zmienił ją w ten sposób, że przyznał ubezpieczonej prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy na okres od 01.12.2011 roku do 31.12.2015 roku. Z rozstrzygnięciem Sądu Okręgowego nie zgodził się organ rentowy. Zaskarżył wyrok w części, tj. w zakresie ustalenia prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy na okres dłuższy niż do 31.12.2013r. Orzeczeniu temu zarzucił:
w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez przyjęcie, że ubezpieczonej należy przywrócić prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy w oparciu o ustalenia wskazujące jaki był stan zdrowia ubezpieczonej po dniu złożenia odwołania od decyzji organu rentowego tj. po dniu 10.07.2012 r. W uzasadnieniu apelacji podniesiono, że o dacie końcowej okresu częściowej niezdolności do pracy do dnia 31 grudnia 2013 r. (począwszy od dnia 1 grudnia 2011 r.) orzekli biegli lekarze w opinii z badania sądowo-lekarskiego przeprowadzonego w dniu 24.01.2013 r. i dopiero w następnej opinii wskazano jako datę końcową: do grudnia 2015r. Opinia biegłych z dnia 7.08.2014 r. została wydana także w oparciu o dokumentację lekarską obrazującą stan zdrowia ubezpieczonej po sporządzeniu przez organ rentowy zaskarżonej decyzji. W związku z tym nie było podstaw do orzekania przez Sąd na podstawie nowych okoliczności dotyczących stwierdzenia niezdolności do pracy, które powstały po dniu wydania decyzji z dnia 25 maja 2012 r. Nadto, zdaniem apelującego, w sprawie nie budzi wątpliwości, że w piśmie z 12.02.2014 r. ubezpieczona złożyła nowe żądanie dotyczące przywrócenia prawa do renty na okres dłuższy niż do dnia 31.12.2013 r. Wynika to również z opinii biegłych z dnia 7.
Zgodnie bowiem treścią tego przepisu w sprawie o świadczenie z ubezpieczeń społecznych, do którego prawo jest uzależnione od stwierdzenia niezdolności do pracy lub niezdolności do samodzielnej egzystencji, a podstawę do wydania decyzji stanowi orzeczenie lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych lub orzeczenie komisji lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i odwołanie od decyzji opiera się wyłącznie na zarzutach dotyczących tego orzeczenia, sąd nie orzeka co do istoty sprawy na podstawie nowych okoliczności dotyczących stwierdzenia niezdolności do pracy lub niezdolności do samodzielnej egzystencji, które powstały po dniu złożenia odwołania od tej decyzji, lecz uchyla decyzję, przekazuje sprawę do rozpoznania organowi rentowemu i umarza postępowanie. Sąd Apelacyjny podziela przy tym stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w wyroku z dnia 2 sierpnia 2007 r., III UK 25/07, opubl. w OSNP 2008/19-20/293, OSP 2009/4/45, Lex nr 454749, iż w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych sąd ocenia legalność decyzji rentowej według stanu rzeczy w chwili jej wydania. W postępowaniu odwoławczym od decyzji odmawiającej prawa do świadczenia sąd ubezpieczeń społecznych ocenia bowiem legalność decyzji według stanu rzeczy istniejącego w chwili jej wydania (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 20 maja 2004 r., II UK 395/03, OSNP 2005/3/43 oraz z dnia 7 lutego 2006 r., I UK 154/05, LEX nr 272581). Stąd też postępowanie dowodowe przed sądem w sprawie o świadczenie uzależnione od niezdolności ubezpieczonego do pracy powinno zmierzać do ustalenia, czy w dacie orzekania przez organ rentowy po stronie ubezpieczonej występowały w tym zakresie wszystkie przesłanki warunkujące przyznanie świadczenia. Celem omawianej regulacji jest zapewnienie ubezpieczonemu rozpoznania jego wniosku o prawo do renty bez potrzeby ponawiania żądania. Trudno bowiem wymagać, by ubezpieczony przekonany o swojej niezdolności do pracy - prowadząc proces o prawo do renty - orientował się, że musi złożyć nowy wniosek o rentę w przypadku pogorszenia się jego stanu zdrowia. Obowiązku składania ponownego wniosku o rentę w trakcie postępowania o rentę nie przewiduje żaden przepis. Skoro zaś postępowanie sądowe ma charakter odwoławczy i kontrolny, ograniczający się do sprawdzenia zgodności z prawem decyzji wydanej przez organ rentowy, to badanie takie jest możliwe tylko przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w chwili wydania decyzji, a więc w chwili ustalania prawa do świadczenia przez organ rentowy (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 10 marca 1998 r., II UKN 555/97, OSNAPiUS 1999 nr 5, poz. 181, z dnia 3 grudnia 1998 r., II UKN 341/98, OSNAPiUS 2000 nr 2, poz. 72, z dnia 20 maja 2004 r., II UK 395/03, OSNP 2005 nr 3, poz. 43, z dnia 12 stycznia 2005 r., I UK 93/04, OSNP 2005 nr 16, poz. 254 oraz z dnia 25 stycznia 2005 r., I UK 152/04, dotychczas niepublikowany). Mówiąc inaczej - o zasadności przyznania lub odmowy przyznania świadczenia decydują okoliczności istniejące w chwili ustalania do niego prawa. Dlatego mające walor nowości okoliczności dotyczące stwierdzenia niezdolności do pracy lub niezdolności do samodzielnej egzystencji, które powstały po dniu złożenia odwołania od negatywnej decyzji rentowej i nadal utrzymują się w okresie wymaganym do nabycia prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy (art. 57 ust. 1 ustawy emerytalnej), nie mogą być samodzielnie ocenione przez sąd z zastosowaniem dyspozycji art. 316 k.p.c. przede wszystkim ze względu na kodeksowy zakaz orzekania co do istoty sprawy zawarty w art.
k.p.c., który w takich przypadkach bezwzględnie zobowiązuje sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji, przekazania sprawy ze względu na ujawnione nowości do rozpoznania organowi rentowemu i umorzenia postępowania sądowego. „Nowe okoliczności" to schorzenia istniejące przed wydaniem decyzji, lecz wykazane przez ubezpieczonego dopiero po wniesieniu odwołania do sądu albo ujawnione na podstawie badań lekarskich w trakcie postępowania sądowego i których nie oceniał ani lekarz orzecznik, ani komisja lekarska organu rentowego. Jeśli ujawnią się one w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, sprawa „wraca” na etap postępowania przed organem rentowym po to zasadniczo, aby organy orzecznicze Zakładu Ubezpieczeń Społecznych mogły dokonać ponownej oceny stanu zdrowia z ich uwzględnieniem. Ocena „nowych okoliczności” przez organy orzecznicze Zakładu Ubezpieczeń Społecznych może doprowadzić do zmiany pierwotnego stanowiska organu rentowego i zakończenia sporu - bez potrzeby jego rozstrzygania przed sądem i ponoszenia kosztów opinii biegłych. W okolicznościach niniejszej sprawy zastosowanie przez Sąd pierwszej instancji art.
byłoby jednak niewłaściwe, ponieważ Sąd Okręgowy nie ocenia stanu zdrowia, który wystąpił u ubezpieczonej dopiero po wydaniu decyzji. Nadto, w obliczu wyników opinii , w szczególności biegłego sądowego z zakresu chirurgii naczyniowej, dokonanych na podstawie badań ubezpieczonej, przedłożonej przezeń dokumentacji medycznej oraz w świetle aktualnej wiedzy medycznej, w sprawie nie ujawniono okoliczności uzasadniających przyjęcie, że po dacie decyzji wystąpiła nowa okoliczność w zakresie wpływu na niezdolność do pracy, zwłaszcza, że przyczyna częściowej niezdolności do pracy niezmiennie pozostaje ta sama i znana była już na etapie postępowania orzeczniczego w ZUS. Bezzasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 477 10 § 2 k.p.c., ponieważ w sprawie przedmiotem postępowania sądowego było prawo do renty, nie określone co do okresu jego trwania (przyznania) ani we wniosku, ani tym bardziej w zaskarżonej decyzji. Ewentualne twierdzenia i wnioski ubezpieczonej, zgłaszane po przeniesieniu sprawy na drogę sądową, wskutek wniesienia odwołania, stanowią uprawnienie procesowe strony i nie mogą traktowane jako nowy wniosek rentowy, gdyż sprawa ciągle dotyczy tego samego schorzenia. W konsekwencji powyższych konstatacji Sąd Apelacyjny nie znajdując podstaw do wydania orzeczenia zgodnego z wnioskiem apelacji, na podstawie art. 385 k.p.c. apelację oddalił, jako bezzasadną.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.