UZASADNIENIE Prokurator Prokuratury Rejonowej w Piszu oskarżył K. M. o to, że: 1. w okresie od września 2013 roku do 26 sierpnia 2014 roku w mieszkaniu przy ul. (...) w P., okręgu (...), działając w k

§ 1

kk kto przez uporczywe nękanie innej osoby lub osoby jej najbliższej wzbudza u niej uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia lub istotnie narusza jej prywatność, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3. Nękanie jest pojęciem trudnym do zdefiniowania. Można je określić jako trapienie, dręczenie. Cechuje je powtarzalność [ według Słownika języka polskiego nękanie to "ustawiczne dręczenie" –vide: www.sjp.pwn.pl]. Nękanie powoduje dokuczliwość dla osoby, która jest mu poddawana. Nie musi ono jednak przybierać dużego stopnia nasilenia. Nękanie, o którym mowa w art.

§ 1kk, musi być uporczywe.

Wprawdzie "uporczywość" wiąże się zawsze z wielokrotnością lub długotrwałością pewnych zachowań, co stanowi jednocześnie immanentną cechę każdego nękania, jednak zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, aby zachowanie sprawcy można było uznać za uporczywe, konieczne jest dodatkowo wystąpienie po jego stronie złej woli polegającej na umyślnym uchylaniu się od jakiejś powinności, mimo możliwości jej wykonywania [vide: wyrok SN z dnia 3 lipca 2007 r., III KK 144/07, LEX nr 307769; wyrok SN z dnia 3 lipca 2003 r., II KK 125/03]. W realiach niniejszej sprawy sytuacja pomiędzy oskarżonym i pokrzywdzoną była jasna. Pokrzywdzona wyprowadziła się od oskarżonego, zamieszkała u swojego ojca i nie życzyła sobie dalszych kontaktów z osobą oskarżonego. Nieudany związek uznała za zakończony. Nie odpowiadała na telefony, nie odpisywała sms-ów oraz nie rozmawiała z oskarżonym chodzącym za nią gdy odprowadzała dziecko do przedszkola. Pomimo tego, oskarżony nachodził pokrzywdzoną, śledził ją, zostawiał listy, wbrew jej jednoznacznemu stanowisku do zaprzestania kontaktu. Treść wysyłanego przez oskarżonego przekazu do pokrzywdzonej sprawiała wrażenie zaślepienia, z powodu chorobliwie pojmowanej miłości, która przerodziła się w nienawiść i prowadziła do krzywdzenia osoby będącej podmiotem „adoracji”. Z tych wszystkich przyczyn w ocenie Sądu w danej sytuacji należy mówić o uporczywym nękaniu i istotnym naruszeniu prywatności pokrzywdzonej. Negatywne oddziaływania oskarżonego w odczuciu pokrzywdzonej były na tyle silne, iż obawiała się ona wychodzić na miasto, a kiedy już wychodziła to dla bezpieczeństwa przybierała inne osoby. W odniesieniu do trzeciego z zarzuconych oskarżonemu aktem oskarżenia czynów, zdaniem Sądu oskarżony K. M. swoim zachowaniem wyczerpał dyspozycję art. 13 § kk w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk, albowiem w dniu 6 października 2014 roku na ul. (...) w P., usiłował dokonać ciężkiego uszczerbku na zdrowiu B. P.

§ 1

kk i za to skazał go na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; c/ opisanego w punkcie

1. stanowiącego występek z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk i za to skazał go, wymierzając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kk karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; d/ opisanego w punkcie
2. stanowiącego występek z art. 244 kk i za to skazał go na karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawie art. 85 kk i art. 86 § 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk Sąd połączył orzeczone wobec oskarżonego K. M. w punkcie I. jednostkowe kary pozbawienia wolności i wymierzył mu karę łączną 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności. Niezwykle negatywne w oddźwięku społecznym zachowania oskarżonego i poczucie bezkarności zdaniem Sądu prowadzi do jednoznacznego wniosku, że w sposób rażący lekceważy on obowiązujący porządek prawny i orzeczenia sądów. Nie wykorzystał danej mu przez Sąd szansy na poprawę swojego postępowania. Stosowane wobec niego uprzednio kary pozbawienia wolności nie przyniosły spodziewanych rezultatów i nie stanowiły dla oskarżonego żadnej nauczki. Oskarżony jest recydywistą. Po raz ostatni zakład karny opuścił w dniu 21 lipca 2014 roku i od razu wszedł w konflikt z prawem. W konsekwencji brak jest wobec K. M. pozytywnej prognozy kryminologicznej, pozwalającej na warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej kary łącznej ( art. 69 § 1 i 2 kk w brzmieniu sprzed dnia 1 lipca 2015 roku). Jedynie surowa bezwzględna kara o charakterze izolacyjnym, wobec nieodpowiedzialnej i lekceważącej obowiązujący porządek prawny postawy oskarżonego, spełni swoje cele w zakresie prewencji ogólnej. Także rozmiar wyrządzonej pokrzywdzonym krzywdy przemawia za orzeczeniem tak ukształtowanej kary. Zdaniem Sądu orzeczona kara jest wyważona i sprawiedliwa, nie może być uznana za rażącą swoją surowością, zwłaszcza mając na uwadze ustawowe zagrożenia za przypisane oskarżonemu czyny i wszelkie związane z tym obostrzenia. Sąd zastosował przy wymiarze kary łącznej zasadę asperacji. Sąd nie mógł zastosować w niniejszej sprawie zasady kumulacji kar, gdyż stanowiłoby to dla oskarżonego dolegliwość przekraczającą potrzeby resocjalizacyjne oraz potrzeby kształtowania społecznego poczucia sprawiedliwości. Nie budził wątpliwości również fakt, że w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do zastosowania zasady pełnej absorpcji. Oskarżony popełnił więcej niż jedno przestępstwo, co było istotnym czynnikiem prognostycznym przemawiającym za orzeczeniem kary łącznej surowszej od wynikającej z dyrektywy absorpcji. Nie podlega dyskusji, że kara łączna nie może pogarszać sytuacji oskarżonego, ale też z drugiej strony, nie może stanowić dla niego zbyt dużej premii, powodowanej popełnieniem większej ilości przestępstw. Sytuacja oskarżonego, który wielokrotnie dopuścił się czynów karalnych, w porównaniu z osobą, która popełniła pojedynczy czyn przestępny, byłaby przy zastosowaniu zasady absorpcji rażąco niesprawiedliwa. Zgodnie bowiem z art. 4 § 1 kk jeżeli w czasie orzekania obowiązuje ustawa inna niż w czasie popełnienia przestępstwa, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest względniejsza dla sprawcy. W chwili orzekania zmianie uległ art. 86 § 1 kk. Wcześniej, tj. w chwili popełnienia przestępstwa Sąd wymierzał karę łączną w granicach od najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy, nie przekraczając jednak 15 lat pozbawienia wolności. Natomiast obecnie, tj. w chwili orzekania, zgodnie z art. 86 § 1 kk Sąd wymierza karę łączną w granicach od najwyższej z kar wymierzonych za poszczególne przestępstwa do ich sumy, nie przekraczając jednak 20 lat pozbawienia wolności. Także zmianie uległ art. 69 kk, który w obecnym kształcie całkowicie wykluczył możliwość warunkowego zawieszenia wykonania kary łącznej pozbawienia orzeczonej wobec skazanego (uprzednie skazanie na karę pozbawienia wolności) gdy w dotychczasowym brzmieniu – czyli sprzed 1 lipca 2015 roku – taką możliwość jeszcze przewidywał. Z tych przyczyn Sąd zastosował w stosunku do oskarżonego ustawę obowiązującą poprzednio, albowiem już chociażby ze względu na wymiar możliwej do orzeczenia kary łącznej pozbawienia wolności, była ona w omawianym przypadku względniejsza dla sprawcy. Na podstawie art. 41a § 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk Sąd orzekł wobec oskarżonego K. M. środek karny w postaci zakazu osobistego, telefonicznego i za pośrednictwem internetu kontaktowania się oraz zbliżania się na odległość mniejszą niż 50 metrów do pokrzywdzonej B. P.