. § 3 k.c., w razie wyrządzenia szkody na osobie, przedawnienie nie może skończyć się wcześniej niż z upływem lat trzech od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. W ocenie sądu w sprawie niniejszej nie został przeprowadzony dowód, iż podmiot odpowiedzialny za stan przystanku znany był powódce niezwłocznie po wystąpieniu szkody. Fakt, iż informacje na jego temat powódka usiłowała pozyskać w (...), świadczy o żywionych przez nią w tym zakresie wątpliwościach, stanowi w szczególności wskazówkę, iż podejrzenia swoje powódka kierowała do gminy, jako podmiotu odpowiedzialnego za transport zbiorowy. Wobec tego, iż wątpliwości te wyjaśnione zostały dopiero po zakończeniu przez nią leczenia w kwietniu 2011 r., dlatego też przyjąć należało, iż pozew w niniejszej sprawie wniesiono przed upływem 3 lat od wskazanego wyżej okresu czasu, to zaś skutkowało uznaniem zarzutu przedawnienia za pozbawiony oparcia w powołanym wyżej przepisie art.
Powyższe rozstrzygnięcie apelacją zaskarżyła strona pozwana żądając oddalenia powództwa i orzeczenia o kosztach postępowania stosownie do wyniku sporu z uwzględnieniem kosztów postępowania apelacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego to jest art.
poprzez nieuwzględnienie zgłoszonego zarzutu przedawnienia roszczenia. W odpowiedzi na apelację powódka wniosła ojej oddalenie i zasądzenie od pozwanego na jej rzecz kosztów postępowania apelacyjnego. Rozpoznając apelację Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Apelacja jest bezzasadna, a podniesione w niej zarzuty chybione. Sąd Okręgowy aprobuje ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd I instancji i wyrażone przez ten Sąd oceny prawne. Zarzut skarżącego zawarty w apelacji nie zasługują na uwzględnienie. Przedawnienie roszczeń o naprawienie szkody na osobie podlega preferencyjnej, z punktu widzenia poszkodowanego, zasadzie sformułowanej w art.
. Przedawnienie nie może skończyć się wcześniej niż z upływem 3 lat od dnia, w którym poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia. Dla uznania, że rozpoczął się bieg terminu 3-letniego przedawnienia jest konieczne, aby poszkodowany dowiedział się zarówno o szkodzie, jak i o osobie odpowiedzialnej (oba te elementy są traktowane przez ustawodawcę kumulatywnie). Jeżeli upłynął już 3-letni termin od dnia wyrządzenia szkody, poszkodowany musi wykazać, że powziął wiadomość o szkodzie i o osobie obowiązanej, w terminie późniejszym niż dzień nastąpienia zdarzenia wyrządzającego szkodę. Decydujące znaczenie dla rozpoczęcia biegu terminu przedawnienia ma wiedza poszkodowanego o zdarzeniu wywołującym ten skutek i osobie sprawcy, a nie potencjalna możliwość powzięcia o nim wiadomości. W ocenie Sądu Okręgowego niekwestionowane wyjaśnienia powódki zostały prawidłowo ocenione przez Sąd orzekający w zakresie ustalenia kiedy powódka powzięła wiadomość, że za stan przystanków autobusowych odpowiedzialność ponosi pozwana spółka. Podmiot odpowiedzialny za stan przystanku nie był znany powódce niezwłocznie po wystąpieniu szkody. Fakt, iż informacje na jego temat powódka usiłowała pozyskać w Urzędzie Miasta Ł., świadczy o żywionych przez nią w tym zakresie wątpliwościach, stanowi w szczególności wskazówkę, iż podejrzenia swoje powódka kierowała do gminy, jako podmiotu odpowiedzialnego zarówno za transport zbiorowy, jak i za stan dróg i chodników w mieście. Wobec tego, iż wątpliwości te wyjaśnione zostały dopiero po zakończeniu przez nią leczenia w kwietniu 2011 r., dlatego też przyjąć należało, iż pozew w niniejszej sprawie wniesiono przed upływem 3 lat od wskazanego wyżej okresu czasu, to zaś skutkowało uznaniem zarzutu przedawnienia za pozbawiony oparcia w powołanym wyżej przepisie art.
Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy nie znalazł usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia apelacji i działając na podstawie art. 385 k.p.c. orzekł jak w sentencji. Z uwagi na treść art. 108 § 1 k.p.c. Sąd Okręgowy uznał, że mimo wniosku powódki, brak jest podstaw do orzekania o kosztach postępowania. Rozstrzygnięcie o kosztach następuje bowiem dopiero w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji (za niedopuszczalne uważa się orzekanie o kosztach procesu wcześniej). Rozstrzygnięcie o kosztach ma charakter akcesoryjny w stosunku do głównego przedmiotu postępowania, a pojęcie orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie, obejmuje tylko orzeczenia kończące postępowanie jako całość poddaną pod osąd. Nie są nimi orzeczenia mające za przedmiot kwestie wpadkowe, tj. kończące postępowania pomocnicze lub zamykające fragment bądź pewną fazę postępowania, jak w rozpoznawanej sprawie. Dlatego też stosownie do treści art.318 § 2 k.p.c. rozstrzygnięcie co do kosztów może zapaść dopiero po uprawomocnieniu się wyroku wstępnego.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.