treścią art. 684 kpc skład i wartość spadku ulegającego podziałowi określa sąd. Skład spadku sąd ustala w zasadzie na podstawie wyjaśnień uczestników. Stan spadku ustalany jest według chwili otwarcia spadku, a jego wartość według cen z chwili dokonania działu. Wartość przedmiotu zniesienia współwłasności ustala się na podstawie cen rynkowych. Gdy uczestnicy zgodnie określają wartość przedmiotów spadkowych, jest to dla sądu wiążące, jednakże w przypadku braku zgody w tym zakresie wartość tę wycenia się na podstawie opinii biegłego. Uczestniczka W. L. zakwestionowała wartość nieruchomości wskazaną przez wnioskodawczynię. Sąd zatem dopuścił w tym zakresie dowód z opinii biegłego z zakresu wyceny nieruchomości. Biegła A. D.
opinią biegłej. Nie było przy tym, w ocenie Sądu, koniecznym powoływanie kolejnego biegłego do wyceny wartości nieruchomości. Stwierdzić należy, że strony nie pozostawały w sporze, co do składu majątku spadkowego. Strony pozostawały w sporze co do sposobu podziału nieruchomości poprzez przyznanie jej w całości wnioskodawczyni, bowiem zarówno uczestniczka W. L. jak i uczestnik L. K.
za prowadzenie sprawy o dział spadku wynagrodzenie adwokata wynosi stawkę obliczoną na podstawie § 6 rozporządzenia od wartości udziału spadkowego uczestnika zastępowanego przez adwokata. Udział spadkowy uczestniczki M. K.
pkt 5 rozporządzenia stawka minimalna przy takim udziale wynosi 2.400 zł.
3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 listopada 2013r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej wynagrodzenie kuratora będącego podatnikiem obowiązanym do rozliczenia podatku od towarów i usług podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług, określoną
e stawką tego podatku obowiązującą w dniu orzekania o wynagrodzeniu. Sąd podwyższył zatem wynagrodzenie o obowiązującą w dniu orzekania stawkę podatku VAT w wysokości 23%, co dało kwotę wynagrodzenia w wysokości 2.952 zł. Rozstrzygając w przedmiocie kosztów Sąd oparł się na obowiązującej w postępowaniu nieprocesowym zasadzie wyrażonej w art. 520 § 1 kpc,
którą każdy uczestnik ponosi koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie. Zasada ta oznacza, że uczestnika obciążają koszty tej czynności, której sam dokonał, jak i czynności podjętej w jego interesie. Koszty poniesione przez uczestników, związane z ich udziałem w sprawie, nie podlegają wzajemnemu rozliczeniu (zwrotowi). Zasada ujęta w art. 520 § 1 kpc jest nienaruszalna w sytuacji, w której uczestnicy są w równym stopniu zainteresowani wynikiem postępowania lub – mimo braku tej równości – ich interesy są wspólne. W pozostałych wypadkach sąd może od tej zasady odstąpić i orzec według dyrektyw określonych w § 2 lub 3 art. 520 kpc. W orzecznictwie Sądu Najwyższego utorował sobie drogę trafny pogląd, że w sprawach tzw. działowych (o zniesienie współwłasności, o dział spadku oraz podział majątku wspólnego po ustaniu małżeńskiej wspólności majątkowej) nie zachodzi przewidziana w art. 520 § 2 i 3 sprzeczność interesów tych uczestników, którzy domagają się podziału, niezależnie od tego, jaki sposób podziału postulują i jakie wnioski składają w tym względzie. Nie budzi wątpliwości, że stan współwłasności (wspólności praw) ma charakter tymczasowy, w związku z czym każdy współwłaściciel ma prawo - jeżeli nie zostało ono umownie wyłączone - żądania zniesienia tego stanu (por. art. 210 i 1035 k.c. oraz art. 46 k.r.o.). Prawo to - jego wielkość, moc i skuteczność - nie zależy od wielkości udziału, zakresu posiadania rzeczy wspólnej, rozmiaru roszczeń z tytułu spłat i dopłat etc.; nie można czynić takich rozróżnień, ponieważ nie czyni ich także prawo materialne, w związku z czym każdy współwłaściciel może domagać się „wyjścia” ze stanu wspólności w sposób, jaki uzna za stosowny oraz dla niego najkorzystniejszy. Interesy osób domagających się uwzględnienia wniosku w postępowaniu o zniesienie współwłasności (dział spadku, podział majątku wspólnego) są zatem wspólne i niesprzeczne (tak: Komentarz do art. 520 kpc Tadeusza Erecińskiego Lex Polonica). Na koszty niniejszego postępowania składają się: opłata od wniosku, wynagrodzenie pełnomocnika wnioskodawczyni i uczestniczki oraz opłaty skarbowe od pełnomocnictw, koszty opinii biegłej A. D. oraz koszt wynagrodzenia ustanowionego przez Sąd kuratora dla uczestniczki M. K.
zasadą wyrażoną w art. 520 § 1 kpc obciążają one wnioskodawczynię i uczestniczkę, te osoby, które je poniosły i te osoby w związku z działaniami których podejmowano w sprawie czynności. Jednocześnie, w ocenie Sądu, nie zaszły przypadki uzasadniające odstąpienie od powyższej zasady. W postępowaniu, w którym sąd wzywa do udziału w sprawie wszystkich zainteresowanych, uzasadnione jest obciążenie kosztami tego uczestnika, który przez swe oświadczenie lub nieuzasadnione wnioski spowoduje dodatkowe koszty lub zwłokę w rozstrzygnięciu sprawy albo też przez swoje zachowanie da wyraz swemu stanowisku sprzecznemu z wnioskami i interesem innych uczestników i w ten sposób uzyska charakter ich „przeciwnika” i „strony przegrywającej” (tak powołany wyżej: Komentarz do art. 520 kpc Tadeusza Erecińskiego Lex Polonica). Stwierdzić należy, że wnioskodawczyni i uczestniczka W. L. swoim stanowiskiem (brak porozumienia co do wartości nieruchomości) spowodowali dodatkowe koszty postępowania w postaci wynagrodzenia biegłej powołanej do wyceny wartości nieruchomości. Nie można w niniejszej sprawie ocenić jednak, aby którakolwiek ze stron pozostawała w pozycji strony przegrywającej. Dlatego wnioskodawczyni, która miała obowiązek ponieść koszty opłaty sądowej, uiściła zaliczkę na poczet wynagrodzenia biegłej w wysokości 500 zł i wynagrodzenie pełnomocnika oraz uczestniczka W. L., która poniosła koszty pełnomocnika i koszt zaliczki na poczet wynagrodzenia biegłej w wysokości 500 zł, nie uzyskują zwrotu wydanych kwot, ale i nie są obowiązane do zwracania kosztów drugiej strony. Jeżeli sąd uzna, że w konkretnej sprawie - mimo wniosku któregokolwiek z uczestników - nie ma podstaw do odstępstwa od zasady określonej w art. 520 § 1 kpc, powinien wniosek ten oddalić w postanowieniu co do istoty sprawy kończącym postępowanie, o czym zatem Sąd orzekł w pkt VI postanowienia. Wzgląd na powyższe uzasadniał również rozdzielenie pomiędzy wnioskodawczynią i uczestniczką W. L. kosztów związanych z wynagrodzeniem biegłej A. D. oraz zasądzenie od wnioskodawczyni i uczestniczki kosztów wynagrodzenia biegłej po połowie (wynagrodzenie biegłej łącznie – 1.944,86 zł, zaliczki wnioskodawczyni i uczestniczki po 500 zł, pozostała kwota w wysokości 944,86 zł została wypłacona ze Skarbu Państwa-Sądu Rejonowego w Słupsku, zatem 944,86 : 2 daje kwotę 472,43 zł od wnioskodawczyni i od uczestniczki). Sąd przy tym odstąpił od obciążania pozostałych uczestników kosztami postępowania, mając na uwadze, że swoim zachowaniem nie spowodowali dodatkowych kosztów postępowania związanych z udziałem biegłej. Jednocześnie mając na uwadze to, iż dla rozstrzygnięcia niniejszego postępowania koniecznym było ustanowienie kuratora dla uczestniczki M. K.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.