Sygn. akt II K 184/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 09 września 2015 roku Sąd Rejonowy dla Warszawy Śródmieścia w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSR Marta Szymborska P
§ 1i 4 kk.
Zarządzono wykonanie kary pozbawienia wolności, którą odbywał w okresie od 23 listopada 2011 roku do 23 listopada 2012 roku. Dowód: - karta karna k. 93-95, k. 139-141 ujawniona k. 205 - odpisy wyroków k. 106, k. 163-164, k. 167, k. 169, k. 171-172, k. 173, k. 174, k. 175 ujawnione na k. 205 - informacje o wyroku k. 193-201 ujawnione na k. 205 Oskarżony, C. N.
(1), składając wyjaśnienia przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. C. N.
(1)wyjaśnił, iż zanim wsiadł do samochodu spożywał alkohol, podając rodzaj i ilość spożytego alkoholu. W tym fragmencie Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego. Powyższe było zgodne z przedłożonym do niniejszej sprawy protokołem z przebiegu badania stanu trzeźwości. Okoliczność ta wynikała także z zeznań G. D., który potwierdził wyczuwalną woń alkoholu od oskarżonego. Oskarżony C. N.
(1)wskazał na okoliczności zatrzymania go przez funkcjonariuszy policji. Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego w tym zakresie, gdyż korespondowały one z zeznaniami G. D. oraz były zgodne z przedłożonym do niniejszej sprawy protokołem zatrzymania osoby. G. D., funkcjonariusz policji, przeprowadzający interwencję wobec oskarżonego, opisał w swoich zeznaniach okoliczności zatrzymania do kontroli drogowej pojazdu marki H. (...)o numerze rejestracyjnym (...), którym to kierował C. N.
(1). G. D.zeznał, iż w trakcie kontroli od C. N.wyczuwalna była woń alkoholu, w związku z czym C. N.
(1)został poddany badaniu na zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu, którego to wynik okazał się być pozytywny, wskazując przy tym na konkretnie uzyskany wynik. Świadek wskazał, iż C. N.
(1)podczas zatrzymania nie posiadał prawa jazdy, w związku z czym dokonano sprawdzenia w systemie KSIP, gdzie ujawniono, iż C. N.
(1)posiadał sądowy zakaz prowadzenia pojazdów. G. D.opisał dalsze podjęte czynności. Sąd dał wiarę zeznaniom świadka G. D.w pełnym zakresie. Zeznania te korespondowały z wyjaśnieniami C. N., jak i były zgodne z przełożonym w sprawie protokołem zatrzymania osoby, protokołem z przebiegu badania stanu trzeźwości, kartą karną oraz odpisami wyroków. Sąd uznał za w pełni wiarygodne przeprowadzone dowody z dokumentów. Dokumenty zostały sporządzone w przypisanej im formie i przez organy do tego powołane. Nie były kwestionowane przez strony ani nie budziły wątpliwości Sądu. Sąd w pełni podzielił wnioski zawarte w opinii sądowo – psychiatrycznej w sprawie C. N.. Z treści opinii uzupełnionej w toku postępowania sądowego wynikało, iż poczytalność oskarżonego nie budziła wątpliwości, a aktualny stan zdrowia oskarżonego pozwalał na samodzielny udział w czynnościach procesowych. Biegli nie stwierdzili u C. N. objawów choroby psychicznej ani cech upośledzenia umysłowego. Biegli stwierdzili, iż stan oskarżonego był stanem upojenia alkoholowego zwykłego. Rozpoznali ponadto u C. N. uzależnienie od alkoholu, marihuany i amfetaminy. Opinia niniejsza została sporządzona na potrzeby przedmiotowego postępowania. Została ona sporządzona przez biegłych lekarzy psychiatrów – osoby posiadające odpowiednią wiedzę i odpowiednie doświadczenie zawodowe w danej dziedzinie. Opinia ta nie była kwestionowana przez strony ani nie budziła wątpliwości Sądu. Na podstawie zebranego materiału dowodowego oraz poczynionych ustaleń, Sąd doszedł do przekonania, iż wina i sprawstwo C. N.nie budziły wątpliwości i uznał go za winnego tego, że w dniu 01 września 2013 roku, w W., przy Pl. (...)naruszył umyślnie zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym określone w art. 45 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o Ruchu Drogowym (Dz. U. 2012, poz. 1137 ze zm.), w ten sposób, że znajdując się w stanie nietrzeźwości: I badanie - 0,48 mg/l, II badanie - 0,47 mg/l, III badanie – 0,54 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, kierował pojazdem mechanicznym marki H. (...)o numerze rejestracyjnym (...), w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, przy czym czynu tego dopuścił się w okresie 5 (pięciu) lat po odbyciu w okresie od 23 listopada 2011 roku do 23 listopada 2012 roku kary pozbawienia wolności, orzeczonej na mocy wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi Południe z dnia 18 grudnia 2012 roku, sygn. akt IV K 1289/10, po zastosowaniu art. 4 § 1 k.k., to jest występku z art. 178 a § 4 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. Odpowiedzialności karnej z art.
§ 1k.k.
podlega ten kto, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym. Natomiast art.
§ 4k.k.
wskazuje, iż sprawca czynu określonego w § 1 tego przepisu, który był wcześniej prawomocnie skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo za przestępstwo określone w art. 173 k.k., 174 k.k., 177 k.k. lub art. 355 § 2 k.k. popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo dopuścił się czynu określonego w § 1 tegoż artykułu w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego w związku ze skazaniem za przestępstwo. Dodatkowo wskazać należało, iż w myśl art. 45 ust 1 pkt. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 2012, nr 1137 ze zm.) zabrania się kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości. Stan nietrzeźwości w rozumieniu art. 115 § 16 k.k., zachodzi gdy zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub zawartość alkoholu w 1 dm3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Przez „prowadzenie pojazdu” należy rozumieć każdą czynność wpływającą na ruch pojazdu, w szczególności wprawianie go w ruch, kierowanie nim, nadawanie prędkości w sposób zgody z konstrukcją pojazdu. „Pojazdy mechaniczne” rozumie się jako pojazdy zaopatrzone w poruszający je silnik (np. samochody osobowe) [A. Marek „Kodeks karny. Komentarz”, rok 2010]. Ruchem lądowym jest ruch w miejscach dostępnych dla powszechnego użytku [por. wyr. SN z dnia 5 maja 2009 roku, IV KK 432/08, Lex 598142). Czyn ten można popełnić umyślnie działając w zamiarze bezpośrednim bądź ewentualnym. W warunkach opisanych w art. 64 § 1 kk odpowiada sprawca jeżeli sprawca skazany za przestępstwo umyślne na karę pozbawienia wolności popełnia w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary umyślne przestępstwo podobne do przestępstwa, za które był już skazany, sąd może wymierzyć karę przewidzianą za przypisane sprawcy przestępstwo w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę. W myśl przepisu art. 4 § 1 k.k., jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio jeżeli jest względniejsza dla sprawcy. Oceniając względność ustawy, Sąd miał na uwadze wszystkie okoliczności i instytucje, które w tym wypadku mogły zostać zastosowane wobec oskarżonego C. N.. Przenosząc powyższe rozważania, które Sąd w pełni podzielił, na realia niniejszej sprawy, należało wskazać, iż zachowanie C. N.wypełniło znamiona czynu zabronionego, to jest występku z art.
§ 4kk w zw. z art. 64 § 1 kk, po zastosowaniu art. 4 § 1 kk. C. N.
(1)w dniu 01 września 2013 roku w W., przy Pl. (...), w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Otwocku z dnia 08 września 2011 roku w sprawie o sygn. akt II K 584/11, umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym określone w art. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o Ruchu Drogowym, w ten sposób, że będąc w stanie nietrzeźwości - 0,48 mg/l, 0,47 mg/l, 0,54 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu kierował samochodem osobowym marki H. (...) nr rej. (...)w ruchu lądowym. Okoliczności powyższe wynikały z wyjaśnień samego oskarżonego, w których przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i z zeznań świadka G. D.. Fakt, iż C. N.
(1)był w stanie nietrzeźwości ustalony został na podstawie wyników badań zamieszczonych w protokole z przebiegu badania stanu trzeźwości. Wcześniejsza karalność oskarżonego za prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości wynikała z przedłożonej w sprawie karty karnej, jak i odpisu wyroku. Jak wynikało z wyjaśnień oskarżonego, miał on świadomość, iż pił alkohol i po jego spożyciu kierował pojazdem. Ponadto, jak to wynikało z materiału dowodowego, oskarżony wiedział, iż wcześniej był już karany sądownie za prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości i miał świadomość, iż orzeczono w tym przedmiocie wobec niego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych. Ponadto, wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi Południe z dnia 18 grudnia 2012 roku sygn. akt IV K 1289/10, C. N.
(1)został skazany na łączną karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 5 lat tytułem próby za czyny m.in. z art.
§ 1i 4 kk. Wobec oskarżonego zarządzono wykonanie tejże kary i C. N.
(1)w okresie 23 listopada 2011 roku do 23 listopada 2012 roku odbywał karę pozbawienia wolności. W takiej sytuacji, gdy czynu przypisanego oskarżonemu w niniejszym postępowaniu dopuścił się on w dniu 01 września 2013 roku, a więc w okresie pięciu lat od zakończenia odbywania kary orzeczonej wyrokiem w sprawie IV K 1289/
- Uznając oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, Sąd wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności, przy ustawowym zagrożeniu za przypisane mu przestępstwo karą pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat
- Za okoliczność obciążającą Sąd uznał wartość alkoholu w wydychanym powietrzu. Okolicznością obciążającą było także kierowanie pojazdem mechanicznym po drodze publicznej, w centrum miasta, a ponadto wcześniejsza karalność oskarżonego, za czyn tego samego rodzaju. Okolicznością obciążającą było, iż oskarżony dopuścił się niniejszego przestępstwa w okresie niespełna roku (od listopada 2012 roku) po zakończeniu odbywania kary pozbawienia wolności w sprawie, w której był skazany za przestępstwo tego samego rodzaju. W ocenie Sądu, za okoliczność łagodzącą należało zaś uznać fakt, iż oskarżony przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Sąd również wziął pod uwagę czas popełnienia czynu, to jest 0:15, w szczególności pod względem małego natężenia ruchu. Sąd orzekł, po zastosowaniu art. 4 § 1 k.k., na podstawie art. 42 § 2 k.k. wobec C. N. zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 lat. Zgodnie z treścią art. 42 § 2 k.k. Sąd orzeka zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów albo pojazdów określonego rodzaju, jeżeli sprawca w czasie popełnienia przestępstwa wymienionego w § 1 był m.in. w stanie nietrzeźwości. Przepis § 1 tegoż artykułu dotyczy przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Określając okres zakazu na 5 lat Sąd miał na uwadze wcześniejszą karalność oskarżonego za przestępstwo tożsame rodzajowo i wcześniej orzeczone zakazy, jego przyznanie się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożenie w tym przedmiocie wyjaśnień. Sąd uwzględnił również porę w jakiej czyn ten został popełniony. Sąd miał na uwadze wartość alkoholu w wydychanym powietrzu. Zdaniem Sądu, tak wymierzona kara będzie adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości czynu, uczyni zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości oraz spełni cele zapobiegawcze i wychowawcze. W ocenie Sądu, jak wynikało z dotychczasowego sposobu życia oskarżonego i jego postawy, nie spełni celów kary, w szczególności celu prewencyjnego, kara orzeczona w warunkach wolnościowych. Oskarżony, mając wcześniej orzeczone zakazy prowadzenia pojazdów mechanicznych i będąc wcześniej skazanym za prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości, nie respektował orzeczeń Sądów i jeździł samochodem, będąc w stanie nietrzeźwości. Okoliczność ta wykluczała pozytywną prognozę kryminologiczną wobec oskarżonego. Na podstawie art. 63 § 2 k.k., po zastosowaniu art. 4 § 1 k.k., na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności Sąd zaliczył oskarżonemu okres jego zatrzymania w sprawie, z zaokrągleniem do pełnego dnia, w dniu 01 września 2013 roku, przyjmując, iż jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jest równoważny jednemu dniowi kary pozbawienia wolności. Zgodnie z dyspozycją art. 618 § 1 pkt 11 kpk oraz § 14 ust. 1 pkt 1, § 14 ust. 2 pkt 1 w zw. z § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 2002, Nr 163, poz. 1348, ze zm.) Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokata A. P.kwotę 612 złotych powiększoną o wartość podatku od towarów i usług VAT tytułem wynagrodzenia za obronę oskarżonego C. N.z urzędu, mając na uwadze charakter sprawy i uwzględniając ilość terminów rozpraw, w których uczestniczył obrońca. Na podstawie art. 624 § 1 kpk Sąd zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych, a poniesionymi wydatkami, obciążył Skarb Państwa, uznając, iż sytuacja rodzina i majątkowa oskarżonego wskazuje na to, iż uiszczenie kosztów sądowych byłoby zbyt uciążliwe dla niego. Oskarżony pracuje dorywczo, zarabiając 600-700 złotych. Na jego utrzymaniu pozostaje dziecko. Ma wykształcenie podstawowe.