Sygn. akt II Ca 482/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 września 2015 roku Sąd Okręgowy w Lublinie II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący Sędzia Sądu Okręgowego Andr

§ 3k.p.c.

Zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu strona przegrywająca jest obowiązana zwrócić stronie wygrywającej koszty procesu. Na koszty procesu po stronie powoda złożyły się: wynagrodzenie pełnomocnika – radcy prawnego w kwocie 60 zł – w wysokości odkreślonej w § 6 pkt l rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2013 roku, poz. 490), kwota 30 zł opłaty od pozwu oraz kwota 60 zł poniesionych wydatków na wynagrodzenie za sprawowanie funkcji kuratora procesowego pozwanego przyznane zgodnie z § l ust. l rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 listopada 2013 roku w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (Dz. U. z 2013 roku, poz. 1476). * Apelację od tego wyroku wniósł w imieniu pozwanej ustanowiony kurator dla nieznanej z miejsca pobytu pozwanej, zaskarżając wyrok Sądu Rejonowego w całości i zarzucając zaskarżonemu wyrokowi:

1. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 233 § l k.p.c., poprzez błędną, sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenę jako wiarygodnych dowodów przeprowadzonych w sprawie, skutkującą przyjęciem, iż to pozwana zawarła umowę przejazdu,
2. przepisów prawa materialnego, tj. art. 179 k.r.io., poprzez zaniechanie przyznania wynagrodzenia kuratorowi mimo zgłoszonego żądania. Kurator pozwanej w jej imieniu wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanej zwrotu kosztów postępowania odwoławczego według norm prawem przepisanych, a także o przyznanie kuratorowi wynagrodzenia i zwrotu kosztów za postępowanie przed Sądem drugiej instancji. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja pozwanej nie jest zasadna. Sąd Rejonowy poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne i ocenił dowody zgodnie z dyspozycją art. 233 § 1 k.p.c. Sąd Okręgowy przyjmuje te ustalenia za własne. Sąd Rejonowy dokonał również prawidłowej oceny prawnej ustalonego stanu faktycznego, którą Sąd Okręgowy podziela i zbędne jest jej powtarzanie. Chybiony jest zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. Skarżący kurator pozwanej nie przedstawił żadnego logicznego wyjaśnienia, dlaczego przedłożone przez powoda wezwanie do zapłaty miałoby nie odpowiadać prawdzie. Wskazuje ono datę, godzinę i miejsce (pojazd określonej linii o oznaczonym numerze), którym podróżowała wówczas pozwana bez ważnego biletu, jak również zawiera jej dane osobowe, dane dokumentu potwierdzającego tożsamość i jej podpis. Nie zostało w żaden sposób uzasadnione, dlaczego pozwana podpisała ten dokument, jeśli nie podróżowała wówczas bez ważnego biletu. Nie ma też żadnych przesłanek, by stwierdzić, że jakaś inna osoba mogła się posłużyć danymi i dokumentem tożsamości pozwanej, a pozwana nie udowodniła, że nie podpisała tego wezwania (w tym zakresie to ją z mocy art. 253 k.p.c. obciążał ciężar dowodu). Sąd Rejonowy trafnie też przyjął, że pozwana korzystając ze środka publicznego transportu zbiorowego zawarła w ten sposób umowę przewozu (art. 16 ust. 1 Prawa przewozowego, poprzez dorozumiane przyjęcie oferty – por. A. Wolter, J. Ignatowicz, K. Stefaniuk, Prawo cywilne. Zarys części ogólnej, Warszawa 1996, s. 258 – 259). Zgodnie z art. 33a ust. 3 Prawa przewozowego wobec braku odpowiedniego dokumentu przewozu jest ona zobowiązana do zapłaty należności za przewóz i opłaty dodatkowej, a za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego – również odsetek ustawowych (art. 481 §

§ 2k.c.).

Nie jest trafny podniesiony w apelacji zarzut naruszenia art. 179 k.r.io. Kurator pozwanej nie został ustanowiony na podstawie przepisów k.r.io., ale na podstawie przepisów k.p.c. i kwestię wynagrodzenia kuratora reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 listopada 2013 roku w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej, wydane na podstawie art. 9 pkt 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2010 roku, Nr 90, poz. 594, ze zm.). Dodać należy, że Sąd Rejonowy przyznał wynagrodzenie kuratorowi dla nieznanej z miejsca pobytu pozwanej, tyle, że uczynił to odrębnym postanowieniem z dnia 4 lutego 2015 roku (k. 64). Pozwana nie sformułowała żadnych zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach procesu, a Sąd Odwoławczy z urzędu uwzględnia tylko naruszenie prawa materialnego oraz nieważność postępowania (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2008 roku, sygn. II CSK 400/07, Lex nr 371445). Nie było zatem podstaw do zmiany tego rozstrzygnięcia. Z tych wszystkich względów apelacja pozwanej podlegała oddaleniu, a na podstawie art. 98 §

§ 3k.p.c.

w zw. z art. 99 k.p.c. i art. 391 § 1 k.p.c. należało zasądzić od pozwanej na rzecz powoda zwrot kosztów postępowania odwoławczego obejmujących wynagrodzenie pełnomocnika – radcy prawnego w stawce minimalnej. Na podstawie § 1 ust.

ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 listopada 2013 roku w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej należało przyznać kuratorowi ustanowionemu dla pozwanej (adwokatowi) wynagrodzenie w stawce odpowiadającej wynagrodzeniu adwokackiemu, podwyższonej o podatek od towarów i usług. Z tych względów na podstawie art. 385 k.p.c. Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji wyroku.