Sygn. akt III AUa 784/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 października 2015 r. Sąd Apelacyjny - III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: SSA Maciej Piankowski Sędziowie: SSA Aleksandra Urban SSA Alicja Podlewska (spr.) Protokolant: stażysta Sylwia Gruba po rozpoznaniu w dniu 26 października 2015 r. w Gdańsku sprawy K. S. z udziałem zainteresowanego H. S. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. o podstawę wymiaru składek na skutek apelacji K. S. od wyroku Sądu Okręgowego w Bydgoszczy VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 4 lutego 2015 r., sygn. akt VI U 1805/14 1. zmienia zaskarżony wyrok i stwierdza, że podstawa wymiaru składek ubezpieczonej K. S., jako pracownika H. S., od sierpnia 2013 roku stanowi kwota 4.000 (cztery tysiące 00/100) złotych miesięcznie; 2. oddala apelację w pozostałym zakresie; 3. zasądza od pozwanego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. na rzecz ubezpieczonej K. S. kwotę 210,00 (dwieście dziesięć 00/100) złotych tytułem zwrotu kosztów procesu za obie instancje. SSA Alicja Podlewska SSA Maciej Piankowski SSA Aleksandra Urban Sygn. akt III AUa 784/15 UZASADNIENIE Decyzją z 12 maja 2014r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. ustalił, że podstawa wymiaru składek dla K. S., zatrudnionej na podstawie umowy o pracę u płatnika składek – H. S., na ubezpieczenia społeczne, tj. emerytalne, rentowe, wypadkowe, chorobowe wynosi 2.500,00zł brutto od sierpnia 2013r. W odwołaniu od decyzji K. S. zarzuciła, iż ZUS nie miał podstaw do zakwestionowania umówionego wynagrodzenia tj. kwoty 9.000,00zł. Pozwany przyjmował składki na ubezpieczenia społeczne od tej podstawy. Wątpliwości pojawiły się w momencie powstania obowiązku wypłaty świadczeń przez Zakład. Zatrudnienie ubezpieczonej na zajmowanym stanowisku kosmetolog - manager było uzasadnione interesem pracodawcy i praca na tym stanowisku była przez ubezpieczoną faktycznie wykonywana. K. S. wykonywała zabiegi kosmetyczne, zajmowała się opieką nad recepcją oraz szkoleniem praktykantek. Nadto prowadziła szeroko zakrojoną akcję marketingową, zajmowała się akcjami promocyjnymi, prowadziła stronę ZenSpa oraz funpage ZenSpa, wykonywała projekty graficzne, stworzyła bazę klientów, rozsyłała wiadomości sms do klientów. Błędne było ustalenie organu, że podczas nieobecności K. S. jej obowiązki przejęły pracownice salonu. W ocenie odwołującej się dokonane przez ZUS ustalenie jakoby ubezpieczona zarabiała 2.500,00zł zamiast 9.000,00zł, stanowiło całkowicie nieuzasadnioną samowolę organu. Organ rentowy w odpowiedzi na odwołanie wniósł o jego oddalenie. ZUS powoływał się na okoliczność, że inni pracownicy H. S. byli zgłoszeni ze znacznie niższym wynagrodzeniem, a płatnik składek H. S. z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej deklarował podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne w wysokości 60% prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego przyjętego o ustalenia kwoty ograniczenia rocznej podstawy wymiaru składek ogłoszonego na dany rok kalendarzowy w przeliczeniu na okres miesiąca. Z dokumentacji księgowej wynikało, iż przychody z działalności związanej z usługami kosmetycznymi wynosiły w miesiącach: 08/2013r., - 3.541,54zł, 09/2013r., - 2.689,42zł, 10/2013r., - 730,06zł. Organ rentowy wskazywał, iż w czasie nieobecności Pani S. jej obowiązki przejęły pracownice salonu i nie wiązało się to ze zmianą podstawy wymiaru składek dla osób przejmujących te obowiązki. Z załączonego dziennika praktyk Pani S. siedem z dwudziestu pięciu dni szkolenia przebywała na zwolnieniu lekarskim. W ocenie Zakładu przedsiębiorca chcąc utrzymać się na rynku powinien działać z poszanowaniem podstawowych zasad ekonomii. W konsekwencji nie zdecyduje się na zatrudnienie pracownika za wysokim wynagrodzeniem nie mając do tego warunków, czy też, gdy działalność jest nierentowna. Na podstawie zebranego w trakcie kontroli materiału dowodowego Oddział ZUS stwierdził, że zgłoszenie Pani K. S. do ubezpieczeń społecznych, jako pracownika z podstawą wymiaru składek w wysokości 9000,00zł miało na celu uzyskanie przez ubezpieczoną wyższych świadczeń z ubezpieczeń społecznych. ZUS wskazywał, iż powyższe znajduje uzasadnienie w deklarowaniu przez Panią K. S. podstawy w wysokości najpierw w wysokości 30% minimalnego wynagrodzenia, a następnie 60% prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego przyjętego do ustalenia kwoty ograniczenia rocznej podstawy wymiaru składek ogłoszonego na dany rok kalendarzowy w przeliczeniu na okres miesiąca z tytułu prowadzonej przez Wymieniona w okresie od 01.10.2006r., do 31.05.2013r., działalności gospodarczej oraz brakiem racjonalnych przesłanek ekonomicznych do zatrudnienia pracownika z tak wygórowanym wynagrodzeniem. Wobec powyższego na podstawie art. 41 ust. 12, 13 powołanej ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych zakwestionowano wysokość podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne skarżącej. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 04 lutego 2015r., w sprawie VI U 1805/14 oddalił odwołanie ubezpieczonej. Sąd I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na następujących ustaleniach i rozważaniach. K. S. została zgłoszona do ubezpieczeń społecznych od dnia 01.08.2013 r., jako pracownik H. S. NIP: (...) – prowadzącego działalność gospodarczą w B. pod firmą Przedsiębiorstwo Usługowo-Handlowo-Produkcyjne (...). W imiennych raportach miesięcznych ZUS RCA płatnik składek wykazał podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne K. S. w wysokości: - za miesiąc 08/2013r. – 4.000,00zł skorygowane w dniu 17.12.2013r. na 9.000,00zł., - za miesiąc 09/2013r. – 3.266,67zł skorygowane w dniu 17.12.2013r. na 4.200,00zł., - za miesiąc 10/2013r. – 9.500,00zł skorygowane w dniu 17.12.2013r. na 5.700,00zł., - za miesiąc 11/2013r. – 4.200,00zł., - za miesiące 12/2013r. -03/2014 r. - 0,00 zł. W związku ze złożonym roszczeniem o wypłatę zasiłku chorobowego K. S. od 23.11.2013r., ZUS przeprowadził postępowanie kontrolne mające na celu zbadanie, czy K. S. faktycznie świadczyła pracę oraz czy wykazane wynagrodzenie w ramach spisanej umowy o pracę odpowiada dyspozycji art. 78 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks Pracy (tekst jednolity - Dz. U. z 1998 r. Nr 21 poz. 94 z późn. zm.), zgodnie, z którym wynagrodzenie za pracę powinno być tak ustalone, aby odpowiadało w szczególności rodzajowi wykonywanej pracy i kwalifikacjom wymaganym przy jej wykonywaniu, a także uwzględniało ilość i jakość świadczonej pracy. W trakcie kontroli przeprowadzonej u H. S. - protokół kontroli z dnia 27.02.2014r. - ustalono, że w dniu 01.08.2013r. z K. S. została spisana umowa o pracę na czas nieokreślony od dnia 01.08.2013r. Ubezpieczona K. S. w ramach umowy o pracę miała wykonywać pracę na stanowisku kierownika działu, w pełnym wymiarze czasu pracy, z wynagrodzeniem miesięcznym w kwocie 9.000,00zł. Z zeznań złożonych przez płatnika składek H. S. do protokołu przesłuchania w dniu 07.01.2014r. wynikało, że zatrudnił córkę K. S. na podstawie umowy o pracę z wynagrodzeniem 9.000,00zł brutto. Do jej zadań należało kierowanie oddziałem w P.. Płatnik dodał, iż obecnie oddział w P. prowadzi A. Z. i I. D.. Pan H. S. zeznał do protokołu, iż od dnia 31.05.2013r. przejął firmę prowadzoną przez córkę K. S.. Świadek E. W. w zeznaniach złożonych do protokołu w dniu 12.02.2014r. wskazała, że prowadziła dokumenty płatnika składek Pana H. S. z zakresu płac, ubezpieczeń społecznych i podatków. Wyjaśniła, że dokonała korekty zaświadczenia ZUS Z-3 oraz dokumentów rozliczeniowych w zakresie składek za ubezpieczoną Panią K. S. w związku z błędem popełnionym przy odczytywaniu dokumentów i w kolejnych miesiącach próbowała korygować błąd, aby średnio podstawa wynosiła 9.000,00zł. W dniu 28.04.2014r. K. S. przesłała oświadczenie, z którego wynikało, iż pracowała na stanowisku kosmetolog - manager i zajmowała się zabiegami, opieką nad recepcją, szkoleniem praktykantek. Załączyła również dziennik praktyk, materiały promocyjne zamieszczone na stronie internetowej www.zenspa.com.pl i na portalu facebook. Na okoliczność zakresu obowiązków ubezpieczonej i wysokości pobieranego przez K. S. wynagrodzenia, Sąd przesłuchał świadków: P. S., E. W., I. K.. Świadek P. S. zeznała, iż znała ubezpieczoną z pracy. Świadek odbywała praktyki u ubezpieczonej w latach 2013 – 2014r. Przedsiębiorstwo znajdowało się przy ul. (...) w P.. Gdy świadek zaczynała praktyki, właścicielem była najpierw K. S., potem H. S.. Ubezpieczona pracowała, jako kosmetolog, w gabinecie zatrudnione były też praktykantki. Po przejęciu firmy przez Pana S. ubezpieczona zajęła się reklamą, marketingiem. Świadek zeznała, iż praktyki u ubezpieczonej odbywała przez okres 2 - 3 lat. Nie otrzymywała żadnego wynagrodzenia. Świadek nie wiedziała, jakie dochody osiągała w tym czasie ubezpieczona. Zdaniem świadka manager kosmetolog zarabia około 6 - 7 tysięcy złotych. Świadek nie wiedziała, jakie wykształcenie posiadała ubezpieczona. Widziała natomiast, że ubezpieczona brała udział w wielu szkoleniach z kosmetologii. Świadek zeznała, że Pan H. S. nie zatrudnił nikogo, kto by zajmował się sprawami promocyjnymi, marketingiem. W czasie, gdy właścicielem był Pan S. zaczęli pojawiać się nowi klienci. Świadek E. W. zeznała, iż zna ubezpieczoną. Prowadziła obsługę działalności ubezpieczonej: księgę przychodów i rozchodów oraz deklaracje ZUS. Była to działalność zajmująca się usługami kosmetycznymi. Ubezpieczona zatrudniała pracowników, ale świadek nie pamiętała ilu. Pracownicy otrzymywali minimalne wynagrodzenie, a część otrzymywała o 1.000,00zł więcej. Świadek oświadczyła, iż nie wie, jakie dochody otrzymywała ubezpieczona. Ostatnie dwa lata nie prowadziła księgi podatkowej ubezpieczonej. Nie obsługiwała również innych firm kosmetycznych. Nie miała porównania dotyczącego zarobków w takich firmach. Świadek zeznała, iż firmę pana S. prowadziła od 2007r. Przejęcie firmy (...) nastąpiło w lipcu 2013r. Świadek I. K. zeznała, iż zna ubezpieczoną od 2012 -2013r. Spotkały się za pośrednictwem wspólnej koleżanki. Świadek oświadczyła, iż nie wie, na podstawie, jakiej formy zatrudnienia pracowała ubezpieczona. Spotkała się z ubezpieczoną ze względów marketingowych. Kontakty były utrzymywane do końca 2013r. Świadek oświadczyła, iż wie, że ubezpieczona była managerem firmy. Zarobki na tym stanowisku kształtują się w granicach 5-10 tysięcy złotych. Świadek oświadczyła jednak, iż nie wie, jakie wynagrodzenie otrzymywała ubezpieczona. Żaden z przesłuchanych świadków nie potrafił wskazać, jakie dochody osiągała ubezpieczona w czasie, gdy prowadziła działalność gospodarczą. Świadkowie potwierdzili natomiast, że ubezpieczona zajmowała się prowadzeniem gabinetu kosmetycznego i była osobą wykwalifikowaną w tej dziedzinie. Sąd uznał zeznania świadków za wiarygodne, ponieważ nie budziły one też zastrzeżeń stron postępowania. Sąd przeprowadził również dowód z zeznań stron ograniczając go do przesłuchania w charakterze strony, odwołującą się i zainteresowanego. Zainteresowany H. S. zeznał, iż działalnością gospodarczą zajmował się od lutego 1992r. Działalność prowadził w B.. Ubezpieczona jest jego córką. Ona również prowadziła działalność gospodarczą przez 7 - 8 lat tj. od 2006r. – 2007r., i zakończyła działalność, gdy poszła na urlop macierzyński. Prowadziła salon kosmetyczny w P.. Działalność przejął zainteresowany z żoną. Formalnie on został właścicielem. Wcześniej nie zajmował się prowadzeniem tego typu działalności. Nie wiedział, kto pracował w gabinecie kosmetycznym. Żona zainteresowanego zajmowała się sprawami biurowymi. Gabinet kosmetyczny przynosił dochody jednakże zainteresowany nie wiedział, ile wynosiły. Zainteresowany oświadczył, iż córka ponownie pracuje w gabinecie. Córka zarabiała 9.000,00zł brutto przed urlopem macierzyńskim. Przed przejęciem gabinetu przez niego córka zarabiała około 6 - 7 tysięcy złotych. Zainteresowany oświadczył, iż nie zajmuje się księgowością jednak według jego wiedzy, firmę było stać na ustalenie takiego wynagrodzenia dla K. S.. Ubezpieczona K. S. zeznała, iż działalność gospodarczą prowadziła od 2005r. Była to pierwsza poważniejsza praca – prowadziła (...) w P.. Był to duży gabinet - 80m 2. Cały czas inwestowała w jego urządzenie. Działalność prowadziła do maja 2013r. Jej dochody do maja 2013r. wynosiły 3 - 3,5 tysiąca złotych. Od czerwca 2013r. zarabiała 9 tysięcy złotych brutto. Faktycznie pracowała w (...) ojca do listopada 2013r. O ciąży dowiedziała się około 3 - 4 miesiąca w sierpniu bądź na początku września 2013r. Jej matka wspomaga ojca w prowadzeniu działalności gospodarczej. W świetle zeznań zainteresowanego Sąd Okręgowy zważył, że inni pracownicy zatrudnieni w firmie (...) byli zgłoszeni ze znacznie niższym wynagrodzeniem, a płatnik składek H. S. z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej deklarował podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne w wysokości 60% prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego przyjętego do ustalenia kwoty ograniczenia rocznej podstawy wymiaru składek ogłoszonego na dany rok kalendarzowy w przeliczeniu na okres miesiąca. Z dokumentacji księgowej wynikało, iż przychody z działalności związanej z usługami kosmetycznymi wyniosły w miesiącach: 08/2013r. – 3.541,54 zł, 09/2013r. – 2.689,42zł oraz 10/2013r. - 730,06zł. Ponadto w czasie nieobecności K. S. jej obowiązki przejęły pracownice salonu i nie wiązało się to ze zmianą podstawy wymiaru składek dla osób przejmujących te obowiązki. Jak wynikało z załączonego dziennika praktyk Pani S. siedem z dwudziestu pięciu dni szkolenia przebywała na zwolnieniu lekarskim. Zgodnie z ustaloną judykaturą Sądu Najwyższego należało uznać dopuszczalność dokonywania przez organ ubezpieczeń społecznych kontroli i zakwestionowania wysokości wynagrodzenia stanowiącego podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie chorobowe, jeżeli okoliczności sprawy wskazywały, że zostało wypłacone na podstawie umowy sprzecznej z prawem, zasadami współżycia społecznego lub zmierzającej do obejścia prawa (art. 58 k.c.). Autonomia stron umowy w kształtowaniu jej postanowień podlega ochronie jedynie w ramach wartości uznawanych i realizowanych przez system prawa, a strony obowiązuje nie tylko respektowanie własnego interesu jednostkowego, lecz także wzgląd na interes publiczny. Wymaganie, by treść stosunku pracy lub jego cel nie sprzeciwiał się właściwości (naturze) tego stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego, nie jest sprzeczne z zasadami prawa pracy. Podstawę wymiaru składki ubezpieczonego będącego pracownikiem może stanowić wyłącznie wynagrodzenie godziwe, a więc należne, właściwe, odpowiednie, rzetelne, uczciwe i sprawiedliwe, zachowujące cechy ekwiwalentności względem pracy. Nie do przyjęcia jest pogląd, że ubezpieczony „ przychodzi" do ubezpieczenia z kwotą wynagrodzenia ustaloną w drodze umowy lub przepisów płacowych, które - jako podstawa wymiaru składki - nie może być weryfikowane w inny sposób, jak tylko wynikający z przepisów ustaw ubezpieczeniowych. Umowa o pracę wywołuje skutek nie tylko bezpośredni, ustalający wzajemne stosunki między pracownikiem i pracodawcą, lecz także dalszy, gdyż umówione wynagrodzenie za pracę kształtuje również stosunek ubezpieczenia społecznego; określa wysokość składki ubezpieczeniowej i w konsekwencji prowadzi do uzyskania świadczeń na odpowiednim do niej poziomie. Ochronna funkcja prawa pracy nie zabezpiecza wystarczająco interesu ogólnego chronionego w ramach stosunku ubezpieczenia społecznego, ocena tych postanowień umowy może być dokonywana także z punktu widzenia prawa ubezpieczeń społecznych. Co więcej, „godziwość" wynagrodzenia w prawie ubezpieczeń społecznych zyskuje jeszcze dodatkowy walor aksjologiczny. Istnieje w nim znacznie mocniejsza niż w prawie pracy bariera działania w ramach prawa, oparta na wymagającym ochrony interesie publicznym i zasadzie solidarności ubezpieczonych. W ich świetle nadmiernemu uprzywilejowaniu płacowemu pracownika, które w prawie pracy mieściłoby się w ramach art. 353 1 k.c., w prawie ubezpieczeń społecznych można przypisać w okolicznościach każdego konkretnego wypadku - zamiar nadużycia świadczeń z ubezpieczenia społecznego. Alimentacyjny charakter świadczeń i zasada solidaryzmu wymagają, bowiem, by płaca, stanowiąca jednocześnie podstawę wymiaru składki, nie była ustalana ponad granicę płacy słusznej, sprawiedliwej i zapewniającej godziwe utrzymanie, by rażąco przenosiła ekwiwalentny jej wkład pracy, a składka w rezultacie przekładała się na świadczenie w kwocie nienależnej. Wynika to z przekonania, że choć przepisy prawa ubezpieczeń społecznych literalnie odnoszą wysokość składek do wypłaconego wynagrodzenia, w rzeczywistości odwołują się do odpowiedniości przełożenia tytułu ubezpieczenia - pracy i uzyskanej za nią należnej płacy na składki w ramach społecznego poczucia sprawiedliwości w korzystaniu ze świadczeń z ubezpieczenia udzielanych pracownikom z zasobów ogólnospołecznych. Bez konieczności sięgnięcia do klauzuli generalnej zasad współżycia społecznego prawo pozostałoby bezsilne wobec praktyki nieuzasadnionego wydatkowania funduszy ubezpieczeniowych. Kontrola wynagrodzenia za pracę w aspekcie świadczeń z ubezpieczenia społecznego - zarówno w zakresie zgodności z prawem, jak i zasadami współżycia społecznego - może być prowadzona przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, który stosownie do art. 86 ust. 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, upoważniony jest do kontroli wykonywania zadań i obowiązków w zakresie ubezpieczeń przez płatników składek. Kontrola ta obejmuje między innymi zgłoszenie do ubezpieczenia oraz prawidłowość i rzetelność obliczenia, potrącenia i płacenia składki. Oznacza to przyznanie Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych kompetencji do badania zarówno tytułu zawarcia umowy o pracę, jak i ważności jej poszczególnych postanowień i - w ramach obowiązującej go procedury - zakwestionowania tych postanowień umowy o pracę w zakresie wynagrodzenia, które pozostają w kolizji z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierzają do obejścia prawa. ZUS nie jest ograniczony wyłącznie do zakwestionowania faktu wypłacenia wynagrodzenia w ogóle lub we wskazanej kwocie ani tylko prawidłowości wyliczenia, lecz może ustalać stosunek ubezpieczenia społecznego na ściśle określonych warunkach, będąc niezwiązanym nieważną czynnością prawną (w całości lub w części). Realna możliwość takiej kontroli powstaje po przekazaniu przez płatnika raportu miesięcznego, przedkładanego zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy. W raporcie płatnik przedstawia między innymi dane o tytule ubezpieczenia i podstawie wymiaru składek oraz dokonuje zestawienia należnych składek na poszczególne ubezpieczenia. Dane te mogą być zakwestionowane zarówno przez ubezpieczonego, jak i przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych. W ramach art. 41 ust. 12 i 13 ustawy Zakład Ubezpieczeń Społecznych może zakwestionować także wysokość wynagrodzenia stanowiącego podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie chorobowe, jeżeli okoliczności sprawy wskazują, że zostało wypłacone na podstawie umowy sprzecznej z prawem, zasadami współżycia społecznego lub zmierzającej do obejścia prawa (art. 58 k.c.). Oczywiście, stanowisko organu rentowego podlega kontroli sądowej w ramach postępowania w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych. Sąd Okręgowy w całości podzielił stanowisko organu, według którego ustalone dla ubezpieczonej wynagrodzenie za pracę w wysokości 9.000,00 zł brutto nie odpowiada ilości i jakości pracy świadczonej przez wnioskodawczynię i jest rażąco niewspółmiernie wysokie w stosunku do wynagrodzeń uzyskiwanych przez pozostałych pracowników spółki, w której zatrudnienie znalazła ubezpieczona, w tym wykonujących podobną pracę. Taka wysokość wynagrodzenia może -zdaniem Sądu - budzić uzasadnione wątpliwości i prowadzić do wniosku, że zostało ono celowo ustalone na tym poziomie, aby umożliwić uzyskanie ubezpieczonej jak najkorzystniejszych świadczeń z ubezpieczenia chorobowego, zwłaszcza, iż w momencie zawarcia umowy o pracę z dnia 1 sierpnia 2013 roku, ubezpieczona była w ciąży. Istotne w sprawie są również takie okoliczności jak fakt, iż wykazywane przychody z działalności związanej z usługami kosmetycznymi wyniosły w miesiącach sierpień, wrzesień i październik 2013 r. wynosiły maksymalnie – 3.541,54zł. A wynagrodzenie, jakie osiągała ubezpieczona prowadząc firmę kosmetyczną było znacząco niższe od zarobków ustalonych na podstawie umowy o pracę. Należało zauważyć, w ocenie Sądu I instancji, że ubezpieczona K. S. deklarowała podstawę najpierw w wysokości 30% minimalnego wynagrodzenia, a następnie 60% prognozowanego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego przyjętego do ustalenia kwoty ograniczenia rocznej podstawy wymiaru składek ogłoszonego na dany rok kalendarzowy w przeliczeniu na okres miesiąca z tytułu prowadzonej w okresie od 01.10.2006 r. do 31.05.2013r. działalności gospodarczej. Zgodnie z treścią art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Sama zasada skonkretyzowana w art. 6 k.c., jest jasna. Ten, kto powołując się na przysługujące mu prawo, żąda czegoś od innej osoby, obowiązany jest udowodnić fakty (okoliczności faktyczne) uzasadniające to żądanie, ten zaś, kto odmawia uczynienia zadość żądaniu, a więc neguje uprawnienie żądającego, obowiązany jest udowodnić fakty wskazujące na to, że uprawnienie żądającemu nie przysługuje. Przenosząc powyższą regułę na grunt niniejszego sporu, należało przyjąć, że ubezpieczona, zaprzeczając twierdzeniom organu ubezpieczeniowego, który na podstawie przeprowadzonego postępowania kontrolnego dokonał niekorzystnych dla niej ustaleń, winna w postępowaniu przed sądem nie tylko podważyć trafność poczynionych w ten sposób ustaleń, ale również, nie ograniczając się do polemiki z tymi ustaleniami, wskazać na okoliczności i fakty znajdujące oparcie w materiale dowodowym, z których możliwym byłoby wyprowadzenie wniosków i twierdzeń zgodnych z jej stanowiskiem zaprezentowanym w odwołaniu od decyzji. Skarżąca, za pomocą przedłożonych dowodów nie zdołała obalić ustaleń dokonanych przez pozwanego, sprowadzających się do ustalenia, że wskazane w umowie wynagrodzenie za pracę miało na celu uzyskanie nienależnie wysokich świadczeń z ubezpieczenia społecznego. Podstawę wymiaru składki ubezpieczonej będącej pracownikiem może stanowić wyłącznie wynagrodzenie godziwe, a więc należne, właściwe, odpowiednie, rzetelne, uczciwe i sprawiedliwe, zachowujące cechy ekwiwalentności względem pracy. Za takie wynagrodzenie, w okolicznościach sprawy, nie może zostać uznane zadeklarowane przez spółkę wynagrodzenie ubezpieczonej w kwocie 9.000,00zł. Mając na uwadze Sąd Okręgowy uznał, iż organ rentowy zasadnie od miesiąca 08/2013 r. obniżył podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne K. S. do kwoty 2500,00 zł. Powyższe znajduje uzasadnienie w deklarowaniu przez zainteresowanego H. S. takiej podstawy wymiaru składek za inną pracownicę, która przejęła obowiązki K. S. oraz brakiem racjonalnych przesłanek ekonomicznych do zatrudnienia pracownika z tak wygórowanym wynagrodzeniem. W konkluzji, z wyżej przytoczonych względów Sąd Okręgowy, na podstawie art. 477 1 4 § 1 k.p.c, orzekł jak w sentencji. Apelację od powyższego wyroku wywiodła ubezpieczona K. S., zaskarżając go w całości. Zarzuciła zaskarżonemu orzeczeniu: 1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający istotny wpływ na sposób rozstrzygnięcia sprawy, wyrażający się w:
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.