Sygn. akt II K 978/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 czerwca 2015 roku Sąd Rejonowy II Wydział Karny w Ś. w składzie: Przewodniczący: SSR Joanna Zaganiacz Protokolant: Barbara Lesiak po rozpoznaniu w dniach 30.04.2015r., 15.06.2015r. sprawy z oskarżenia prywatnego A. G. przeciwko M. K. urodzonemu (...) w C., synowi T. i K. z domu S. oskarżonemu o to, że: w dniu 4.12.2014 roku w Ś. naruszył nietykalność cielesną A. G., poprzez uderzenie jej w okolicę barku, tj. o czyn z art. 217 § 1 kk I. oskarżonego M. K. uniewinnia od popełnienia czynu opisanego w części wstępnej wyroku; II. kosztami procesu obciąża oskarżycielkę prywatną A. G.. UZASADNIENIE Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Oskarżony M. K. zamieszkuje wraz z żoną i dwójką dzieci w jednopiętrowym budynku położonym w Ś. przy ul. (...). Mieszkanie oskarżonego znajduje się na pierwszym piętrze i sąsiaduje z mieszkaniem oskarżycielki prywatnej A. G., która zamieszkuje na parterze. Pomiędzy oskarżonym a oskarżycielką prywatną istnieje wieloletni konflikt sąsiedzki na tle korzystania z nieruchomości, relacje sąsiedzkie są napięte, obie strony posiadają zainstalowany monitoring posesji. Oskarżycielka prywatna wielokrotnie składała nieuzasadnione skargi i doniesienia do różnych instytucji i organów, odnośnie rzekomych nieprawidłowości i nadużyć dokonywanych przez oskarżonego. Z kolei na skutek zawiadomienia oskarżonego była prowadzona przed tut. Sądem przeciwko A. G. sprawa o wykroczenie z art. 98 kw (sygn. akt II W 347/13), zakończona rozstrzygnięciem uniewinniającym. Dowody: Częściowo zeznania oskarżycielki prywatnej – k. 19v.-20 Wyjaśnienia oskarżonego – k. 19 Zeznania S. K. – k. 21 Wywiad środowiskowy – k. 29 Akta tut. Sądu II W 347/13 (w załączeniu) Oskarżony jest zatrudniony w firmie PHU (...) w W., jego żona jest dyrektorem oddziału banku (...) w S.. Córka oskarżonego jest uczennicą Szkoły Podstawowej nr (...) w W.. Rano oskarżony wraz z rodziną opuszczają miejsce zamieszkania ok. godz. 7.00-7.30, ponieważ zawożą córkę do szkoły na godzinę 8.00, a młodszego syna odwożą do dziadków, następnie oskarżony odwozi swoją żonę do pracy. W dniu 4 grudnia 2014 roku córka oskarżonego K. K. wraz z klasą była na wycieczce szkolnej od godz. 8.
- Dowody: Pismo ze SP nr (...) w W. Wywiad środowiskowy – k. 29 Wyjaśnienia oskarżonego – k. 19 Zeznania S. K. – k. 21 W dniu 5 grudnia 2014 roku o godz. 10.47 oskarżycielka prywatna w Komisariacie Policji w Ś. złożyła zawiadomienie o naruszeniu przez oskarżonego jej nietykalności cielesnej, wskazując, że w dniu poprzednim ok. godz. 8.15 wychodząc na podwórko, gdzie oskarżycielka się wówczas znajdowała, oskarżony miał ją potrącić całym ciałem, wskutek czego odczuwa ona dolegliwości bólowe w zakresie prawego barku. Oskarżycielka przedłożyła do protokołu zawiadomienia zaświadczenie lekarskie datowane na 5 grudnia 2014 roku, stwierdzające na podstawie badania oskarżycielki, iż zgłasza ona „ból na dotyk w zakresie całego mięśnia naramiennego prawego, bolesność i ograniczenie ruchomości całego prawego barku”. Dowody: Protokół przyjęcia ustnej skargi – k. 4 Wydruk z rejestru interwencji KP w Ś. – k . 35-36 Zeznania oskarżycielki prywatnej – k. 19v.-20 Zaświadczenie lekarskie – k. 5 Oskarżony M. K. nie przyznał się do popełnienia czynu będącego przedmiotem zawiadomienia o przestępstwie i w złożonych wyjaśnieniach zaprzeczył, aby zdarzenie, o jakim zawiadomiła oskarżycielka prywatna, miało miejsce. Powołał w wyjaśnieniach okoliczności związane z konfliktem sąsiedzkim z oskarżoną, w tym fakt wielokrotnego bezpodstawnego pomawiania jego rodziny o różnego rodzaju nadużycia, które były przedmiotem licznych skarg i doniesień oskarżycielki, nadto wskazał, że wspólnie z rodziną opuszcza miejsce zamieszkania ok. godziny 7.00 rano, a więc w porze wcześniejszej niż wskazana przez oskarżycielkę jako moment zaistnienia przestępstwa. Wyjaśnienia oskarżonego – k. 19 Oskarżony nie był dotychczas karany sądownie. Dowód: Dane o karalności – k. 14 Nadto Sąd zważył: Ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd w niniejszej sprawie nie dały podstawy do przypisania oskarżonemu M. K. sprawstwa i winy w zakresie zarzucanego mu przestępstwa. Zmierzając do ustalenia okoliczności faktycznych sprawy Sąd poddał analizie sprzeczne relacje obu stron procesu, a także zeznania zawnioskowanych przez nie dwojga świadków. Zeznając w toku rozprawy oskarżycielka prywatna podtrzymała i doprecyzowała swoją relację o okolicznościach zdarzenia zawartą w policyjnym protokole przyjęcia od niej ustnej skargi. Oskarżycielka zatem w toku procesu konsekwentnie zarzucała, że w dniu 4 grudnia 2014 roku ok. godz. 8.10-8.20 stojąc na podwórku wspólnej posesji została potrącona przez oskarżonego, który wyszedł z budynku i uderzona jego ciałem w bark. Na poparcie swoich twierdzeń oskarżycielka przedstawiła zaświadczenie lekarskie datowane na 5 grudnia 2014 roku, a więc sporządzone następnego dnia po rzekomym naruszeniu jej nietykalności. Z treści tego dokumentu wynika jedynie, że lekarz, do którego udała się oskarżycielka badaniem fizykalnym stwierdził, iż zgłasza ona dolegliwości bólowe w zakresie prawego barku. Sąd zwrócił uwagę, iż charakter tych dolegliwości jest tego rodzaju, iż ich zakres i faktyczne występowanie są praktycznie niemożliwe do zweryfikowania, nie są to obrażenia widoczne gołym okiem lub mogące zostać potwierdzone przy pomocy badań diagnostycznych i mogą być z łatwością przedmiotem manipulacji ze strony pokrzywdzonego – począwszy od samego faktu ich spowodowania, po okoliczności w jakich mogło to nastąpić. Z powyższego względu przedłożony przez oskarżycielkę dokument może zdaniem Sądu stanowić wyłącznie dowód tego, że udała się ona do lekarza i zgłaszała mu opisane dolegliwości. Nawet zaś jeśli przyjąć, że faktycznie odczuwała ona w zakresie barku ból, to okoliczności doznania urazu musiałyby zostać potwierdzone innymi dowodami. Zdaniem Sądu takich przekonujących i jednoznacznych dowodów, które pozwoliłyby zakwestionować linię obrony oskarżonego, oskarżycielka prywatna w niniejszej sprawie nie przedstawiła. Oskarżycielka powoływała się również na to, że bezpośrednio po zdarzeniu zrelacjonowała jego przebieg swojemu konkubentowi Z. B. i wniosła o przesłuchanie go w charakterze świadka. Wymieniony wprawdzie potwierdził odbycie takiej rozmowy, jednak z jego zeznań wynika, że miała ona mieć miejsce dopiero w godzinach popołudniowych, choć miał być obecny w mieszkaniu rano, kiedy doszło do zdarzenia. Świadek wskazywał, że z wypowiedzi oskarżycielki miało wynikać, iż została ona przez oskarżonego uderzona drzwiami wejściowymi do budynku. Cytowane zeznania pozostają w sprzeczności z relacją samej oskarżycielki, która stanowczo twierdziła, że do potrącenia jej i uderzenia w bark przez oskarżonego miało dojść na podwórku posesji, w odległości 1-1,5 m od wejścia. Oskarżycielka utrzymywała również, że została uderzona ciałem oskarżonego, nie zaś drzwiami. Oskarżony w składanych wyjaśnieniach zaprzeczał, aby zdarzenie, o którym zawiadomiła oskarżycielka i które było przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie, w ogóle miało miejsce. Oskarżony wskazywał, że codziennie odwozi rano żonę do pracy, starszą córkę do szkoły na godzinę 8.00, wobec czego cała rodzina opuszcza miejsce zamieszkania po godz. 7.
- Jego wyjaśnienia w omawianym zakresie zostały potwierdzone nie tylko zeznaniami jego żony S. K., ale też zaświadczeniem wystawionym przez wychowawczynię klasy, do której w Szkole Podstawowej nr (...) w W. uczęszcza córka oskarżonego K. K., a z którego wynika, że w dniu wskazanym jako data zdarzenia (4 grudnia 2014 roku) dziewczynka brała udział w wycieczce szkolnej i stawiła się w szkole na godz. 8.
- Obie strony zgodnie przyznawały istnienie pomiędzy nimi konfliktu sąsiedzkiego. Oskarżony tej okoliczności przypisywał złożenie przez oskarżycielkę zawiadomienia o przestępstwie, które nie miało miejsca, zaś z kolei oskarżycielka upatrywała motywów zachowania oskarżonego w tym, że postępowanie w sprawie o wykroczenie z art. 98 kw prowadzone na skutek jego doniesienia zakończyło się uniewinnieniem oskarżycielki. Zdaniem Sądu istniejący pomiędzy stronami zadawniony spór rzutuje na ich postawy procesowe, co znalazło wyraz min. w braku woli pojednania się stron. Powyższe okoliczności nakazywały również ostrożną ocenę wiarygodności relacji stron i rodziły konieczność weryfikowania ich wypowiedzi w kontekście innych źródeł dowodowych. Tak dokonana ocena materiału dowodowego niniejszej sprawy doprowadziła Sąd do wniosku, że twierdzenia oskarżonego co do czasu, w jakim opuszczał miejsce zamieszkania w inkryminowanym dniu, znalazły potwierdzenie nie tylko w zeznaniach świadka, ale i w dokumencie wystawionym przez szkołę, do której uczęszcza jego córka, co nadaje treści tego zaświadczenia walor obiektywizmu i uwiarygodnia wyjaśnienia oskarżonego w omawianym zakresie. Natomiast zeznania oskarżycielki prywatnej okazały się w zakresie podstawowych okoliczności zdarzenia nie tylko sprzeczne z linią obrony oskarżonego, ale i niespójne z relacją powołanego przez nią świadka. Jak już Sąd wyżej wywodził, fakt doznania przez oskarżycielkę urazu barku w podawanych przez nią okolicznościach jest niemożliwy do zweryfikowania. Okoliczności jego doznania relacjonowane przez oskarżycielkę są niespójne z relacją powołanego przez nią świadka, a oskarżony tym okolicznościom stanowczo zaprzeczał. Reasumując powyższe rozważania należy stwierdzić, że wina i sprawstwo oskarżonego w zakresie zarzucanego mu przestępstwa budzą wątpliwości, których nie dało się usunąć w drodze dalszych czynności dowodowych. W tego rodzaju układzie procesowym zgodnie z dyspozycją art. 5 § 2 kpk należało te wątpliwości zinterpretować na korzyść oskarżonego, czego konsekwencją w okolicznościach niniejszej sprawy musiało być orzeczenie uniewinniające oskarżonego. Rozstrzygnięcie o kosztach procesu zawarte w pkt. II wyroku znajduje podstawę prawną w treści art. 632 pkt. 1 kpk.