w brzmieniu obowiązującym do dnia 6 lipca 2013 roku. Stosowanie do art. 505 36 § 1 k.p.c. , w razie prawidłowego wniesienia sprzeciwu nakaz zapłaty traci moc w całości, a sąd przekazuje sprawę do sądu według właściwości ogólnej. Przepis art.
w brzmieniu obowiązującym do dnia 6 lipca 2013 roku stanowił, że po przekazaniu sprawy w takim wypadku przewodniczący wzywa powoda do usunięcia braków formalnych pozwu oraz uzupełnienia pozwu, w sposób odpowiedni dla postępowania, w którym sprawa będzie rozpoznana, w terminie dwutygodniowym od daty doręczenia wezwania. Wezwanie do usunięcia braków formalnych pozwu oraz uzupełnienia pozwu dotyczy wymogów, jakie winien spełniać pozew w postępowaniu zwykłym, czy też w innym postępowaniu odrębnym, a które nie są przewidziane dla pozwu wnoszonego w elektronicznym postępowaniu upominawczym. Uzupełnieniu w trybie art.
podlegają zatem takie braki formalne, które uniemożliwiają sądowi właściwemu nadanie sprawie dalszego biegu, odpowiedniego do tego etapu postępowania, który następuje po przekazaniu sprawy przez E-sąd w każdym z wypadków wymienionych w tym przepisie (np. brak pełnomocnictwa, brak wykazania prawidłowości umocowania pełnomocnika, braki z art. 502 1 § 2 k.p.c., braki w zakresie doprecyzowania żądania pozwu lub w zakresie uzasadnienia jego podstawy faktycznej zgodnie z wymogami art. 187 § 1 k.p.c.). W przypadku nieuzupełnienia braków formalnych pozwu, odmiennie, niż to jest w przypadku postępowania zwykłego (art. 130 § 2 k.p.c.), art.
k.p.c. przewiduje skutek w postaci umorzenia postępowania. W niniejszej sprawie, żądanie pozwu po sprecyzowaniu pismem z dnia 24 grudnia 2012 roku uzupełniającym braki formalne, ograniczone zostało do wniosku o zasądzenie kwoty 65.878,02 zł wraz z ustawowymi odsetkami od (...) sp. z o.o. w Ł.. W odniesieniu do pozostałych pozwanych powód wniósł o uznanie w wyroku, że są oni solidarnie z pozwaną spółką, każdy do kwoty 50.000 zł odpowiedzialni z tytułu udzielonego poręczenia. Powód nie uzupełnił braków formalnych pozwu w zakresie żądania zasądzenia dochodzonej pozwem kwoty od H. K. i B. O.. Nie wskazał bowiem w treści pisma z dnia 24 grudnia 2012 roku stanowiącego uzupełnienie braków formalnych pozwu, iż wnosi o zasądzenie jakiejkolwiek kwoty od pozwanych H. K. i B. O.. Dlatego też, na podstawie art.
Sąd umorzył postępowanie w zakresie żądania zapłaty kwoty 65.878,02 zł w stosunku do H. K. i B. O.. Jednocześnie, w piśmie uzupełniającym braki formalne, powódka wniosła o ustalenie w stosunku do H. K. i B. O., że są oni odpowiedzialni solidarnie (każdy oddzielnie) z (...) sp.z o.o. z siedzibą w Ł. względem powódki do kwoty 50.000 zł z tytułu udzielonego poręczenia. Tak sformułowane żądanie ocenić należało pod kątem treści art. 189 k.p.c., zgodnie z którym powód może żądać ustalenia przez Sąd istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa gdy ma w tym interes prawny. Przywołując poglądy Sądu Najwyższego dotyczące znaczenia pojęcia interesu prawnego Sąd orzekający wskazał, że występuje on wówczas, gdy istnieje niepewność stanu prawnego lub prawa, niepewność ta powinna być obiektywna tj. zachodzić według rozumnej oceny sytuacji, a nie tylko subiektywna - według odczucia powoda. Interes ten należy rozumieć jako potrzebę wprowadzenia jasności co do konkretnego prawa lub stosunku prawnego, w celu ochrony przed grożącym naruszeniem sfery uprawnień powoda. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie brak jest interesu prawnego powoda w ustaleniu solidarnego charakteru odpowiedzialności pozwanych H. K. i B. O.. Powodowa spółka ma bowiem możliwość żądania od pozwanych zapłaty. Z tego względu Sąd oddalił powództwo o ustalenie w stosunku do pozwanych H. K. i B. O.. Natomiast, powództwo w zakresie żądania zasądzenia od (...) sp. z o.o. w Ł. kwoty 65.878,02 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 18 listopada 2011 roku do dnia zapłaty, w przeważającym zakresie zasługiwało na uwzględnienie. Powódka, uzasadniając swoje żądanie, podnosiła, że wykonała wynikające w umów sprzedaży obowiązki, dostarczając pozwanemu towar terminowo i w całości, a mimo tego pozwana nie uregulowała w całości należności wynikających z wystawionych faktur VAT. W sprzeciwie wniesionym na etapie elektronicznego postępowania upominawczego pozwana (...) sp. z o.o. w Ł. podniosła zarzuty dotyczące wyłącznie wypełnienia przez powódkę weksli w sposób niezgodny z deklaracją wekslową. W niniejszej sprawie, żądanie skierowane przeciwko (...) sp. z o.o. oparte jest na zobowiązaniu ze stosunku podstawowego, a także z weksla własnego wystawionego przez pozwaną spółkę na zabezpieczenie zobowiązań z łączącego strony stosunku podstawowego. Treść pozwu wskazuje na gwarancyjny charakter załączonego weksla. Należy podzielić pogląd, że gdy powód wskazuje na gwarancyjny charakter weksla, jego żądanie zmierza jednocześnie do zaspokojenia wierzytelności wekslowej i wierzytelności ze stosunku podstawowego. Zgłoszenie w pozwie o wydanie nakazu zapłaty na podstawie weksla żądania obejmującego także wierzytelność zabezpieczoną wekslem, choć niekonieczne, jest celowe, ze względu na wspominaną więź zachodzącą pomiędzy tą wierzytelnością a wierzytelnością wekslową. Przede wszystkim, w takim wypadku przerwanie biegu przedawnienia następuje zarówno w zakresie roszczenia wekslowego, jak i roszczenia zabezpieczonego. W rezultacie, kwota 65.878,02 zł podlegała zasądzeniu od (...) sp. z o.o. z siedzibą w Ł. na rzecz powódki zgodnie z art. 535 k.c. O odsetkach Sąd orzekł na podstawie art. 481 § 1 k.c., i zasądził odsetki ustawowe od poszczególnych kwot na które opiewają załączone faktury od dnia następnego po terminie płatności poszczególnych faktur. Żądanie odsetek w pozostałej części podlegało oddaleniu jako niezasadne. O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. Powódka wygrała proces względem pozwanej spółki (...) z siedzibą w Ł.. Natomiast, przegrała proces w stosunku do H. K. i B. O. w zakresie żądania ustalenia. Powyższe rozstrzygnięcie w zakresie punktów 3,4,5,6 i 8 apelacją zaskarżył powód żądając jego zmiany i zasądzenia od pozwanych H. K. i B. O. solidarnie z (...) sp. z o. o. z siedzibą w Ł. kwoty 50.000 zł przy pozostawieniu jako prawidłowego pkt. 1 wyroku co do wysokości roszczenia dochodzonego od pozwanej spółki ze stosowną zmianą rozstrzygnięcia o kosztach, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania wobec nierozpoznania istoty sprawy. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania to jest art. 233 k.p.c., 328 § 2 k.p.c., 316 k.p.c.,
k.p.c. oraz art. 321 k.p.c. Pozwani B. O. i H. K. wnieśli o oddalenie apelacji i zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania apelacyjnego. Rozpoznając apelację Sąd Okręgowy zważył co następuje. Apelacja jest bezzasadna i jako taka podlega oddaleniu. Sąd Okręgowy aprobuje ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd I instancji i wyrażone przez ten Sąd oceny prawne i przyjmuje je za własne. Zarzuty skarżącego zawarte w apelacji nie zasługują na uwzględnienie. Jako chybiony należy ocenić zarzut apelującego naruszenia przez Sąd Rejonowy art. 233 § 1 k.p.c., polegający na przyjęciu, że powód wnosił o dokonanie ustalenia a nie o zapłatę. Przy tak sprecyzowanym zarzucie dyspozycja art. 233 k.p.c. w ogóle nie ma zastosowania. Przepis ten dotyczy bowiem zasad oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a nie oceny petitum pozwu. W myśl art. 233 § 1 k.p.c. Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Ocena dowodów polega na ich zbadaniu i podjęciu decyzji, czy została wykazana prawdziwość faktów, z których strony wywodzą skutki prawne. Celem Sądu jest tu dokonanie określonych ustaleń faktycznych, pozytywnych bądź negatywnych i ostateczne ustalenie stanu faktycznego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia. Z uwagi na przyznaną sądowi swobodę w ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. może być uznany za zasadny jedynie wtedy, gdy podstawą rozstrzygnięcia uczyniono rozumowanie sprzeczne z zasadami logiki bądź wskazaniami doświadczenia życiowego. W kontekście powyższych uwag należy stwierdzić, iż wbrew twierdzeniom apelującego w rozpoznawanej sprawie Sąd Rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych w oparciu o cały zgromadzony materiał dowodowy i nie naruszył dyspozycji art. 233 § 1 k.p.c. Przeprowadzona przez tenże Sąd ocena materiału dowodowego jest w całości logiczna i zgodna z zasadami doświadczenia życiowego, zaś wszelkie podniesione w tym zakresie zarzuty stanowią w istocie jedynie polemikę z prawidłowymi i nie obarczonymi jakimkolwiek błędem ustaleniami Sądu pierwszej instancji. Za bezzasadny należy uznać także zarzut naruszenia art. 328 § 2 k.p.c. W myśl wskazanego przepisu uzasadnienie orzeczenia powinno zawierać: wskazanie podstawy faktycznej, a mianowicie ustalenie faktów, które sąd uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, i przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz wyjaśnienie podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawa. Naruszenie przepisu o sposobie uzasadnienia wyroku o tyle może stanowić przyczynę uchylenia orzeczenia, o ile uniemożliwia sądowi wyższej instancji kontrolę, czy prawo materialne i procesowe zostało należycie zastosowane. W badanej sprawie treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie zawiera tego typu usterek, które uniemożliwiałyby przeprowadzenie kontroli instancyjnej i rozpoznanie apelacji. Zarzut apelacji w tym zakresie nie znajduje zatem uzasadnienia. Mimo formalnego rozbudowania wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty sprowadzają się do zanegowania twierdzenia Sądu i instancji, że w rozpoznawanej sprawie żądaniem pozwu, sprecyzowanym w piśmie z dnia 24 grudnia 2012 roku uzupełniającym braki formalne pozwu wniesionego w elektronicznym postępowaniu upominawczym, objęte było żądanie zapłaty kwoty 65.878,02 zł od (...) sp. z o. o. z siedzibą w Ł., zaś żądanie w stosunku do pozostałych pozwanych dotyczyło ustalenia ich solidarnej odpowiedzialności z pozwaną spółką w zakresie kwoty 50.000 zł. Zdaniem skarżącego uzupełniony pozew obejmował żądanie zapłaty przez wszystkich pozwanych z ograniczeniem odpowiedzialności H. K. i B. O. do kwoty 50.000zł. W ocenie Sądu Okręgowego z tezą postawioną przez skarżącego zgodzić się nie sposób. Przypomnieć w tym miejscu wypada, że w trakcie całego postępowania zarówno przed E- Sądem jak i przed Sądem Rejonowym dla Łodzi-Widzewa w Łodzi powód reprezentowany był przez pełnomocnika zawodowego, w stosunku do którego obowiązują podwyższone standardy staranności i dbałości o interes mocodawcy. Z tego też powodu nie sposób żądaniom sprecyzowanym przez pełnomocnika skarżącego przypisywać innego znaczenia, niż wprost wynikające ze sformułowanych przez niego pism. Dla porządku zatem wskazać należy, że zgodnie z literalnym brzmieniem żądania pozwu zawartego w piśmie z dnia 24 grudnia 2012 r. zatytułowanym (...) powód żądał „zasądzenia od (...) sp. z o. o. w Ł. kwoty 65.878,02 zł wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia 18.11.2011 r. do dnia zapłaty, oraz ustalenie w wyroku, że solidarnie z nią do kwoty 50.000 zł /każdy oddzielnie/ odpowiadają B. O. i H. K. z tytułu udzielonego poręczenia” . Żaden z pozostałych punktów pozwu nie zawierał żądania zapłaty jakiejkolwiek kwoty przez H. K. i B. O.. Co więcej na rozprawie w dniu 13 stycznia 2015 roku pełnomocnik powoda oświadczył, że, że ogranicza odpowiedzialność pozwanych B. O. i H. K. do kwoty 50.000 zł. Podał, że za całość zobowiązania odpowiada pozwana Spółka, a stanowisko co do pozostałych pozwanych sprecyzowane zostało w piśmie z dnia 24 grudnia 2012 roku. Przy tak jednoznacznym stanowisku pełnomocnika powoda nie sposób przyjąć, że ostatecznie sprecyzowane żądanie pozwu obejmowało żądanie zapłaty skierowane w stosunku do H. K. i B. O.. W konsekwencji za prawidłową uznać należy dokonaną przez Sąd I instancji ocenę, że żądanie pozwu po sprecyzowaniu pismem z dnia 24 grudnia 2012 roku uzupełniającym braki formalne, ograniczone zostało do wniosku o zasądzenie kwoty 65.878,02 zł wraz z ustawowymi odsetkami od (...) sp. z o.o. w Ł.. W odniesieniu do pozostałych pozwanych powód wniósł o uznanie w wyroku, że są oni solidarnie z pozwaną spółką, każdy do kwoty 50.000 zł odpowiedzialni z tytułu udzielonego poręczenia. Powód nie uzupełnił braków formalnych pozwu w zakresie żądania zasądzenia dochodzonej pozwem kwoty od H. K. i B. O.. Nie wskazał bowiem w treści pisma z dnia 24 grudnia 2012 roku stanowiącego uzupełnienie braków formalnych pozwu, iż wnosi o zasądzenie jakiejkolwiek kwoty od pozwanych H. K. i B. O.. Dlatego też, na podstawie art.
zasadnie Sąd I instancji umorzył postępowanie w zakresie żądania zapłaty kwoty 65.878,02 zł w stosunku do H. K. i B. O.. Podniesione zatem zarzuty nie znajdują uzasadnienia. Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy nie znalazł usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia apelacji i działając na podstawie art. 385 k.p.c. orzekł jak w sentencji. Mając na względzie wynik niniejszego postępowania, o kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy rozstrzygnął w oparciu o zasadę wyrażoną w art. 98 § 1 i 3 k.p.c.. Na koszty poniesione przez pozwanych w postępowaniu apelacyjnym złożyło się wynagrodzenie ich pełnomocników ustalone w oparciu o § 2 ust. 1 i 2, § 6 pkt 5 w zw. z § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 2013.461).
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.