IV Ka 480/15

Sygn. akt IV Ka 480/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 sierpnia 2015 r. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy IV Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Roger Michalczyk (sprawozdawca) Sędziowie SO Adam Sygit SO Małgorzata Lessnau-Sieradzka Protokolant sądowy Mateusz Pokora przy udziale Jarosława Bittnera Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Bydgoszczy po rozpoznaniu dnia 20 sierpnia 2015 r. sprawy R. C. s. J. i M., ur. (...) w S. oskarżonego z art. 244 k.k. na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Szubinie z dnia 24 marca 2015 roku - sygn. akt II K 164/14 utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze i jego wydatkami obciąża Skarb Państwa. 1 sygn. akt IV Ka 480/15 UZASADNIENIE R. C. został oskarżony o to, że: w dniu 03 sierpnia 2013r. o godz. 23.25 w K. przy ul. (...) kierował samochodem osobowym m-ki P. o ni* rej. (...) (...) po drodze publicznej, nie stosując do orzeczonego przez Sąd Rejonowy w Wągrowcu, wyrokiem łącznym z dnia 15.11.201 Or. sygn. akt IIK 611/10, zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, to jest o czyn z art. 244 lek Sąd Rejonowy w Szubinie, wyrokiem z 24 marca 2015r. sygn. akt II K 164/14: I. oskarżonego R. C. uznał za winnego czynu zarzucanego mu w akcie oskarżenia, to jest przestępstwa z art. 244 kk i za to na podstawie tego przepisu skazał go na karę 7 /siedmiu/ miesięcy pozbawienia wolności; II. zwolnił oskarżonego z opłaty oraz od pozostałych kosztów procesu w sprawie, którymi obciążył Skarb Państwa. Apelację od powyższego wyroku, w części dotyczącej orzeczenia o karze złożył oskarżony, który wywodził, iż orzeczona wobec niego kara jest zbyt surowa i konieczność odbywania kary pozbawienia wolności negatywnie wpłynie na sytuację jego rodziny. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja oskarżonego nie była zasadna. Rażąca niewspółmierność kary, o której mowa w art. 438 pkt 4 kpk zachodzić 2 może tylko wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można byłoby przyjąć, iż zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez sąd pierwszej instancji, a karą jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary przewidzianych w art. 53 k.k. oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo Sądu Najwyższego. W przepisie tym nie chodzi bowiem o każdą ewentualną różnicę w ocenach co do wymiaru kary, ale o różnice ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby - również w potocznym znaczeniu tego słowa - „rażąco"-niewspółmierną, to jest niewspółmierną w stopniu nie dającym się wręcz zaakceptować (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego 1995r. sygn. akt II KRN 198/94 OSP 1995 Nr 6 poz. 18). Zarzut rażącej niewspółmierności kary nie wymaga wskazania nowych, nieustalonych przez sąd okoliczności, a polegać może na wykazaniu, że okoliczności prawidłowo ustalone mają takie znaczenie i ciężar gatunkowy, których orzeczona kara bądź nie uwzględnia w ogóle, bądź uwzględnia je w stopniu niedostatecznym lub niewłaściwym. Miarą surowości kary nie jest jej ilościowy wymiar, ale stopień wykorzystania sankcji karnej przewidzianej dla danego przestępstwa (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 31 sierpnia 2005r. II AKa 167/05 KZS 2005/9/28). Nadto zgodnie ze stanowiskiem ugruntowanym w orzecznictwie i aprobowanym w doktrynie oceniając współmierność kary nie można poprzestać na jednym tylko elemencie, czy też niektórych tylko elementach kar wymierzonych sprawcy przestępstwa, lecz uwzględniać należy sumę zastosowanych kar, a więc ogół dolegliwości, jakie orzeczono wobec sprawcy (por. m.in. wyrok 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 17 kwietnia 1973 r. V KRN 595/72 OSNKW 1973/12/154, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 listopada 1986r. III KR 320/86 OSNPG 1987/10/131, wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 25 stycznia 2001 3 r. II Akr 309/95 Prok. i Pr. 1996/12/24, a także m.in. S. Z. w: Kodeks postępowania karnego. Komentarz. (...)r. - tom II str. 462 - 464). Zarzut rażącej niewspółmierności kary jako zarzut z kategorii ocen można zasadnie podnosić wówczas, gdy sankcja, jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy - innymi słowy, gdy w społecznym odczuciu jest karą niesprawiedliwą (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia z 11 kwietnia 1985 r., V KRN 178/85, OSNKW 7-8/1985, poz. 60). Niewspółmierność zachodzi zatem wtedy, gdy suma zastosowanych kar zarówno zasadniczych, jak i dodatkowych wymierzonych za przypisane oskarżonemu przestępstwo nie uwzględnia należycie stopnia społecznego niebezpieczeństwa tego czynu oraz nie realizuje w wystarczającej mierze celów kary w zakresie społecznego oddziaływania z jednoczesnym uwzględnieniem celów zapobiegawczych i wychowawczych, jakie ma ona osiągnąć w stosunku do skazanego (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 lipca 1974 r. V KRN 60/74 OSNKW 1974/11/213). W ocenie Sądu Okręgowego zarzut rażącej niewspółmierności kary podniesiony w apelacji oskarżonego nie był zasadny. Oskarżony był wcześniej dwunastokrotnie karany za różnego rodzaju przestępstwa, w tym dwukrotnie za przestępstwa z art. 244 lek, za które wymierzano jemu karę pozbawienia wolności. Jak widać nie odniosły one żadnego resocjalizacyjnego skutku wobec oskarżonego, który kolejny raz dopuścił się przestępstwa z art. 244 kk. Przestępstwo z art. 244 kle jest zagrożone karą pozbawienia wolności do lat 3. Zważywszy na wcześniejszą karalność oskarżonego trudno w tych okolicznościach uznać, aby wymierzona oskarżonemu kara 7 miesięcy pozbawienia wolności raziła surowością, a co za tym idzie, aby istniała potrzeba korekty orzeczonej wobec oskarżonego kary. Dodać należy, że sąd odwoławczy, podobnie jak Sąd I instancji nie dopatrzył się także 4 podstaw do warunkowego zawieszania wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności. Oskarżony swoją postawą wykazał, iż nie spełnia zasadniczej przesłania do warunkowego zawieszenia wykonania kary określonej w art. 69§1 kk (przed nowelizacją tego przepisu), a mianowicie nie daje gwarancji przestrzegania porządku prawnego w przypadku wymierzenia jemu kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. W tych okolicznościach, sąd odwoławczy nie znajdując jakichkolwiek powodów do uwzględnienia apelacji, zaskarżony wyrok jako słuszny utrzymał w mocy. O kosztach sądowych Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 624§1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k.