2 k.c.) nie dotyczy bowiem świadczenia głównego strony. Zgodnie z treścią art.
postanowienia umowy nieuzgodnione indywidualnie z konsumentem nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy. ( art.
1 k.c. ). Pomijając zatem aspekt abuzywności, w ocenie sądu zastrzeżenie w umowie przewidujące składkę ubezpieczeniową i opłatę przygotowawczą w łącznej wysokości 1.500zł zmierza w istocie do obejścia prawa o odsetkach maksymalnych, czyli art. 359 § 2 1 k.c. i jako takie jest nieważne na podstawie art. 58 § 1 k.c. Należy bowiem wskazać, że kwota ta stanowi 75% faktycznie udzielonej pożyczki. Niezależnie od tej argumentacji zgodnie z przepisem art. 3 k.p.c., strony i uczestnicy postępowania obowiązani są dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek oraz przedstawiać dowody. Wskazać należy, że to na stronie powodowej spoczywa ciężar dostarczenia sądowi materiału dowodowego, na podstawie którego mógłby on przekonać się o prawdziwości faktów uzasadniających żądanie, czyli na wykazaniu słuszności żądania w zakresie składki ubezpieczeniowej (tak: Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 września2000r.III CKN 17/00). Powód poprzez niezałączenie jakiejkolwiek polisy świadczącej o objęciu pozwanej ubezpieczeniem grupowym, jak również świadczącym o wysokości składki uniemożliwił Sądowi poczynienia ustaleń co do jej wysokości, a co za tym idzie prawidłowości obciążenia pozwanej właśnie tę kwotą, która stanowiła żądanie powództwa w zakresie opłat dodatkowych. Powód nie wykazał również, że postanowienie to było z konsumentem indywidualnie uzgodnione. Wobec powyższego oraz w związku z treścią wypowiedzenia umowy, Sąd zasądził od pozwanej na rzecz powoda zaległy kapitał pożyczki wynoszący 1.667,11 zł wraz z umownymi odsetkami maksymalnymi od dnia 8 lutego 2014r. do dnia zapłaty oraz kwotę 69,64 zł, stanowiącą sumę odsetek karnych i umownych wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 18 lutego 2013r. do dnia zapłaty. W pozostałym zakresie żądanie podlegało oddaleniu z uwagi na jego niezasadność. O kosztach procesu Sąd orzekł w oparciu o przewidzianą w art. 100 k.p.c. zasadę stosunkowego rozdzielenia, odpowiednio do wyniku procesu. Powyższe rozstrzygnięcie w części oddalającej powództwo apelacją zaskarżył powód żądając zmiany wyroku w tej części poprzez zasądzenie na jego rzecz kwoty zgodnej z żądaniem pozwu z uwzględnieniem kosztów postępowania za obie instancje. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania to jest art. 232 k.p.c., 233 § 1 k.p.c. i 328 § 2 k.p.c. oraz naruszenie prawa materialnego to jest art. 5 pkt.6 w związku z art. 30 ust.1 pkt.10 ustawy o kredycie konsumenckim, art.
oraz art.
w związku z art. 58 § 1 k.c. Rozpoznając apelację Sąd Okręgowy zważył co następuje. Apelacja jest bezzasadna i jako taka podlega oddaleniu. Na wstępie należy wskazać, iż wobec rozpoznania sprawy w postępowaniu uproszczonym Sąd Okręgowy na podstawie art. 505 13 § 2 k.p.c. ograniczył uzasadnienie jedynie do wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku zapadłego w postępowaniu odwoławczym z przytoczeniem przepisów prawa. Sąd Okręgowy miał także na uwadze, że w postępowaniu uproszczonym zgodnie z art. 505 9 § 11 k.p.c. apelację można oprzeć tylko na zarzutach naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, bądź naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. Z powołanej regulacji jednoznacznie wynika, że w postępowaniu uproszczonym apelacji nie można oprzeć na zarzutach odnoszących się do błędów w ustaleniach faktycznych, a do tego sprowadza się wywód apelacji. Zarówno bowiem zarzuty prawa materialnego jak i procesowego skupiają się wokół konieczności zapłaty przez pozwaną składki ubezpieczeniowej i opłaty wstępnej, a zatem dotyczą wykazania przez powoda wysokości dochodzonego roszczenia. W ocenie Sądu Okręgowego powód nie podołał swoim obowiązkom dowodowym w tym zakresie. Niewątpliwie istnieje zasadnicza rozbieżność między okolicznościami faktycznymi wskazanymi w pozwie na uzasadnienie roszczenia, a załączonymi do tegoż pozwu dokumentami. To na stronie powodowej spoczywa ciężar dostarczenia sądowi materiału dowodowego, na podstawie którego mógłby on przekonać się o prawdziwości faktów uzasadniających żądanie, czyli na wykazaniu słuszności żądania w zakresie składki ubezpieczeniowej. Powód poprzez niezałączenie jakiejkolwiek polisy świadczącej o objęciu pozwanej ubezpieczeniem grupowym, uniemożliwił Sądowi poczynienia ustaleń co do jej wysokości, a co za tym idzie prawidłowości obciążenia pozwanej właśnie tę kwotą, która stanowiła żądanie powództwa w zakresie opłat dodatkowych. Brak też jest jakiejkolwiek informacji co do rzeczywistej kwoty spłaconej przez pozwaną, co w istocie uniemożliwia ocenę zasadności żądania jakiejkolwiek kwoty od pozwanej. W konsekwencji powyższych ustaleń za chybione uznać należy podniesione w apelacji zarzuty naruszenia zarówno prawa procesowego jak imaterialnego. W tej sytuacji mając na względzie zakres i kierunek apelacji Sąd Okręgowy aprobuje ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd I instancji. Zarzuty skarżącego zawarte w apelacji nie zasługują na uwzględnienie. Na wstępie rozstrzygnięcia wymaga kwestia wniosku powoda zawartego w apelacji o dopuszczenie nowych dowodów w świetle regulacji art. 381 k.p.c., determinuje to bowiem ocenę podniesionych w apelacji zarzutów procesowych. Stosownie do powołanej regulacji Sąd drugiej instancji może pominąć nowe fakty i dowody, jeżeli strona mogła je powołać w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, chyba że potrzeba powołania się na nie wynikła później. Skorzystanie przez sąd drugiej instancji z uprawnienia określonego w art. 381 k.p.c. wymaga dokonania uprzedniej, łącznej, kumulatywnej oceny wystąpienia dwóch, ale odrębnych ustawowych przesłanek określonych powołanym przepisem: możliwości powołania nowych faktów i dowodów już przed sądem pierwszej instancji oraz później wynikłej potrzeby powołania się na nie. Orzeczenie wydane w postępowaniu procesowym musi realizować obowiązujące w prawie proceduralne standardy systemowe, ale o tym, czy będzie zaspakajało indywidualny interes strony postępowania decyduje jej postawa procesowa manifestowana przede wszystkim w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, na którą składa się aktywność w zgłaszaniu twierdzeń i dowodów zmierzających dla ich wykazania oraz współdziałanie z sądem w wyjaśnianiu okoliczności spornych. Uregulowanie zawarte w art. 381 k.p.c. jest wyrazem dążenia do koncentracji materiału dowodowego przed sądem pierwszej instancji. Strona, która dopuszcza się zaniedbania w zakresie przysługującej jej inicjatywy dowodowej w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, musi się liczyć z tym, że sąd drugiej instancji jej wniosku dowodowego nie uwzględni. W ocenie Sądu Okręgowego w realiach rozpoznawanej sprawy żadna z przesłanek uprawniających powoda do żądania uzupełnienia materiału dowodowego przed Sądem II instancji określona w dyspozycji komentowanego przepisu nie zaszła. Niewątpliwie wszystkie wnioskowane dowody istniały już w trakcie postępowania przed sądem I instancji o czym świadczą daty ich sporządzenia a także charakter czynności, które dokumenty te odzwierciedlają a z których wynika, że były one w posiadaniu powoda także w okresie procedowania przez Sąd Rejonowy. Także nie do obrony jest teza, że potrzeba powołania się na te dowody zaszła po zamknięciu rozprawy przed Sądem I instancji. W tej sytuacji wnioski dowodowe powodów zawarte w apelacji Sąd Okręgowy pominął zgodnie z treścią art. 381 k.p.c. Wbrew zapatrywaniom skarżącego, Sąd Rejonowy w niniejszej sprawie przede wszystkim nie naruszył zasady określonej w art. 233 § 1 k.p.c., zgodnie z którą sąd winien oceniać wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału. Mimo przeciwnych sugestii apelacji, Sąd I Instancji, dokonał wnikliwej i trafnej oceny przedstawionych w sprawie dowodów, w oparciu o którą wyprowadził również słuszne wnioski jurydyczne A swoje stanowisko przy tym także przekonująco i wyczerpująco uzasadnił. Wobec faktu, że nie jest rzeczą Sądu Odwoławczego powielanie wywodu prawidłowo przedstawionego już przez Sąd Rejonowy, którego argumentację Sąd Okręgowy w całości podziela, w ramach niniejszego uzasadnienia poprzestać należy na odniesieniu się do zarzutów podniesionych przez skarżącego w apelacji. Za bezzasadny, a wręcz niezrozumiały ocenić należy zarzut naruszenia art. 232 k.p.c. Artykuł ten wskazuje jedynie na obowiązek przedstawienia faktów i dowodów przez strony. Przepis ten nie stanowi podstawy wyrokowania sądu i z tego względu nie może mieć wpływu na poprawność wydanego przez sąd rozstrzygnięcia (wyr. SN z 15.2.2008 r., I CSK 426/07, L.). Adresatem komentowanej normy są strony, a nie sąd, co oznacza, że to strony obowiązane są przedstawiać dowody, a sąd nie jest władny tego obowiązku wymuszać. Nie może również co do zasady zastępować stron w jego wypełnieniu (wyr. SN z 7.11.2007 r., II CSK 293/07, L.). Chybiony jest też zarzut naruszenia art. 328 § 2 k.p.c. W myśl wskazanego przepisu uzasadnienie orzeczenia powinno zawierać: wskazanie podstawy faktycznej, a mianowicie ustalenie faktów, które sąd uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, i przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz wyjaśnienie podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawa. Naruszenie przepisu o sposobie uzasadnienia wyroku o tyle może stanowić przyczynę uchylenia orzeczenia, o ile uniemożliwia sądowi wyższej instancji kontrolę, czy prawo materialne i procesowe zostało należycie zastosowane. W badanej sprawie treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie zawiera tego typu usterek, które uniemożliwiałyby przeprowadzenie kontroli instancyjnej i rozpoznanie apelacji. Zarzut apelacji w tym zakresie nie znajduje zatem uzasadnienia. Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy nie znalazł usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia apelacji i działając na podstawie art. 385 k.p.c. orzekł jak w sentencji.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.