i 4 k.k.; na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 08 lutego 2013 roku, sygnatura akt XV K 1873/12 I. Zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że: A. oskarżonego J. S.uznaje za winnego tego, że w dniu 21 września 2012 roku o godzinie 22:50 w (...)na ulicy (...)prowadził samochód osobowy marki (...), numer rejestracyjny (...), znajdując się w stanie nietrzeźwości, co potwierdziły wyniki badań: I. - 1,33 mg/dm 3 , II. – 1,19 mg/dm 3 alkoholu w wydychanym powietrzu to jest popełnienia czynu z art.
i za to na podstawie art.
skazuje w/w i wymierza mu karę 5 (pięć) miesięcy pozbawienia wolności. B. na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k., art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie orzeczonej w punkcie I części dyspozytywnej wyroku kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza oskarżonemu na okres próby 5 (pięć) lat, II. W pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy. III. Zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE J. S. został oskarżony o to, że: w dniu 21 września 2012 roku o godzinie 22:50 w (...)na ulicy (...)prowadził samochód osobowy marki (...) nr rej. (...)znajdując się w stanie nietrzeźwości co potwierdziły wyniki badań: I - 1,33 mg/dm 3 i II - 1,19 mg/dm 3 alkoholu w wydychanym powietrzu, będąc wcześniej prawomocnie skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości wyrokiem Sądu Rejonowego w Białymstoku, tj. o czyn z art.
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 8 lutego 2013 r. w sprawie sygn. akt XV K 1873/12 oskarżony J. S. został uznany za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu, przyjmując iż czyn ten wyczerpał znamiona z art.
i za to na podstawie art.
został skazany na karę 5 (pięciu) miesięcy pozbawienia wolności. Na podstawie art. 42 § 2 k.k. orzeczono wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 (dwóch) lat. Zwolniono oskarżonego od ponoszenia opłaty i pozostałych kosztów sądowych w sprawie, przejmując je na poczet Skarbu Państwa. Na podstawie art. 444 k.p.k. oskarżony J. S. zaskarżył wyrok w pkt. I i II, zatem w całości. Na podstawie art. 438 pkt 3 k.p.k. wyrokowi zarzucił: 1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść: - poprzez przyjęcie, iż oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu, pomimo wiarygodnych, konsekwentnych i spójnych ze sobą wyjaśnień oskarżonego oraz zeznań świadków T. C., M. M., K. M.oraz P. Ż., z których wynika, iż oskarżony w dniu 21 września 2012 r. nie prowadził samochodu osobowego marki (...)o nr rej. (...) - poprzez przyjecie, iż oskarżony nie wykonał świadczenia pieniężnego w wysokości 500 zł do dnia 21 września 2012 r. nałożonego przez Sąd Rejonowy w Białymstoku w sprawie o sygn. akt XV K 779/09 (w której skazany był za czyn z art.
k.k.) i tym samym mimo upływu okresu próby nie nastąpiło zatarcie skazania w tej sprawie karnej, w sytuacji gdy oskarżony dokonał wpłaty zasądzonej kwoty do dnia 21 września 2012 r., a zatem nie był uprzednio karany za czyn z art.
Na podstawie art. 427 § 1 k.k. wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie od zarzucanego mu czynu. Ponadto wniósł o dopuszczenie dowodu z dokumentu w postaci potwierdzenia wpłaty na rzecz Stowarzyszenia Pomocy (...)w Wypadkach Komunikacyjnych (...)w (...)przez J. S.kwoty 500 zł na okoliczność wykonania przez oskarżonego świadczenia pieniężnego nałożonego na niego przez Sąd Rejonowy w Białymstoku w sprawie o sygn. XV K 779/09 i tym samym zatarcia skazania w sprawie karnej. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja oskarżonego okazała się częściowo zasadna, choć nie w kierunku zmierzającym do uniewinnienia oskarżonego. Rację ma skarżący, że skazanie z wyroku Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 10 sierpnia 2009 r. o sygn. XV K 779/09 uległo zatarciu, w sytuacji uiszczenia przez niego świadczenia pieniężnego (kserokopia dowodu wpłaty dołączona do złożonej apelacji - k. 86), co wynika również z akt sprawy o sygn. XV K 779/09 (k. 81 akt sprawy o sygn. XV K 779/09). Nie zmienia to jednocześnie tego, że pozostała część apelacji w ocenie Sądu Okręgowego nie okazała się zasadna. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie potwierdziła wskazywanego przez skarżącego zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych odnośnie samego sprawstwa oskarżonego w zakresie zarzucanego mu czynu. Ustosunkowując się do zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, przypomnieć należy ugruntowane w tym przedmiocie orzecznictwo Sądu Najwyższego, iż „zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez Sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu, wyrażonymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, lecz do wykazania, jakich konkretnych uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania dopuścił się Sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 marca 1975 roku, II Kr 355/74, OSNPG 1075/9/83, LEX nr 16881). Wobec tego, że Sąd Rejonowy w pisemnych motywach wyroku odniósł się niezwykle szczegółowo m.in. do zagadnień podnoszonych w apelacji w zakresie sprawstwa oskarżonego, szersze komentowanie zasługującego na aprobatę stanowiska z tym związanego, na obecnym etapie postępowania staje się zbędne i niecelowe. Wystarczającym jest odesłanie w tym zakresie do pisemnych motywów rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego w pełni podzielonych przez Sąd Odwoławczy. W ocenie Sądu Okręgowego nie budzi zastrzeżeń wina oskarżonego J. S. odnośnie zaistnienia samego czynu. Świadczą o tym zeznania funkcjonariuszy policji - S. K. (k. 20, 64) i R. K. (k. 22, 64-65), którzy dokonali zatrzymania. Świadkowie ci spójnie opisali przebieg wydarzeń, podkreślając że krótko przed zatrzymaniem oskarżony zamienił się miejscami z pasażerem, a wcześniej oskarżony nie zatrzymywał się mimo używanych przez nich sygnałów dźwiękowych i świetlnych. Oskarżony J. S. (k. 8v, 63) nie przyznając się do winy twierdził, że to T. C. był kierowcą pojazdu. Wersję oskarżonego próbowali wspierać wspólnie z nim podróżujący mężczyźni w osobach T. C., P. Ż. i K. M.. Jednakże wobec konsekwentnych zeznań funkcjonariuszy policji wersja oskarżonego jawi się jako całkowicie niewiarygodna. Tym bardziej, że to szczególne zachowanie kierowcy i pasażera pojazdu prowadzonego przez oskarżonego zwróciło uwagę policjantów, którzy postanowili w/w zatrzymać. Przechodząc do zarzutu oskarżonego, który okazał się zasadny zważyć należy, że skazanie wyrokiem Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 10 sierpnia 2009 r. w sprawie o sygn. XV K 779/09 na datę czynu objętego niniejszym postępowaniem (21 września 2012 r.) uległo zatarciu. Zgodnie z art. 76 § 1 k.k. skazanie ulega zatarciu z mocy prawa z upływem 6 miesięcy od zakończenia okresu próby. Zgodnie zaś z § 2 art. 76 k.k. jeżeli wobec skazanego orzeczono grzywnę lub środek karny, zatarcie skazania nie może nastąpić przed ich wykonaniem, darowaniem albo przedawnieniem ich wykonania; nie dotyczy to środka karnego wymienionego w art. 39 pkt 5. Nie ulega również wątpliwościom, że przepis art. 76 § 1 k.k. stanowi lex specialis w stosunku do art. 108 k.k. (w zakresie ogólnych zasad zatarcia skazania – zatem zasady równoczesnego zatarcia wszystkich skazań - wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 2010 r., V KK 10/10, LEX 583931). Przenosząc powyższe rozważania na grunt stanu faktycznego niniejszej sprawy należy zważyć, że wyrokiem Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 10 sierpnia 2009 r. w sprawie o sygn. XV K 779/09 oskarżony J. S.został skazany na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 lat. Przedmiotowym wyrokiem m.in. w pkt. V rozstrzygnięcia, na mocy art. 49 § 2 k.k. orzeczono wobec oskarżonego świadczenie pieniężne w kwocie 500 złotych na rzecz Stowarzyszenia Pomocy (...)w Wypadkach Komunikacyjnych (...)w (...). Wyrok uprawomocnił się w dniu 18 sierpnia 2009 r. (k. 31). Tymczasem Sąd I Instancji błędnie, choć zgodnie z nieaktualnymi danymi o karalności oskarżonego i stanem dokumentów w sprawie XV K 779/09 (biorąc pod uwagę datę wyrokowania) przyjął, że skazanie z wyroku o sygn. XV K 779/09 nie uległo zatarciu z uwagi na brak informacji o uiszczeniu świadczenia pieniężnego. Owa istotna informacja pojawiła się dopiero na etapie postępowania odwoławczego, gdyż oskarżony dopiero w apelacji podniósł, że uiścił świadczenie pieniężne w wysokości 500 zł, dołączając kopię przelewu (k. 86). Po zwróceniu się w sprawie XV K 779/09 o informację do organizacji, na rzecz której orzeczono świadczenie zostało ustalone, że świadczenie pieniężne zostało rzeczywiście uiszczone w dniu 25.03.2010 r. przez skazanego (k. 81 akt sprawy o sygn. XV K 779/09). Tym samym skazanie z wyroku o sygn. XV K 779/09 uległo zatarciu z dniem 19 lutego 2012 r. (2 lata okresu próby i 6 miesięcy po upływie okresu próby, licząc od daty uprawomocnienia się orzeczenia). Na datę popełnienia przez oskarżonego czynu objętego niniejszym postępowaniem tj. - 21 września 2012 r. J. S. nie był karany wyrokiem Sądu Rejonowego w Białymstoku o sygn. XV K 779/09, który w obrocie prawno karnym przestał funkcjonować z upływem 19 lutego 2012 r. Konsekwencją zatarcia skazania w sprawie o sygn. XV K 779/09 było to, że oskarżony nie dopuścił się niniejszego czynu, będąc wcześniej prawomocnie skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, co stanowiło okoliczność obostrzającą odpowiedzialność karną oskarżonego i decydowało o wypełnieniu przez niego znamion czynu z art.
Nie należy bowiem zapominać, że uregulowanie zawarte w art.
wprowadziło typ kwalifikowany przestępstwa poprzez wskazanie trzech alternatywnie określonych znamion kwalifikujących. Pierwsze z nich, które ma zastosowanie w niniejszym stanie faktycznym, stanowi przypadek recydywy ogólnej jednorodnej. Znamieniem wpływającym na zwiększenie zagrożenia karą jest uprzednie prawomocne skazanie za przestępstwo z art.
k.k., niezależnie od tego, na jaką karę sprawca został skazany, czy była to kara bezwzględna, a jeśli tak - jaką część kary skazany odbył. Ustawodawca nie podaje tu żadnych terminów, a zatem należy przyjąć, iż sprawca czynu z art.
będzie ponosił taką zaostrzoną odpowiedzialność do momentu zatarcia poprzedniego skazania. Z uwagi zatem, że skazanie warunkujące wypełnienie znamion z art.
uległo zatarciu, warunek uprzedniej karalności nie został spełniony. Biorąc powyższe pod uwagę należało przyjąć, że oskarżony swoim zachowaniem wypełnił jedynie znamiona czynu z art.
Z tego powodu Sąd Okręgowy zmienił opis oraz kwalifikację prawną czynu przypisanego oskarżonemu, uznając go za winnego tego, że w dniu 21 września 2012 r. o godzinie 22.40 w (...)na ulicy (...)prowadził samochód osobowy marki (...), numer rejestracyjny (...), znajdując się w stanie nietrzeźwości, co potwierdziły wyniki badań: I. – 1,33 mg/dm 3, II - 1,19 mg/dm 3 alkoholu w wydychanym powietrzu to jest popełnienia czynu z art.
i za to na podstawie art.
skazał go i wymierzył mu karę 5 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie w oparciu o art. 69 § 1 i 2 k.k., art. 70 § 1 pkt 1 k.k. warunkowo zawiesił tytułem próby na okres 5 lat. W pozostałej części dotyczącej środka karnego – zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych utrzymał wyrok w mocy. W ocenie Sądu Odwoławczego, mając na uwadze okoliczności istotne przy wymiarze kary (art. 53 k.k.) kara ta będzie karą sprawiedliwą, która winna spełnić pokładane w niej cele zapobiegawczo-wychowawcze. Przy czym jest ona na tyle surowa, iż wyraża jednoznaczne stanowisko państwa w zakresie braku tolerancji dla popełniania przestępstw i nieuchronności odczuwalnej represji. W ocenie Sądu w stosunku do oskarżonego w dalszym ciągu istnieje możliwość resocjalizacji, a orzekanie wobec niego kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania byłoby przedwczesne. Mając na uwadze wcześniejszą karalność oskarżonego sąd określił czas trwania próby na okres 5 lat, który zweryfikuje jego postawę i upewni, czy potrafi żyć w zgodzie z normami prawnymi. Zaskarżony wyrok nie jest dotknięty innymi wadami, które powinny być brane przez Sąd Odwoławczy z urzędu. Z tych wszystkich względów Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji wyroku. Na mocy art. 624 § 1 k.k. w zw. z art. 634 k.p.k. Sąd Okręgowy zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze uznając, iż przemawiają za tym zasady słuszności.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.