IV Pa 37/15

Sygn. akt IVPa 37/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 lipca 2015 roku Sąd Okręgowy w Toruniu - IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący SSO Danuta Jarosz-Czarcińska (spr.) Sędziowie SSO Danuta Domańska SSO Joanna Janiszewska-Ziołek Protokolant st.sekr.sądowy Irena Kaczmarek po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2015 roku w Toruniu sprawy z powództwa K. C. przeciwko Prokuraturze Okręgowej w T.i Prokuraturze Rejonowej T.-Wschód w T. o przywrócenie do pracy na skutek apelacji powódki K. C. i pozwanej Prokuratury Okręgowej w T. od wyroku Sądu Rejonowego w Toruniu - IV Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 26 marca 2015 roku sygn. akt IV P 512/14 I. odrzuca apelację Prokuratury Okręgowej w T.; II. oddala apelację powódki; III. nie obciąża powódki kosztami zastępstwa procesowego pozwanych za instancję odwoławczą. /-/SSO Joanna Janiszewska-Ziołek /-/SSO Danuta Jarosz-Czarcińska (spr.) /-/SSO Danuta Domańska Sygn. akt IV Pa 37/15 UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w Toruniu wyrokiem z dnia 26 marca 2015 r. oddalił powództwo K. C. przeciwko Prokuraturze Okręgowej w T.i Prokuraturze Rejonowej T. – Wschód i opłatę od pozwu obciążył Skarb Państwa. Sąd Rejonowy ustalił, że K. C. urodziła się (...) Powódka od 29 maja 1995 roku zawarła umowę o pracę z Prokuraturą Okręgową w T.na stanowisku woźny prezydialny, na pełen etat z umówionym wynagrodzeniem określonym w Rozp. Rady Ministrów z dnia 18.04.1995 r. (Dz. U. nr 43, poz. 223), od 01 października 1995 roku na stanowisku starszy woźny prezydialny, na pełen etat z umówionym wynagrodzeniem zasadniczym w grupie VI, od 01 września 1996 roku na stanowisku starszy woźny sądowy, na pełen etat z umówionym wynagrodzeniem zasadniczym jw. Od 14 kwietnia 2006 roku została zatrudniona na stanowisku sekretarz Prokuratury Rejonowej T. - Wschód, na pełen etat z umówionym wynagrodzeniem zasadniczym w X kategorii zaszeregowania, od 1 października 2007 roku na stanowisku woźny sądowy Prokuratury Rejonowej T. - Wschód, na pełen etat z umówionym wynagrodzeniem zasadniczym w VII kategorii zaszeregowania. od 18 lipca 2008 roku na stanowisku woźnego Prokuratury Rejonowej T. -Wschód, na pełen etat z umówionym wynagrodzeniem zasadniczym w kwocie 1.390,00 zł. Umowy o pracę, aneksy do umów o pracę powódki podpisywał Prokurator Okręgowy. W Prokuratorze Okręgowej został stworzony regulamin pracy. W § 1 wskazano ,że regulamin pracy w Prokuraturze Okręgowej określa organizację i porządek pracy w Prokuraturze Okręgowej w T.i prokuraturach rejonowych okręgu (...) oraz związane z tym prawa i obowiązki pracodawcy i pracowników. W § 2 jako pracodawcę określono Prokuraturę Okręgową w T..( k.112), zakładem pracy określono prokuratury rejonowe okręgu (...). W okresie od sierpnia 2006r. do lipca 2007 r. powódka odbyła roczny staż urzędniczy. Nie zdała egzaminu kończącego ten staż, a także egzaminu poprawkowego i z tego powodu ponownie przeniesiono ją na stanowisko woźnego w biurze podawczym. Do obowiązków powódki należało m.in przyjmowanie korespondencji , obsługa systemu informatycznego (...), przygotowanie i ekspediowanie poczty, prowadzenie wykazów, pomocnicze czynności biurowe. Powódka i J. D. z uwagi na sposób wykonywania pracy przez powódkę, były w konflikcie. Przełożona często kontrolowała powódkę. Zdarzały się krzyki i niecenzuralne słowa. Inne pracownice skierowane do biura podawczego pod nieobecność powódki radziły sobie szybciej i lepiej. Nie było potrzeby pozostawania w pracy po godzinach aby wywiązać się z nałożonych obowiązków. K. C. była poddana trzykrotnie ocenom kwalifikacyjnym. Pierwszy raz w dniu 2 czerwca 2008 r. uzyskała ocenę niezadowalającą m.in. z powodu braku samodzielności i umiejętności planowania oraz niewłaściwej organizacji pracy, a także konieczności sprawowania stałego nadzoru i szczegółowej kontroli ze strony bezpośredniego przełożonego. W dniu 6 lipca 2012 r. K. C. otrzymała ocenę zadowalającą ze względu na dostrzeżoną przez bezpośrednich przełożonych poprawę pracy na pewnych odcinkach. Zamieszczono uwagę, że brak dalszej poprawy postawy zawodowej spowoduje konieczność weryfikacji tej oceny. W dniu 4 lipca 2014 r. po raz trzeci oceniono powódkę. K. C. otrzymała niezadowalającą ocenę kwalifikacyjną w której stwierdzono, że jest pracownikiem o długoletnim stażu pracy, ale fakt ten w żadnej mierze nie przekłada się na uzyskiwane w pracy wyniki. Nie uległa też poprawie jej postawa zawodowa. Zdarzyło się kilkukrotnie ,że powódka opatrzyła dokumenty wpływające do prokuratury datami odbiegającymi od dat na zwrotnych potwierdzeniach odbioru pism. W sprawie Prokuratury Rejonowej T. - Wschód w T. o sygn. 2 Ds 1119/10 wyrok z dnia 16 sierpnia 2013 r. - sygn. II K 86/12 wraz z uzasadnieniem wpłynął do Prokuratury Rejonowej w dniu 16 września 2013 r. i z taką datą został przez powódkę potwierdzony wpływ na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, natomiast na dokumentach przedłożonych prokuratorowi powódka przystawiła prezentatę z datą wpływu 17 września 2013 r. Błędne oznaczenie daty wpływu dokumentów spowodowało złożenie przez prokuratora środka odwoławczego faktycznie po terminie. Uprawomocnił się, bez kontroli instancyjnej, uniewinniający wyrok sądu rejonowego. Ponadto w dniu 28 października 2013 r. powódka potwierdziła na jednym 1 egzemplarzu - z datą prawidłową - odbiór faktury VAT Nr (...) wystawionej przez biegłego. Dopiero jednak w dniu następnym na fakturze, która wpłynęła faktycznie w dniu 28 października 2013 r. do prokuratury, odcisnęła prezentatę z datą 29 października 2013 r., podpisując się nieczytelnie i nie przystawiając imiennej pieczątki. Gdy powódka zorientowała się ,że dokumentacja dotyczy sprawy Prokuratury Okręgowej w T.V Ds 47/12, tego samego dnia z wadliwą datą wpływu, przekazała je do biura podawczego Prokuratury Okręgowej. W dniu 10 grudnia 2013 roku ponownie doszło do wpisania przez powódkę do (...)u akt, które wpłynęły do tut. prokuratury w dniu 9 grudnia 2013 roku z Komisariatu Policji T.-R.. K. C. z datą 10 grudnia 2013 roku potwierdziła odbiór funkcjonariuszowi Policji, a następnie akta te opatrzyła „prezentatą" z datą wpływu do prokuratury„2013-12-10". W dniu 17 grudnia 2013 roku K. C. - na wniosek Prokuratora Rejonowego T. - Wschód w T. - została pozbawiona premii za grudzień 2013 roku przez Prokuratora Okręgowego w T.za rażące naruszanie przez pracownika obowiązków służbowych, polegające na umieszczeniu na dokumencie daty jego wpływu do prokuratury niezgodnej z rzeczywistą datą przyjęcia tego dokumentu od tłumacza. Powódka w okresie od 7 stycznia do 30 czerwca 2014 r. przebywała na zwolnieniu lekarskim. ( okoliczność bezsporna) Powódka była członkiem Związków Zawodowych (...) w T.. Prokurator Okręgowym pismem z dnia 18 lipca 2014r. zawiadomił Związek Zawodowy do którego należała powódka o zamiarze wypowiedzenia powódce umowy o pracę. Uchwałą z dnia 22 lipca 2014r. (...) Związków Zawodowych (...) uznała zamiar wypowiedzenia umowy o pracę za niezasadny o czym powiadomiła Prokuratora Okręgowego . Podniesiono ,że powódka wskazywała na konflikt z kierownikiem sekretariatu, który spowodował stres u powódki. Od 1.07.2014r. po powrocie ze zwolnienia powódka wykonywała czynności pomocnicze na hali maszyn i do jej pracy nie było uwag. Mimo wcześniejszych zastrzeżeń do jej pracy nie została przeniesiona na inne stanowisko. Ponadto podkreślono staż pracy powódki i prawdopodobne trudności w znalezieniu pracy. W dniu 23 lipca 2014 r. pozwany zakład pracy wręczył powódce wypowiedzenie umowy o pracę. Jako przyczynę wskazano dwukrotne, w ostatnim czasie, ujawnienie faktu opatrzenia dokumentów wpływających do prokuratury datami odbiegającymi od dat na zwrotnych potwierdzeniach odbioru pism, przy czym w drugiej sprawie, w której Prokurator Rejonowy T. - Wschód w T. przeprowadził postępowanie wyjaśniające - doszło do zawinionego przez Panią doprowadzenia do niemożności skutecznego zaskarżenia uznanego za niesłuszny wyroku uniewinniającego wobec wniesienia środka odwoławczego po terminie . Ponadto dodano ,że po przeprowadzeniu w okresie od 5 maja do 6 lipca 2014 r. procedury oceniającej urzędników i innych pracowników prokuratur okręgu (...) - otrzymała powódka niezadowalającą ocenę kwalifikacyjną. Zawierała ona uwagi co do sposobu wykonywania przez powódkę pracy, a mianowicie m.in. to, iż mimo wieloletniego stażu zawodowego, powierzone obowiązki wykonywała nieterminowo, nieprecyzyjnie, w sposób powodujący dezorganizację pracy jednostki, a poprawność ich realizacji wymaga ścisłego nadzoru ze strony bezpośrednich przełożonych, pomimo zmniejszenia zakresu czynności. Ponadto także już wcześniej - w 2008 r. otrzymała powódka ocenę niezadowalającą oraz w 2012 r. uzyskała notę zadowalającą z zastrzeżeniem, że brak poprawy postawy zawodowej spowoduje konieczność weryfikacji tej oceny. Stwierdzono, że materiał zgromadzony w toku przeprowadzonego w Prokuraturze postępowania wyjaśniającego i utrata zaufania do powódki jako pracownika w pełni uzasadniają podjęcie decyzji o rozwiązaniu z umowy o pracę z zachowaniem 3 - miesięcznego okresu wypowiedzenia. Wypowiedzenie umowy o pracę zostało podpisane przez Prokuratora Okręgowego w T.. W dniu 29 września 2014r. obradowała Komisja Antymobbingowa powołana przez Prokuratora Okręgowego w T. (...)zarządzeniem z dnia 25 lipca 2014r. Przedmiotem posiedzenia było rozpatrzenie zarzutu stosowania mobbingu zawartego w sprzeciwie powódki z dnia 22 lipca 2014r. od oceny kwalifikacyjnej. Przesłuchano skarżącą i kierowniczkę J. D. oraz dziewięcioro świadków. Zdaniem Komisji cechy mobbingu nie występowały w relacji powódki z jej przełożoną. Postanowieniem z dnia 20 października 2014r. Prokuratura Rejonowa w C. (...)wydała postanowienie od odmowie wszczęcia dochodzenia o przestępstwo z art. 218 par. 1 kk. W przedmiocie złośliwego i uporczywego naruszania praw pracowniczych K. C. z uwagi na brak znamion czynu zabronionego. Wynagrodzenie powódki liczone jak do ekwiwalentu za urlop brutto wynosiło 2184zł Wypłatą wynagrodzeń zajmuje się komórka organizacyjna w Prokuraturze Okręgowej. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o okoliczności bezsporne, przedłożone przez strony dokumenty, zeznania świadków oraz przesłuchanie Powódki i Prokuratora Rejonowego. Sąd dał im wiarę w zakresie w jakim są zbieżne i logiczne. Sąd oceni materiał dowodowy szerzej w dalszej części uzasadnienia. Zgodnie z art. 45 § 1 kp w razie ustalenia, że wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nie określony jest nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę, sąd pracy - stosownie do żądania pracownika - orzeka o bezskuteczności wypowiedzenia, a jeżeli umowa uległa już rozwiązaniu - o przywróceniu pracownika do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowaniu. Należy wskazać ,że wypowiedzenie nie naruszało przepisów o wypowiadaniu umów o pracę. Było sporządzone na piśmie , z podaniem przyczyny, po konsultacji z reprezentującą powódkę organizacją związkową, wypowiedzenie nie zostało złożone powódce w czasie jego choroby ( art. 30§3 i 4 kp, art. 38 kp , art. 41 kp, ) Nie została także naruszona ochrona przedemerytalna. Powódka w październiku 2018 roku osiągnie wymagany Ustawą z dnia 11 maja 2012 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2012 r., poz. 637), wiek emerytalny równy 61 lat i 6 miesięcy. W dacie wypowiedzenia umowy o pracę w dniu 23 lipca 2014r. powódce brakowało więcej niż 4 lata do osiągnięcia wieku emerytalnego. Zakaz wypowiedzenia umowy o pracę z art. 39 KP jak wynika z treści przepisu nie obowiązuje przed osiągnięciem wieku "przedemerytalnego", chociażby wiek ten pracownik przekroczył w okresie wypowiedzenia. ( por. wyrok SN z 7.04.1999r. I PKN 643/98) Trzeba wyjaśnić ,że ani art. 45, ani pozostałe przepisy k.p. nie zawierają katalogu przyczyn uzasadniających wypowiadanie umów, a także nie określają, w jakich wypadkach wypowiedzenie jest nieuzasadnione. Przesłanki zasadności wypowiedzenia (oraz kryteria wypowiedzenia nieuzasadnionego) opierają się na ocenach pozaustawowych. Przepisy odwołujące się do pojęć "przyczyny uzasadniające wypowiedzenie" i "wypowiedzenie nieuzasadnione" stanowią klauzule generalne, czyli przepisy zawierające sformułowania ogólne (zwroty "niedookreślone"), pozostawiające organowi stosującemu prawo znaczną swobodę w ocenie, czy dana norma prawna ma być stosowana w konkretnej sprawie. Ocena zasadności wypowiedzenia zależy zatem od okoliczności każdego indywidualnego przypadku. (Komentarz do art.45 kodeksu pracy (Dz.U.98.21.94), [w:] R. Celeda, E. Chmielek-Łubińska, L. Florek, G. Goździewicz, A. Hintz, A. Kijowski, Ł. Pisarczyk, J. Skoczyński, B. Wagner, T. Zieliński, Kodeks pracy. Komentarz, LEX, 2009, wyd. V.Stan prawny: 2009.01.01). Warto podkreślić, że wskazanie przez pracodawcę przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę jest oświadczeniem wiedzy, a nie oświadczeniem woli i dlatego nie podlega wykładni według reguł określonych w art. 65 § 1 k.c. Podana przyczyna powinna zaś być na tyle konkretna i zrozumiała, aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych, przy czym interpretacja ta nie polega na wykładni oświadczenia woli, lecz na ustaleniu, jak pracownik powinien był i mógł ją zrozumieć w kontekście znanych mu okoliczności złożenia oświadczenia o wypowiedzeniu. Odnosząc się do przyczyny wypowiedzenia w ocenie sądu przyczyna była czytelna i konkretna . Zgodnie z zawartą w art. 6 k.c. regułą rozkładu ciężaru dowodu, w razie sporu co do istnienia przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę i jej zasadności obowiązek wykazania owej przyczyny spoczywa na pracodawcy, który podając pracownikowi określony powód rozwiązania stosunku zatrudnienia w tym trybie, z przytoczonych w pisemnym oświadczeniu woli faktów wywodzi skutki prawne. Natomiast pracownika obciąża dowód, iż przyczyna ta jest nieprawdziwa albo nie stanowi dostatecznego usprawiedliwienia dla decyzji o zwolnieniu z pracy bądź też wypowiedzenie umowy narusza zasady współżycia społecznego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 września 1977 r. I PRN 17/77, PiZS 1978 nr 5, s. 70). Należy wskazać także ,że wypowiedzenie umowy o pracę stanowi zwykły sposób jej rozwiązania. Przyczyna wypowiedzenia nie musi w związku z tym mieć szczególnej wagi czy nadzwyczajnej doniosłości. Nie oznacza to przyzwolenia na arbitralne, dowolne i nieuzasadnione lub sprzeczne z zasadami współżycia społecznego wypowiedzenie umowy o pracę. ( por. wyrok SN z 11.01.2011r. I PK 152/10, LEX nr 738395.) Ponadto dla uznania zasadności wypowiedzenia wystarczy aby jedna z przyczyn uzasadniała rozwiązania umowy o pracę za wypowiedzeniem. Przechodząc do bardziej szczegółowych rozważań dotyczących materiału dowodowego trzeba odnieść się do argumentów przedstawionych przez strony postępowania w zakresie zasadności ( stanowisko pozwanych )i braku zasadności ( stanowisko powódki ) wypowiedzenia umowy o pracę. Powódka wskazywała na genezę konfliktu z kierowniczką J. D. , która ok.10 lat temu miała zagrozić powódce zwolnieniem z pracy. Początek konfliktu podany przez powódkę i świadka różnią się. Zdaniem powódki świadek miała pretensje o nie przekazanie jej wniosków komorniczych. Świadek tego nie potwierdziła, wskazała ,że kredyt był nie jej a zięcia i nie mogła wiedzieć o tym ,że przyjdą pisma od komornika. Zdaniem świadka przyczyna powstania nieporozumień była w tym okresie odmowa odbioru akt przez powódkę z biura śledczego ( k.99v) W ocenie sądu materiał dowodowy przedstawiony sądowi w zakresie genezy konfliktu jest ubogi, są tu słowa świadka przeciwko słowom powódki . Sąd jednak dokonał analizy na podstawie innych zgromadzonych dowodów ,czy faktycznie można mówić o bezpodstawnych , wieloletnich i celowo błędnych zarzutach J. D. wobec powódki nakierowanych na zwolnienie jej z pracy. Powódka wskazywała na jej złe traktowanie przez świadka podczas stażu urzędniczego polegające na przeniesieniu miejsca pracy powódki do hali maszyn. Powódka nie wyjaśniła jednak dlaczego powyższe miało być jej nieprawidłowym traktowaniem, skoro na tej hali pracowali także inni pracownicy. Dalej powódka wskazywała ,że przez J. D. nie zdała stażu urzędniczego, gdyż była ona w komisji egzaminującej . Trzeba wyjaśnić, że w pierwszej komisji nie było J. D.. Powódka wskazała ,że przewodnicząca pierwszej Komisji nie usłyszała trzykrotnie prawidłowej odpowiedzi powódki. Budzi to uzasadnioną wątpliwość sądu . Gdyby tyle razy taka odpowiedź padła to musieliby ją usłyszeć także pozostali członkowie komisji. Byli to prokuratorzy. Należy uznać za logiczne ,że nie byli w komisji dekoracją lecz pełnoprawnymi członkami, którzy reagowaliby słysząc prawidłową odpowiedź powódki. Powódka nie odwołała od decyzji komisji, co zdaniem sądu musiałoby nastąpić , gdyby sprawa była taka jednoznaczna. W drugiej komisji brała udział J. D.. Komisja była czteroosobowa, a więc świadek nie mogła ani przegłosować ani logicznie rozumując bezpodstawnie wpłynąć na pozostałych członków komisji. Były to osoby wyższe stanowiskiem od świadka . Trudno uznać ,żeby miały jakiekolwiek powody aby ulec wpływom lub naciskom J. D.. Powódka także w tym przypadku nie zakwestionowała decyzji komisji. Dalej powódka podnosiła ,że jest pracownikiem z dużym stażem i trudno przyjąć ,że nie zna się na swojej pracy. Jak wynika z trzech ocen okresowych powódka była słabo lub bardzo słabo ocenianym pracownikiem. Odwołanie powódki od oceny z 2012r. było analizowane i nie znaleziono podstaw do zmiany oceny. Sąd także nie znalazł w oparciu o przedstawione dowody argumentów przemawiających za niesłuszną oceną pracy powódki. K. C. argumentowała ,że oceny faktyczne pisze kierownik a przełożony tylko się pod tym podpisuje. Temu stanowisku zaprzeczył przełożony powódki Prokurator Rejonowy M. R. . Wyjaśnił ,że jego ocena pracy powódki była nawet surowsza niż ocena kierowniczki. Sąd rozważał także czy Prokurator Rejonowy i jego zastępca , którzy wypowiadali się na temat pracy powódki faktycznie ją znali , analizowali czy tylko opierali się na ocenach przekazywanych przez J. D.. W świetle spójnych zeznań Prokuratora Rejonowego M. R. i świadka T. S. takie analizy pracy powódki były przeprowadzane, skargi powódki były rozważane. Były także decyzje korzystne dla powódki dotyczące odciążenia jej w pracy dotyczące przeniesienia łączenia rozmów telefonicznych do innego działu , wskazaniu aby w noszeniu akt pomagały także panie z sekretariatu, aby pomagały także w klejeniu kopert. Sprawdzenie pracy powódki wypadło mimo to na jej niekorzyść , gdyż inne pracownice skierowane do biura podawczego pod nieobecność powódki radziły sobie szybciej i lepiej. Nie było potrzeby pozostawania w pracy po godzinach aby wywiązać się z nałożonych obowiązków. Taka ocena w tym postępowaniu wynika nie tylko z zeznań przełożonych powódki ale także współpracowników. Świadek A. K. zeznała ,że inne dziewczyny gdy były w biurze podawczym to się wyrabiały.( k.86) Co istotne na niekorzyść powódki świadczą zeznania byłego pracownika ochrony , który nie miał żadnego interesu aby bezpodstawnie , nieprawdziwie ją obciążać. Jasno wskazał ,że prokuratura przez biuro podawcze działała wolno, zeznał ,że pisał kiedy poczta wpłynęła , gdyż inne informacje powódka przekazywała J. D. co do godziny wpływu poczty. Świadek porównał pracę powódki do innych pracownic w biurze podawczym i ta ocena nie była korzystna dla powódki. To co zeznał świadek znalazło także potwierdzenie w protokole komisji antymobbingowej. Są tam zamieszczone wypowiedzi także innych pracowników prokuratury czy pracowników ochrony , także byłych , którzy zbieżnie wskazali ,że przyczyna konfliktu między kierowniczką a powódką było nienadążanie powódki z pracą. Osoby te , na co sąd zwrócił uwagę, mówiły także o głośnych kłótniach , krzykach , ostrych słowach. Powyższe pozwala przyjąć ,że konflikt miedzy paniami był nasilony i mobilizacja powódki przez przełożoną nie zawsze następowała w sposób spokojny i kulturalny. Trudno jednak uznać ,że wolna praca była spowodowana zachowaniem przełożonego co podkreślała powódka. Było raczej na odwrót, to zachowanie przełożonego wynikało z jakości pracy powódki. Wynika to nie tylko z zeznań świadków ale także w pewien sposób z przesłuchania powódki. K. C. pytana przez sąd o przyczynę wpisania np. błędnych prezentat nie potrafiła udzielić logicznych odpowiedzi, a upłynął już długi okres czas od kiedy nie ma kontaktu z przełożoną. Trudno zatem uznać ,że aktualnie stres uniemożliwia powódce złożenie wyjaśnień , zwłaszcza ,że powódka szeroko broniła swojego stanowiska w postępowaniu przytaczając wiele różnych okoliczności. Przykładowo powódka wskazała ,że następnego dnia zauważyła korespondencję z odpisem wyroku. Sąd zwrócił uwagę ,że chociaż powódka, jak zeznała to zauważyła, prezentatę przystawiła nie z datą przyjęcia, lecz z datą z kolejnego dnia. W ocenie K. C. przełożona J. D. celowo wydawała jej sprzeczne z sobą polecenia, aby wykazać jej niezorganizowanie i niekompetencję oraz powolny tryb pracy, skutkujący koniecznością pomocy w wykonywaniu powierzonych zadań przez innych pracowników prokuratury. Odnosząc się do tego trzeba wyjaśnić ,że powyższa okoliczność poza słowami powódki nie została udowodniona . Polecenie ,że tego dnia ważne w pierwszej kolejności są akta a kolejnego dnia inna poczta , nie wydaje się czymś niespotykanym. Sąd pracuje na podobnych zasadach i naturalne jest ,że różne rzeczy w różnych dniach mogą mieć większy lub mniejszy priorytet. Oceniając sprawę powódki trzeba podkreślić ,że nie zostało przyjęte ani przez prokuraturę ani przez sąd za naturalne i celowe zwalnianie osób starszych celem zatrudnienia młodszych bo są sprawniejsze i lepiej wywiązują się z obowiązków. Może być tak ,że wiek rodzi pewne ograniczenia fizyczne, lecz jednocześnie przybywa nam doświadczenia. W sprawie powódki nie o sprawność fizyczną toczył się spór, lecz o jej sprawność organizacyjną. Od pracownika z takim stażem pracodawca ma prawo wymagać dobrego wywiązywania się z obowiązków. Porównanie pracy powódki do innych pracowników wypadało na niekorzyść K. C.. Nie była to znikoma różnica. Zatem przyczyny wskazane w wypowiedzeniu -łącznie były zasadną podstawą do zwolnienia. Zdaniem sądu jednokrotna czy nawet dwukrotna pomyłka we wpisaniu prezentaty byłaby raczej niewystarczającą przyczyną zwolnienia gdyby pracownik pracował rzetelnie przez wiele lat. Jednakże przyczyna wypowiedzenia powódki jak już wskazano była znacznie szersza. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez pracodawcę zasad współżycia społecznego to trzeba odnieść się do art. 8 kp zgodnie z którym , nie można czynić ze swego prawa użytku, który byłby sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub zasadami współżycia społecznego. Takie działanie lub zaniechanie uprawnionego nie jest uważane za wykonywanie prawa i nie korzysta z ochrony. Ocena zgodności zachowania pracodawcy lub pracownika z zasadami współżycia społecznego zależy od konkretnych okoliczności każdego indywidualnego przypadku (por. uchwała SN z dnia 17 stycznia 1974 r., III PZP 34/73, OSN 1975, nr 1, poz. 23).Na szczególną uwagę w tym względzie zasługuje stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w wyroku z dnia 22 lipca 2009 r., I PK 48/09, LEX nr 529757: Art. 8. k.p. nie kształtuje praw podmiotowych, nie zmienia i nie modyfikuje praw, jakie wynikają z innych przepisów prawa. Przepis ten upoważnia sąd do oceny, w jakim zakresie, w konkretnym stanie faktycznym, działanie lub zaniechanie uprawnionego nie jest uważane za wykonywanie jego prawa i nie korzysta z ochrony prawnej. Zdaniem sądu rejonowego nie można mówić o naruszeniu zasad współżycia społecznego powołując się tylko na wiek pracownika i staż pracy. Powódka przez szereg lat otrzymywała niskie oceny pracy wiedziała zatem jakie były jej słabe strony w ocenie przełożonych. Miała szansę na poprawę jakości swojej pracy. Skoro tego nie uczyniła to wypowiedzenia umowy o pracę nie można uznać za sprzeczne z art. 8 kp. Trzeba wskazać także odnosząc się do zastrzeżeń organizacji związkowej reprezentującej powódkę ,że kodeks pracy nie zawiera przepisu, który uzależniałby możliwość dokonania wypowiedzenia od zaoferowania pracownikowi innej pracy, odpowiedniej do jego kwalifikacji zawodowych, doświadczenia, stanu zdrowia. Na zakończenie odnosząc się do legitymacji biernej pozwanych trzeba wyjaśnić ,że organizacja prokuratur w kontekście art. 3 kodeksu pracy jest złożona i nie przystaje do prostego rozumienia pojęcia pracodawca . Sąd Rejonowy winien zająć stanowisko w tym zakresie i należy wskazać ,że bardziej przekonuje sąd legitymacja Prokuratury Rejonowej T. -Wschód. Jak już sąd wskazał w pismach do stron, Prokuratura Okręgowa została określona jako pracodawca w regulaminie pracy, lecz został on nazwany regulaminem pracy Prokuratury Okręgowej. Nie budzi wątpliwości słuszność takiego określenia w przypadku pracowników zatrudnionych w Prokuraturze Okręgowej, a budzi taką wątpliwość określenie dla pracowników Prokuratur Rejonowych. W art. 17.1 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze wskazano ,że powszechnymi jednostkami organizacyjnymi prokuratury są: Prokuratura Generalna oraz prokuratury apelacyjne, okręgowe i rejonowe. Zgodnie z art. 17 ust.9. cyt. ustawy - prokuraturą rejonową kieruje prokurator rejonowy. W art. 1 pkt.2 ustawy z dnia 18 grudnia 1998r. o pracownikach sądów i prokuratury ( Dz.U 20013.829) wskazano ,że ustawa określa obowiązki i prawa urzędników oraz innych pracowników zatrudnionych w powszechnych i wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury. Niewątpliwie taką jednostką organizacyjną prokuratury wyodrębnioną ustawowo jest prokuratura rejonowa. Jak wynika z akt sprawy powódka w momencie wypowiedzenia umowy, była woźnym Prokuratury Rejonowej T.-Wschód . Powódka nie była od 2006r. pracownikiem delegowanym do prokuratury rejonowej, lecz jej stanowisko było przypisane tej prokuraturze. Jak już wskazano ugruntowane zostało stanowisko w orzecznictwie ,że pracodawcą asesora Prokuratury Rejonowej ,czy prokuratora Prokuratury Rejonowej jest Prokuratura Rejonowa. W postanowieniu SN z dnia 27 kwietnia 2004r. II PZP 5/04 wskazano ,że zgodnie z art. 3 k.p. "pracodawcą jest jednostka organizacyjna, choćby nie posiadała osobowości prawnej, a także osoba fizyczna, jeżeli zatrudniają one pracowników." Zarówno z brzmienia tego przepisu, jak i z istoty pojęcia pracodawcy wynika, że nie może nim być organ osoby prawnej lub innej jednostki organizacyjnej (por. np. wyroki Sądu Najwyższego: z 19 września 1996 r. I PRN 101/95, OSNAP 1997, nr 7, poz. 112, z 21 grudnia 1992 r., I PRN 52/92, PiZS 1993, nr 5, s. 96 i z 10 listopada 1999 r., I PKN 351/99).Zdaniem Sądu Rejonowego zatem wskazany zapis art. 5 . ustawy z dnia 18 grudnia 1998r. o pracownikach sądów i Prokuratury wskazujący ,że stosunek pracy z osobami, o których mowa w art. 4, nawiązuje i rozwiązuje odpowiednio w prokuraturze okręgowej i rejonowej - prokurator okręgowy nie przesądza jeszcze o tym ,że pracodawcą jest Prokuratura Okręgowa. W przytoczonym w piśmie Prokuratury Okręgowej z dnia 15.12.2014r. komentarzu T. D. wskazano ,że zarówno sądy, jak i jednostki prokuratury mają status pracodawcy w rozumieniu art. 3 k.p W uzasadnieniu uchwały Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2012r. III CZP 75/12 Sąd Najwyższy wskazał, że zatrudnienie w prokuraturze rejonowej trzeba rozumieć przede wszystkim jako wykonywanie (realizowanie) w niej, jako w zakładzie pracy w znaczeniu przedmiotowym stosunku pracy. Prokurator rejonowy, zgodnie z uchwałą, wykonuje wobec prokuratora przynajmniej niektóre kompetencje pracodawcy, np. co do organizacyjno - porządkowych aspektów procesu pracy. Natomiast podzielenie pozostałych kompetencji pomiędzy podmioty usytuowane na wyższych szczeblach władzy służbowej, a także brak możliwości bezpośredniego dysponowania przez prokuratorów rejonowych środkami budżetowymi, nie pozbawia, zdaniem Sądu Najwyższego, prokuratury rejonowej statusu pracodawcy. Analizując powyższe logicznym jest ,że pracownikami Prokuratury Rejonowej są nie tylko pracujący w niej prokuratorzy , asesorzy lecz również pozostali pracownicy Prokuratury Rejonowej. Z przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 marca 2010 r. - Regulamin wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. z 2014 r. poz. 144).-par. 68, 70, 72, 104,105,117 wynikało , że Prokurator Rejonowy miał kompetencje i uprawnienia do kierowania Prokuraturą Rejonową i jej pracownikami. Ponadto z w/w par. 105, 117 wynika ,że etaty pracownicze były wyodrębnianie dla Prokuratur Rejonowych , dla takiej prokuratury były także przeznaczane środki budżetowe ,którymi dysponował Prokurator Okręgowy a nie Prokuratura Okręgowa. Uprawnienia kadrowe Prokuratura Okręgowego przy ustawowym wyodrębnieniu prokuratur rejonowych i wyposażeniu Prokuratora Rejonowego także w szereg uprawnień raczej nie pozwala na uznanie ,że Prokuratura Rejonowa nie jest wyodrębnioną jednostką w rozumieniu art. 3 kp tylko zakładem pracy Prokuratury Okręgowej. Prokuratury Rejonowe faktycznie zatrudniają pracowników mimo ,że kompetencje do zawierania i rozwiązywania umów o pracę przekazano Prokuratorowi Okręgowemu. Aktualnie nowe Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 11 września 2014 r. Regulamin wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. z dnia 15 września 2014 r.) co do zasady powiela przepisy poprzedniego Regulaminu wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury. Odnosząc się do argumentu braku kwestionowania legitymacji biernej Prokuratury Okręgowej w sprawie IVP 474/07( k.157 akt sprawy) trzeba wskazać ,że trudno się sądowi odnieść czy w tej sprawie problem legitymacji biernej był rozważany ,gdyż brak jest odnoszących się do tego problemu rozważań w uzasadnieniu wyroku. Sąd nie zna także stanu faktycznego i uzasadnienia orzeczenia Sądu Rejonowego w Żyrardowie, Wydziału IV Pracy z dnia 2 lutego 2011 roku sygn. akt IV P 200/10. Opłatą od pozwu obciążono Skarb Państwa na podstawie art. 97 w związku z art. 113 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167,poz.1398 ze zm.). Apelację od powyższego wyroku wywiodła powódka K. C. oraz pozwana Prokuratura Okręgowa w T.. Powódka zaskarżyła orzeczenie w części obejmującej punkt I i II i wniosła o uchylenie orzeczenia i przywrócenie do pracy w Prokuraturze Rejonowej T.-Wschód w T.. W pierwszej kolejności powódka zakwestionowała ocenę materiału dowodowego i ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd Rejonowy jak oparte na dowodach w postaci ocen kwalifikacyjnych pracownika, przygotowywanych przez skonfliktowaną z nią kierowniczkę J. D.