357). Zauważyć wypada jednocześnie, że tylko oskarżony A. B., jako jedyny z całej trójki mężczyzn poszkodowanych wypadkiem, nie wystąpił do ubezpieczyciela pojazdu z jakimkolwiek roszczeniem pieniężnym. Powyższe poszlaki, choć z przyczyn oczywistych pozbawione walorów najwyższej mocy dowodowej, w ocenie Sądu obok zeznań małżonków D., stanowiły jednakże istotne dopełnienie materiału dowodowego, pozwalające doprowadzić ostatecznie do skazania oskarżonego. Pozostałe okoliczności zdarzenia i istotne z punktu widzenia zapadłego orzeczenia były bezsporne. Dowody, szczegółowo wymienione w pierwszej części uzasadnienia, a dopuszczone w poczet materiału dowodowego Sąd ocenił jako wiarygodne. Potwierdziły one zaistnienie przedmiotowego zdarzenia oraz jego przebieg i nie miały charakteru spornego, bądź przesądzającego dla kluczowych rozstrzygnięć zapadłych w sprawie. Ponadto, stan nietrzeźwości oskarżonego Sąd ustalił na podstawie wyników przeprowadzonych badań na zawartość alkoholu w organizmie A. B. (vide opinia nr (...) k. 92). Z kolei zakres obrażeń ciała zaistniałych u poszczególnych uczestników wypadku oraz ich prawną kwalifikację Sąd oparł o załączone do akt sprawy opinie lekarskie. (vide k. 169, k. 171, k. 173) Sąd nie miał wątpliwości co do rzetelności przedmiotowych opinii. Zostały one sporządzone przez osoby dysponujące wiedzą specjalistyczną. Były one jasne i pełne. Zawierały odpowiedzi na wszystkie postawione w tezie dowodowej pytania. Sformułowane przez specjalistów wnioski stanowiły logiczne konsekwencje przeprowadzonych czynności. Ponadto strony nie zgłaszały uwag do przedmiotowych opinii. W tej sytuacji nie budziło wątpliwości po stronie Sądu, że oskarżony A. B. w dniu 28 czerwca 2014 r. na drodze publicznej pomiędzy B. a B., gmina B. prowadził samochód osobowy marki V. (...) o nr rej. (...) znajdując się w stanie nietrzeźwości prowadzącym do stężenia co najmniej 1,23 promila alkoholu we krwi, tj. dopuścił się popełnienia czynu z art.
Ponadto, w tym samym miejscu i czasie kierując samochodem osobowym marki V. (...) o nr rej. (...) spowodował nieumyślnie wypadek w ten sposób, że umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym prowadząc pojazd w stanie nietrzeźwości prowadzącym do stężenia co najmniej 1,23 promila alkoholu we krwi, wskutek czego stracił panowanie nad prowadzonym pojazdem i uderzył w przydrożne drzewo, w wyniku czego pasażer pojazdu D. Z. doznał obrażeń ciała w postaci rany tłuczonej czoła naruszających czynności narządu ciała na okres poniżej dni 7, stłuczenia płata czołowego i skroniowego prawego oraz zachłystowego zapalenia płuc z niewydolnością oddechową naruszających czynności narządu ciała na okres powyżej dni 7, zaś pasażer M. D. doznał obrażeń ciała w postaci rany pośladka i kolana lewego naruszających czynności narządu ciała na okres poniżej dni 7 oraz złamania wieloodłamowego kości miednicy z przemieszczeniem odłamów naruszających czynności narządu ciała na okres powyżej dni 7, tj. dopuścił się czynu z art. 177 § 1 kk w zw. z art. 178 § 1 kk. Przestępstwo z art.
kk zagrożone jest karą grzywny, karą ograniczenia wolności lub karą pozbawienia wolności do lat dwóch. Z kolei zgodnie z art. 177 § 1 kk kto, naruszając, chociażby nieumyślnie, zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, powoduje nieumyślnie wypadek, w którym inna osoba odniosła obrażenia ciała określone w art. 157 § 1, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3. Wymierzając oskarżonemu karę Sąd miał na uwadze zarówno okoliczności obciążające, jak i łagodzące. Do tych pierwszych niewątpliwie należała wcześniejsza karalność sądowa oskarżonego, a w ślad za tym brak pozytywnej prognozy kryminologicznej względem niego (vide informacja z K. k. 294 – 295, odpis wyroku SR w Piszu w sprawie sygn. akt II K 37/15 k. 357, odpisy postanowień Sądu Rejonowego w Piszu k. 358 – 359). Do okoliczności obciążających Sąd zaliczył stopień społecznej szkodliwości czynu, który, biorąc pod uwagę rozmiary wyrządzonej szkody, rodzaj i stopień naruszonych przez oskarżonego zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, wagę naruszonych przez niego obowiązków, bez wątpienia należało uznać za znaczny. W wyniku wypadku poważnych obrażeń doznali ludzie, a oskarżony prowadził pojazd w stanie znacznej nietrzeźwości. Było to zachowanie niewątpliwie naganne i zasługujące na wyraźne potępienie w oczach opinii publicznej, w tym także w postaci sankcji karnej. Z tych przyczyn Sąd skazał go i wymierzył za czyn określony w art.
Z kolei na podstawie art. 42 § 2 kk w zw. z art. 4 § 1 kk orzekł wobec oskarżonego A. B. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 (czterech) lat. Sąd tym orzeczeniem pragnie dążyć również do zapewnienia kształtowania społecznej świadomości prawnej i przeciwdziałania poczuciu bezkarności osób lekceważących zasadę zachowania trzeźwości przez kierujących pojazdami. Natomiast za drugi z zarzuconych oskarżonemu czynów Sąd orzekł karę 1 (jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawie art. 42 § 2 kk w zw. z art. 4 § 1 kk orzekł wobec oskarżonego A. B. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 (pięciu) lat. Ustalając długość trwania powyższego zakazu, uwzględniono efekt końcowy jazdy oskarżonego w postaci uderzenia w drzewo oraz rodzaj naruszonych zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Powyższe okoliczności, wskazywały na potrzebę wyeliminowania oskarżonego z udziału w ruchu drogowym w charakterze kierującego na przynajmniej pięcioletni okres czasu, w celu zapewnienia bezpieczeństwa innym użytkownikom ruchu drogowego. Sąd tym orzeczeniem pragnie dążyć również do zapewnienia kształtowania społecznej świadomości prawnej i przeciwdziałania poczuciu bezkarności osób, które powodują tego typu zdarzenia znajdując się w stanie nietrzeźwości. Na podstawie art. 85 kk i art. 86 § 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk Sąd połączył orzeczone w punktach I i III wyroku wobec oskarżonego A. B. kary pozbawienia wolności i wymierzył karę łączną 1 (jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności, stosując przy wymiarze kary zasadę pełnej absorpcji. Sąd nie mógł zastosować w niniejszej sprawie zasady kumulacji kar, gdyż stanowiłoby to dla oskarżonego dolegliwość przekraczającą potrzeby resocjalizacyjne oraz potrzeby kształtowania społecznego poczucia sprawiedliwości. Nie budzi wątpliwości również fakt, że w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do zastosowania zasady asperacji. Oskarżony popełnił dwa przestępstwa, które w pewnym stopniu były współzależne od siebie, co było istotnym czynnikiem prognostycznym przemawiającym za orzeczeniem kary łącznej mniej surowej od wynikającej z dyrektywy asperacji. Nie podlega dyskusji, że kara łączna nie może pogarszać sytuacji skazanego. W tym przypadku, w ocenie Sądu kara nie stanowi dla oskarżonego również zbyt dużej premii, powodowanej popełnieniem większej ilości przestępstw. Oskarżony dopuścił się w tym przypadku wprawdzie dwóch czynów karalnych, ale w pewnym sensie współzależnych od siebie. Zgodnie bowiem z art. 4 § 1 kk jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy. W chwili orzekania zmianie uległ art. 42 § 2 kk i art. 86 § 1 kk. Wcześniej, tj. w chwili popełnienia przestępstwa Sąd wymierzał środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów na okres od 1 roku do 10 lat, zaś obecnie minimalny okres zakazu wynosi 3 lata. Podobnie wcześniej karę łączną orzekano w granicach od najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy, nie przekraczając jednak 15 lat pozbawienia wolności. Natomiast obecnie, tj. w chwili orzekania, zgodnie z art. 86 § 1 kk Sąd wymierza karę łączną w granicach od najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy, nie przekraczając jednak 810 stawek dziennych grzywny, 2 lat ograniczenia wolności albo 20 lat pozbawienia wolności; karę pozbawienia wolności wymierza się w miesiącach i latach. Z tych przyczyn Sąd zastosował ustawę obowiązującą poprzednio, albowiem już chociażby ze względu na wymiar możliwej do orzeczenia kary łącznej pozbawienia wolności i środków karnych, była ona w omawianym przypadku względniejsza dla sprawcy. Z kolei na podstawie art. 85 kk i art. 86 § 1 kk w zw. z art. 90 § 2 kk i w zw. z art. 4 § 1 kk Sąd połączył orzeczone w punktach II i IV wyroku wobec oskarżonego A. B. środki karne w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych i wymierzył łączny środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 6 (sześciu) lat. Zdaniem Sądu orzeczona kara jest wyważona i nie może być uznana za rażącą swoją surowością, zwłaszcza mając na uwadze kwalifikację prawną zarzuconych oskarżonemu czynów. Nie może zostać również uznana, za karę zbyt łagodną. W ocenie Sądu orzeczona kara spełni swoje cele w zakresie prewencji generalnej i indywidualnej, a także właściwie będzie kształtowała świadomość prawną społeczeństwa. Nie bez znaczenia w sprawie pozostawał fakt, iż sam oskarżony w wyniku wypadku, również poniósł określone straty, w tym zdrowotne. Pozostali pokrzywdzeni to jego dobrzy znajomi, którzy decydując się na jazdę z nietrzeźwym kierowcą niejako godzili się z ewentualnymi negatywnymi skutkami takiego postępowania. Oskarżony nadal utrzymywał pozytywne relacje z pokrzywdzonymi i ich rodzinami. Powyższe pozwalało ocenić, iż oskarżony już częściowo poniósł niejako karę za swój czyn. Stąd wyższy wymiar kary byłby odczytywany jako nazbyt rażący i niewspółmierny do potrzeb resocjalizacyjnych. Na podstawie art. 49 § 2 kk w zw. z art. 4 § 1 kk Sąd orzekł wobec oskarżonego A. B. świadczenie pieniężne w kwocie 1.000 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej. Ukształtowane w powyższy sposób dolegliwości karne – bezwzględna kara pozbawienia wolności oraz środki karne – stanowią zdaniem Sądu sprawiedliwą reakcję karną na czyn oskarżonego, należycie realizując cele w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, właściwie uwzględniając cele zapobiegawcze i wychowawcze oraz stanowiąc dla oskarżonego wystarczającą przestrogę na przyszłość. Oskarżony po raz kolejny w swoim życiu w sposób rażący naruszył obowiązujący porządek prawny, wykazując wyjątkowo lekceważący stosunek do przepisów prawa. Z akt sprawy wynikało, że skazany pomimo wcześniejszych wyroków, nie wykorzystywał w sposób właściwy dawanych mu w przeszłości przez Sąd szans i każdorazowo ponownie wchodził w konflikt z prawem. Skazany nie zasłużył na szansę, aby po raz kolejny poprawić zachowanie w warunkach wolnościowych. Z tych wszystkich przyczyn brak było podstaw do warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności. Na podstawie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 17 ust.1 ustawy z 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych Sąd zwolnił oskarżonego A. B. od ponoszenia kosztów sądowych przejmując je w całości na rachunek Skarbu Państwa. Oskarżony jest osobą bezrobotną. Obecna sytuacja osobista i majątkowa oskarżonego oraz fakt orzeczenia kary pozbawienia wolności i równolegle środków karnych pozwalały uznać, iż aktualnie oskarżony nie będzie w stanie uiścić powyższych wydatków. ZARZĄDZENIE - (...); -(...); - (...) P., (...)r.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.