Sygn. akt II K 737/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 listopada 2015 r. Sąd Rejonowy w Wołominie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący : SSR Jacek Kulesza Protokolant – Rafa

§ 1k.k., orzeka 1.

Oskarżonego E. C. uznaje za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu i za to na podstawie art.

§ 1k.k.

skazuje go i wymierza mu karę 80 (osiemdziesięciu) stawek dziennych grzywny określając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięciu) złotych;

1. Na podstawie art. 42 § 2 k.k. orzeka wobec oskarżonego zakaz prowadzenia pojazdów samochodowych w rozumieniu ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym na okres 3 (trzech) lat;
2. Na podstawie art. 43a § 2 k.k. orzeka wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie 5.000 (pięciu tysięcy) złotych;
3. Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwalnia oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych. Zakres uzasadnienia ograniczono na postawie art. 424 § 3 kpk. Sygn. akt IIK 737/15 UZASADNIENIE W przedmiotowej sprawie Prokurator złożył wniosek o wydanie wyroku i orzeczenie uzgodnionych z oskarżonym kar i środków karnych w postaci orzeczenia kary grzywny w wysokości 80 (osiemdziesięciu) stawek dziennych grzywny określając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięciu) złotych; orzeczenie zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 (trzech) lat; orzeczenie świadczenia pieniężnego w na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie 5.000 (pięciu tysięcy) złotych. Sąd uwzględnił wniosek Prokuratora o wydanie w stosunku do oskarżonego wyroku skazującego, albowiem oskarżony przyznał się do winy, a w świetle jego wyjaśnień okoliczności popełnienie przestępstwa i wina oskarżonego nie budziły wątpliwości, a jego postawa wskazywała, że cele postępowania zostaną osiągnięte. Uznać należy, iż oskarżony zachowaniem swym polegającym na tym, że prowadził samochód będąc w stanie nietrzeźwości wyczerpał dyspozycję art.

§1kk.

Sąd zatem wyrokiem uznał oskarżonego za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu i wymierzył mu uzgodnione wcześniej kary i środki karne. Kara grzywny została orzeczona

§1kk.

Na podstawie art. 43a § 2 k.k orzeczono obligatoryjne świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie 5.000 (pięciu tysięcy) złotych. Omyłkowo jednakże orzeczono wobec oskarżonego 3 letni zakaz prowadzenia pojazdów samochodowych w rozumieniu ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym zamiast orzeczenia zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych tak jak zostało to uzgodnione. (art. 42 § 2 kk.) Niemniej jednak zważywszy, iż błąd jest na korzyść oskarżonego, niewielkie przekroczenie progu stanu nietrzeźwości, późną porę jazdy w niewielkiej miejscowości uznać można, iż mógłby być orzeczony w niniejszej sprawie. W tym miejscu warto odnotować, iż zgodnie wykładnią celowościową „w zakres orzeczenia o zakazie prowadzenia pojazdów mechanicznych, w pierwszej kolejności, powinno wchodzić uprawnienie do prowadzenia pojazdu tego rodzaju, którym sprawca dopuścił się przestępstwa” por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 2007 r. , III KK 145/07, LEX nr 296730. W jego uzasadnieniu wskazano, iż „wynikający z art. 42 § 2 k.k. obowiązek orzekania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych wobec sprawcy przestępstwa polegającego na kierowaniu w stanie nietrzeźwym pojazdem mechanicznym, jest ściśle powiązany przede wszystkim z rodzajem pojazdu jaki prowadził sprawca popełniający przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. (….) Logicznym i racjonalnie uzasadnionym jest przy tym wniosek, że zagrożenie dla bezpieczeństwa w komunikacji pozostaje w bezpośredniej relacji m.in. z rodzajem pojazdu kierowanego przez sprawcę znajdującego się w stanie nietrzeźwości. Uzasadnia to również przekonanie, że kierując pojazdem określonego rodzaju w takich warunkach, sprawca nadużył uprawnień do prowadzenia takich właśnie pojazdów. (….) Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. sąd zwolnił oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych biorąc pod uwagę jego niewielki dochód oraz orzeczenie wobec niego świadczenia pieniężnego oraz grzywny.