współwłaścicieli łącznych oboje małżonków na zasadzie wspólności ustawowej, a następnie na skutek powództwa wierzyciela jednego z małżonków doszło do ustanowienia rozdzielności majątkowej nieruchomość zmienia swój status prawny. Przestaje być składnikiem majątku wspólnego (łącznego), a staje się przedmiotem współwłasności w częściach ułamkowych. ( por. analogicznie uchwała Sądu Najwyższego z 16-06-2001 III CZP 26/01, OSNC z 2002r. nr 1 poz. 4 na tle orzeczenia rozwodowego). Odmienne stanowisko zaprezentowane w postanowieniu Sądu Najwyższego z 14-01-1998 roku II CKN 177/97 OSP z 1998r. nr 10 poz. 168 na które powołują się skarżący spotkało się z krytyką i nie zyskało akceptacji. Należy bowiem przyjąć, iż w takim przypadku Sąd wieczystoksięgowy badając treść księgi wieczystej oraz załączonych do wniosku dokumentów w postaci wyroku ustanawiającego rozdzielność majątkową ( art.
k.p.c.) orzeka mając także na uwadze przepisy materialnoprawne wpływające na sytuacje prawną nieruchomości. Takim przepisem jest art. 43§ 1 krio zgodnie z którym oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym. Skoro zatem ustaje ustawowa wspólność majątkowa to zmienia się współwłasność bezudziałowa ( współwłasność łączna) na współwłasność w częściach ułamkowych. W postępowaniu wieczystoksięgowym nie ma miejsca na ewentualne spory co do wysokości udziałów. Przekracza to bowiem kognicję Sądu wieczystoksięgowego. Natomiast fakt ustanowienia rozdzielności majątkowej wynikający z prawomocnego orzeczenia Sądu łącznie ze stanowczym brzmieniem przepisu art. 43 § 1 Kodeksu Rodzinnego i Opiekuńczego daje sądowi pełną podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej współwłasności w częściach ułamkowych w miejsce współwłasności łącznej. Reasumując żaden z podniesionych w apelacji zarzutów nie odniósł zamierzonego skutku, a co za tym idzie apelacja jako bezzasadna musiała zostać oddalona, a to na podstawie art. 385 k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.