punkt 15 rozporządzenia, tylko przychodem stanowiącym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia w rozumieniu art. 18 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Podobnie rzecz się ma z tzw. podatkiem za rozłąkę. W kolejnym wyroku Sądu Najwyższego z dnia 17 lutego 2012 roku (III UK 54/11, Lex nr 1157573) podkreślono, iż „czym innym jest wykonywanie pracy za wynagrodzeniem i czym innym podróż służbowa, gdyż diety i inne świadczenia, przysługujące z tytułu tej podróży, nie stanowią wynagrodzenia za pracę lecz inne świadczenia związane z pracą. Instytucja podróży służbowej nie może być więc dowolnie aplikowana, a tym bardzie instrumentalnie, dla ukrywania wynagrodzenia za pracę, czasu pracy, czy dla zmniejszenia obciążeń podatkowych i składkowych”. W myśl uchwały Sądu Najwyższego z dnia 10 września 2009 roku (I UZP 5/09) podstawą wymiaru składki na ubezpieczenie emerytalne i rentowe pracowników jest faktycznie wypłacane im w danym miesiącu wynagrodzenie, pomniejszone o te należności (kwoty), które nie stanowią podstawy wymiaru składek w myśl przepisów cytowanego wyżej rozporządzenia z dnia 18 grudnia 1998 roku w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe. W kolejnych orzeczeniach z dnia 2 października 2013 roku (II UK 78/13, Lex nr 1388597) oraz w wyroku z dnia 10 października 2013 roku (II UK 104/13, Lex nr 13880937) podkreślono, iż kwota przeciętnego wynagrodzenia,
1 punkt 16 in fine rozporządzenia z dnia 18 grudnia 1998 roku w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe (Dz. U. Nr 161, poz. 1106 ze zmianami), nie jest progiem, od jakiego podstawa wymiaru składek nie może być niższa, jeżeli rzeczywisty przychód pracownika jest od tej kwoty niższy, jest progiem mającym zastosowanie, gdy faktycznie wypłacone wynagrodzenie jest wyższe niż przeciętne, a zastosowanie odliczeń, przewidzianych przepisem, spowodowałyby obniżenie podstawy wymiaru składek poniżej tego progu. W uzasadnieniu cytowanego wyżej wyroku Sądu Najwyższego z dnia 2 października 2013 roku podkreślono, iż „przepis art. 21 ustawy systemowej upoważnił ministra do określenia, w drodze rozporządzenia, szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek, z uwzględnieniem ograniczenia, o którym mowa w art. 19 ust. 1 (ograniczenie wysokości rocznej podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe), oraz wyłączenia z podstawy wymiaru składek niektórych rodzajów przychodów. Formalnie rzecz biorąc, § 2 ust. 1 rozporządzenia jest wykonaniem tej części przepisu upoważniającego, który upoważnia do wyłączenia z podstawy wymiaru składek ‘niektórych rodzajów przychodów’, a zatem zawiera tu upoważnienie do doprecyzowania regulacji ustawowej na płaszczyźnie przedmiotowej, przez obniżenie podstawy wymiaru składek o niektóre rodzaje przychodów ze stosunku pracy. Inaczej rzecz ujmując, minister został upoważniony do modyfikacji, w drodze rozporządzenia, podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne tylko w jednym kierunku, tj. przez jej obniżenie o niektóre uzyskiwane przez pracownika należności. Nie ma więc żadnych możliwości stwierdzenia, że zastosowanie § 2 ust. 1 rozporządzenia mogłoby prowadzić do takiej modyfikacji podstawy wymiaru składek, że byłaby ona wyższa niż przewidziana ustawą systemową. Skoro zatem § 2 ust. 1 punkt 16 in principio rozporządzenia wynika, że podstawy wymiaru składek nie stanowi przychód stanowiący część wynagrodzenia pracowników zatrudnionych za granicą u polskich pracodawców, odpowiadający równowartości diety przysługującej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju, za każdy dzień pobytu, to znaczy, że o taką kwotę podlega obniżeniu podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne. Zastrzeżenie, zawarte w § 2 ust. 1 punkt 16 in fine rozporządzenia, że tak ustalony miesięczny dochód tych osób nie może być niższy od kwoty przeciętnego wynagrodzenia, o którym mowa w art. 19 ust. 1 ustawy systemowej, oznacza zatem, że jeżeli faktycznie wypłacone pracownikowi w danym miesiącu kalendarzowym wynagrodzenie jest wyższe niż przeciętne, to zastosowanie wyłącznie przewidzianego w części wstępnej § 2 ust. 1 punkt 16 rozporządzenia nie może doprowadzić do obniżenia podstawy wymiaru składek do kwoty niższej niż przeciętne wynagrodzenie. W takiej sytuacji ulga w opłacaniu składek na ubezpieczenia społeczne będzie zatem niższa niż wynikająca z działania mechanizmu, przewidzianego w § 2 ust. 1 punkt 16 in principio rozporządzenia, ale nadal podstawa wymiaru składek będzie obniżona w stosunku do przewidzianej ustawą systemową. Jak trafnie podnosi skarżący, kwota przeciętnego wynagrodzenia,
1 punkt 16 in fine rozporządzenia, nie jest więc progiem, od jakiego podstawa wymiaru składek nie może być niższa, jeżeli rzeczywisty przychód pracownika jest od tej kwoty niższy. Jest progiem mającym zastosowanie, gdy faktycznie wypłacone wynagrodzenie jest wyższe niż przeciętne, a zastosowanie odliczeń, przewidzianych przepisem, spowodowałoby obniżenie podstawy wymiaru składek poniżej tego progu. Stanowisko Sądu Apelacyjnego, że nawet ‘jeżeli z uwagi na wysokość wynagrodzenia pracownika podstawa wymiaru składki miałaby zostać w danym miesiącu podniesiona do przeciętnego wynagrodzenia, o którym mowa w art. 19 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, to i tak przepis § 2 ust. 1 punkt 16 rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe, podlega stosowaniu’, jest więc oczywiście nietrafne, bo prowadząc do podwyższenia podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne w stosunku do przewidzianej ustawą systemową, wychodzi nie tylko poza upoważnienia ustawowe (do określenia wyłączenia z podstawy wymiaru składek niektórych rodzajów przychodów), ale i poza treść § 2 ust. 1 rozporządzenia, który zawiera wyliczenie składników niestanowiących podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne, czyli obniżających tę podstawę, nie zaś prowadzących do ustalenia tej podstawy w wymiarze wyższym niż przychód rzeczywiści uzyskany przez pracownika”. Sąd Okręgowy podziela w całości to stanowisko. W orzecznictwie podnosi się również, iż ekwiwalenty pieniężne z tytułu ponoszenia kosztów przejazdu do pracy środkami lokomocji, wypłacone pracownikowi przez pracodawcę, podlegają wyłączeniu z podstawy wymiaru składek. W wyroku Sądu Najwyższego z dnia 3 kwietnia 2008 roku (II UK 172/07, Lex nr 465965) podniesiono, iż każde przysporzenie majątkowe, w tym także ekwiwalenty pieniężne z tytułu ponoszonych kosztów przejazdów do pracy środkami lokomocji, wypłacane pracownikom przez pracodawcę na podstawie aktów lub przepisów prawa pracy, podlegają wyłączeniu z podstawy wymiaru składek (§ 2 ust. 1 pkt. 26 rozporządzenia z dnia 18 grudnia 1998 roku w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe). Podobny pogląd zawarł Sąd Apelacyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 27 września 2012 roku (III AUa 445/12, Lex nr 1223405) podnosząc, iż „wszelkie korzyści materialne, uzyskiwane przez pracowników na zasadach wynikających z układów zbiorowych pracy, regulaminów wynagradzania lub przepisów o wynagradzaniu z tytułu korzystania z odpłatnych lub częściowo odpłatnych przejazdów środkami lokomocji, nie wchodzą do podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe. Oznacza to, że każde przysporzenie majątkowe, w tym także ekwiwalenty pieniężne z tytułu ponoszonych kosztów przejazdów do pracy środkami lokomocji, wypłacane pracownikom przez pracodawcę na podstawie aktów lub przepisów prawa pracy, podlegają wyłączeniu z podstawy wymiaru składek (§ 2 ust. 1 pkt. 26 rozporządzenia z dnia 18 grudnia 1998 roku w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe)”. W orzecznictwie podkreśla się, iż nie ma wątpliwości co do konstytucyjności cytowanego wyżej art. 21 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych jak i również co do cytowanego również wyżej § 2 ust. 1 punkt 16 rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad ustalania składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe (por. wyrok Sadu Najwyższego z dnia 29 września 2009 roku, I UK 122/09, OSNP 2011/9-10/136, Lex nr 794878; wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 10 października 2012 roku, III AUa 1774/11, Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych; wyrok Sądu Apelacyjnego w Gdańsku, III AUa 1412/11, Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych). Odnośnie cytowanego wyżej art. 10 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, to Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2011 roku (III UK 117/10, Lex nr 1220449) podniósł, iż „zakresy i przedmiot sprawy o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa konstytuuje treść wniosku wszczynającego postępowanie, a rolą organu prowadzącego to postępowanie jest ocena stanowiska strony w spornej kwestii, nie zaś przedstawianie poglądów i wykładni przepisów odnoszących się do różnych sytuacji faktycznych. Istotą tego postępowania jest uzyskanie przez stronę wyjaśnienia treści przepisów prawa i ich zastosowania w odniesieniu do indywidualnej sytuacji wskazanej we wniosku. Organ wydający decyzję nie może więc ingerować w stan faktyczny opisany we wniosku, podważać go, uzupełniać czy zmieniać w oparciu o inne źródła lub wiedzę znaną mu z urzędu”. Takie stanowisko Sądu Najwyższego w całości podzielił Sąd Apelacyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 26 września 2012 roku (III AUa 501/12, Lex nr 1220449), podnosząc, iż „sąd, rozpoznający odwołanie od decyzji organu rentowego, wydanej w trybie art. 10 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, nie dokonuje żadnych ustaleń faktycznych, a jedynie kontroluje, czy dokonana interpretacja przepisów, w odniesieniu do wskazanego we wniosku stanu faktycznego, jest prawidłowa”. Identyczny pogląd jest zawarty w kolejnym wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 3 września 2013 roku (III AUa 193/13, Lex nr 1363237), gdzie podkreślono, iż z treści art. 10 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej wynika, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych, wydając pisemną interpretację przepisów prawa w tym trybie, dokonuje wyłącznie interpretacji przepisów (z ograniczeniem do tych, z których wynika obowiązek świadczenia składek na ubezpieczenia społeczne), nigdy zaś w ramach tego postępowania nie rozstrzyga konkretnej sprawy administracyjnej, w szczególności sprawy spornej. Nie sprawuje bowiem w tym trybie funkcji kontrolnej i nie ma kompetencji aby wskazywać właściwą drogę postępowania, lecz przedstawia swój pogląd dotyczący rozumienia przepisów prawa i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do konkretnej sprawy, w oparciu o przedstawiony stan faktyczny, bez możliwości prowadzenia postępowania wyjaśniającego czy dowodowego. Również w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie z dnia 9 lipca 2009 roku (II SAB/Go 8/09, Lex nr 523446) podkreślono, iż „organ, w postępowaniu w sprawie urzędowej interpretacji, nie prowadzi żadnego postępowania dowodowego, bowiem przedmiotem tego postępowania nie jest ustalenie stanu faktycznego – stan ten jest bowiem hipotetyczny, określony przez wnioskującego o interpretację. Mając powyższe na względzie, w odniesieniu do realiów niniejszej sprawie, należy odnieść się do kilku podstawowych kwestii, niezbędnych aby rozstrzygnąć, czy zaskarżone decyzje organu rentowego są zgodne z prawem. Nie ulega wątpliwości, iż zgodnie z cytowanym wyżej art. 18 ust. 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie emerytalne i rentowe zainteresowanych w sprawie, które zawarły z odwołującą spółką umowę zlecenia, ustala się zgodnie z ustępem 1 tego artykułu, czyli jak między innymi dla pracowników. Natomiast § 5 ust. 2 cytowanego wyżej rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej, w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe, stanowi, iż przepisy § 2-4 tego rozporządzenia stosuje się do osób wykonujących pracę na podstawie umowy zlecenia. Kwestią zasadniczą jest w tym kontekście ustalenie, czy zainteresowane w niniejszej sprawie swoją pracę, z tytułu opieki nad seniorami w Niemczech, wykonywały w ramach podróży służbowej, czy też zainteresowane takiej podróży nie wykonywały. Jak już podniesiono wyżej, w doktrynie i judykaturze podnosi się, że podróż służbowa, w zakresie obowiązków pracowniczych, ma charakter incydentalny, wyjątkowy, okazjonalny, gdy pracownik, w ramach tej podróży służbowej, wykonuje pracę poza miejscem stałego jej wykonywania, natomiast nie możemy mówić o podróży służbowej, gdy pracownik czy zleceniobiorca wykonuje swoją pracę stale w danych miejscowościach i ta miejscowość jest miejscem jego stałej pracy. W niniejszej sprawie zainteresowane w sprawie wykonywały swoją pracę, w ramach zawartych umów zlecenia, stale w danych miejscowościach w Niemczech, zajmując się opieką nad seniorami niemieckimi. Wykonywanie tej pracy nie było więc okazjonalne, incydentalne, wyjątkowe, a miało charakter stały, a więc nie można mówić, iż ta praca była wykonywania w ramach podróży służbowej. Skoro praca zainteresowanych w Niemczech, przy opiece nad seniorami niemieckimi, nie odbywała się w ramach podróży służbowej, a w ramach stałej pracy, to do zainteresowanych nie może mieć zastosowanie cytowany wyżej § 2 ust. 1 pkt. 15 cytowanego wyżej rozporządzenia z dnia 18 grudnia 1998 roku, w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe, a więc świadczenia odwołującej spółki, na rzecz zainteresowanych, choć nazywane dietą z tytułu podróży służbowej, są przychodem stanowiącym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe w rozumieniu art. 18 ust. 1 i 3 cytowanej wyżej ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Odliczenie diet i innych należności, z tytułu podróży służbowej, od podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe jest tylko możliwe w stosunku do osób faktycznie przebywających w podróży służbowej, a nie sale wykonujących pracę w danej miejscowości. Skoro zainteresowane nie odbywały podróży służbowej, to świadczenie odwołującej spółki na ich rzecz, nazwane dietami, jak już podkreślono, są przychodem stanowiącym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe. W stosunku do zainteresowanych ma w pełni zastosowanie pkt. 16 § 2 ust. 1 cytowanego wyżej rozporządzenia z dnia 18 grudnia 1998 roku, przy czym, jak podkreślił Sąd Najwyższy w cytowanych wyżej wyrokach, w sprawach II UK 78/13 i II UK 104/13, które Sąd Okręgowy w całości podziela, kwota przeciętnego wynagrodzenia,
cytowanym wyżej § 2 ust. 1 pkt. 16 rozporządzenia, nie jest progiem, od jakiego podstawa wymiaru składek nie może być niższa, jeżeli rzeczywisty przychód pracownika jest od tej kwoty niższy, a jest progiem mającym zastosowanie, gdy faktycznie wypłacone wynagrodzenie jest wyższe niż przeciętne, a zastosowanie odliczeń, przewidzianych przepisem, spowodowałoby obniżenie podstawy wymiaru składek poniżej tego progu. Do przychodów, stanowiących podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe, w myśl cytowanego wyżej § 2 ust. 1 pkt. 26 rozporządzenia z 18 grudnia 1998 roku, jak i zgodnie z cytowanym wyżej wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 3 kwietnia 2008 roku (II UK 172/07) i wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 27 września 2012 roku (III AUa 445/12), które Sąd Okręgowy w całości podziela, nie można zaliczyć kosztów ekwiwalentów pieniężnych, jakie otrzymały zainteresowane od zleceniodawcy z tytułu ponoszonych kosztów przejazdu do pracy w Niemczech. Tak więc mając na względzie wyrażone wyżej stanowisko, odnośnie sposobu wyliczenia podstawy wymiaru składek za pracowników delegowanych, który to sposób stosuje się do zleceniobiorców, należy przyjąć, iż od uzyskanego przez zleceniobiorcę przychodu odlicza się część wynagrodzenia zleceniobiorców zatrudnionych za granicą u polskich pracodawców, w wysokości diety przysługującej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju, z tym zastrzeżeniem, że tak ustalony miesięczny przychód tych osób, stanowiący podstawę wymiaru składek, nie może być niższy od kwoty prognozowanego, przeciętnego wynagrodzenia, ale nie stosuje się tego odliczenia w przypadkach, gdy po tak dokonanym odliczeniu miesięczny przychód, stanowiący podstawę wymiaru składek, okaże się niższy od kwoty przeciętnego wynagrodzenia lub jego proporcjonalnemu umniejszeniu. Odliczenie równowartości diety, za każdy dzień pobytu za granicą, jest zatem możliwe tylko w miesiącu, w którym, po takiej operacji, miesięczny przychód, stanowiący podstawę wymiaru składek, będzie wynosił co najmniej równowartość kwoty przeciętnego wynagrodzenia. Natomiast w przypadku, gdy przychód, osiągnięty przez zleceniobiorcę w danym miesiącu, będzie niższy od przeciętnego wynagrodzenia, to podstawa wymiaru składek nie może być podwyższona do kwoty przeciętnego wynagrodzenia i będzie odpowiadać wysokości faktycznego przychodu, w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z cytowanym wyżej art. 18 ust. 9 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, zasada proporcjonalnego umniejszenia najniższej podstawy wymiaru składek znajduje zastosowanie za miesiąc, w którym nastąpiło odpowiednio objęcie ubezpieczeniem lub ich ustalenie i jeżeli trwały one tylko przez miesiąc (kwotę najniższej podstawy wymiaru składek zmniejsza się proporcjonalnie, dzieląc w takim przypadku kwotę prognozowanego, przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej na dany rok kalendarzowy, przez liczbę dni kalendarzowych danego miesiąca i mnożąc przez liczbę dni podlegania ubezpieczeniu, to jest czas trwania umowy zlecenia. Zgodnie z cytowanymi wyżej przepisami prognozowane, przeciętne miesięczne wynagrodzenie w 2012 roku wynosiło 3 526 zł., w 2013 roku – 3 713 zł., a dieta należna za jeden dzień pobytu w Niemczech wynosiła 42 euro. Odnośnie zainteresowanej B. M., w sprawie wysokości podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne, za miesiąc styczeń 2013 roku, to za 4 dni pracy w miesiącu grudniu przychody (diety przy wynagrodzeniu), bez ekwiwalentu za bilet, wynosiły 439,99 zł. i była to kwota niższa od kwoty umniejszonego proporcjonalnie przeciętnego wynagrodzenia (kwota przeciętnego wynagrodzenia wynosiła 454,97 zł.), to podstawa wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne na ten miesiąc wynosi 439,99 zł., a na ubezpieczenie zdrowotne – 379,67 zł. Odnośnie podstawy wymiaru składek zainteresowanej B. M. za miesiąc luty 2013 roku, z tytułu pracy od dnia 1 do dnia 31 stycznia 2013 roku, to przychód za ten miesiąc wynosił 3 519,86 zł. (1 627,68 zł. wynagrodzenia + diety 1 892,18 zł.) i była to kwota niższa od kwoty prognozowanego wynagrodzenia i dlatego podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne wynosiła 3 519,86 zł., a na ubezpieczenie zdrowotne 3 037,29 zł. Odnośnie podstawy wymiaru składek za miesiąc marzec 2013 roku, to za 28 dni pracy w miesiącu lutym przychody wynosiły 3 294,51 zł. (1 607,08 zł. wynagrodzenia plus 1 687,43 diety) i była to kwota niższa od kwoty przeciętnego, prognozowanego wynagrodzenia i dlatego podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne za ten miesiąc wynosi 3 294,51 zł., a na ubezpieczenie zdrowotne – 2 842,38 zł. Szczegółowe wyliczenie zawarte jest w piśmie procesowym organu rentowego z dnia 7 marca 2014 roku. Mając powyższe na względzie należało zmienić zaskarżoną decyzję organu rentowego z dnia 20 sierpnia 2013 roku, odnośnie zainteresowanej B. M., i orzeczono jak w pkt. 1 wyroku. Odnośnie zainteresowanej D. K., w sprawie podstawy wymiaru składek za miesiąc grudzień 2012 roku, to za 30 dni pracy w listopadzie 2012 roku przychody wynosiły 3 508,21 zł. (1 650,92 zł. wynagrodzenia plus 1 857,29 tytułem diet) i była to kwota niższa od kwoty przeciętnego prognozowanego wynagrodzenia za 2012 rok i dlatego podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne wynosi 3 508,21 zł., a na ubezpieczenie zdrowotne 3 027,23 zł. Odnośnie zainteresowanej D. K., w kwestii ustalenia wysokości podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne, za miesiąc luty 2013 roku, to za 15 dni pracy w styczniu 2013 roku przychody wynosiły 1 745,35 zł. (807,10 zł. wynagrodzenia plus 938,25 zł diety) i była to kwota niższa od kwoty umniejszonego, proporcjonalnie, przeciętnego wynagrodzenia (kwota przeciętnego, umniejszonego proporcjonalnie, wynagrodzenia wynosi 1 796,61 zł.), to podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne wynosi 1 745,35 zł., a na ubezpieczenie zdrowotne – 1 506,06 zł. Szczegółowe wyliczenie zawarte jest w piśmie organu rentowego z dnia 7 marca 2014 roku. Mając powyższe na względzie należało zmienić częściowo zaskarżoną decyzję organu rentowego z dnia 16 sierpnia 2013 roku odnośnie zainteresowanej D. K. i orzeczono jak w pkt. 2 wyroku. Odnośnie podstawy wymiaru składek zainteresowanej G. W., za miesiąc marzec 2013 roku, z tytułu pracy od dnia 1 do dnia 28 lutego 2013 roku, to przychód za ten miesiąc wynosił 3 507,41 zł. (1 654,44 zł. tytułem wynagrodzenia plus 1 852,97 zł tytułem diety) i była to kwota niższa od kwoty przeciętnego wynagrodzenia w 2013 roku, które wynosiło 3 713 zł., i dlatego podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne wynosi 3 507,41 zł., a na ubezpieczenie zdrowotne – 3 026,54 zł. Szczegółowe wyliczenie zawarte jest w piśmie procesowym organu rentowego z dnia 7 marca 2014 roku. Mając powyższe na względzie należało zmienić częściowo zaskarżoną decyzję organu rentowego z dnia 21 sierpnia 2013 roku odnośnie G. W. i orzeczono jak pkt. 3 wyroku. Odnośnie podstawy wymiaru składek zainteresowanej K. J. za miesiąc marzec 2013 roku, z tytułu 22 dni pracy w miesiącu lutym 2013 roku, to przychody za te dni pracy wyniosły 2 664,83 zł. (1 299,92 zł. wynagrodzenia plus 1 364,91 zł. diety) i była to kwota niższa od kwoty umniejszonego proporcjonalne przeciętnego wynagrodzenia (kwota ta wynosi 2 917,36 zł.), to podstawa wymiaru składki na ubezpieczenia społeczne za ten miesiąc powinno wynieść 2 664,83 zł., a na ubezpieczenie zdrowotne – 2 299,48 zł. szczegółowe wyliczenie zawarte jest w piśmie procesowym organu rentowego z dnia 7 marca 2014 roku. Mając powyższe na względzie należało zmienić częściowo zaskarżoną decyzję organu rentowego z dnia 16 sierpnia 2013 roku odnośnie zainteresowanej K. J. i orzeczono jak w pkt. 4 wyroku. Odnośnie podstawy wymiaru składek zainteresowanej A. B. za miesiąc marzec 2013 roku, to za 10 dni pracy w miesiącu lutym 2013 roku, przychody wynosiły 1 202,62 zł. (664,73 zł. wynagrodzenia plus 537,89 zł diety) i była to kwota niższa od kwoty zmniejszonego proporcjonalnie, przeciętnego wynagrodzenia (kwota ta wynosiła 1 326,07) i dlatego kwota podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne za ten miesiąc wynosi 1 202,62 zł., a na ubezpieczenie zdrowotne – 1 037,74 zł. Szczegółowe wyliczenie zawarte jest w piśmie procesowym organu rentowego z dnia 7 marca 2014 roku. Mając powyższe na względzie należało zmienić częściowo zaskarżoną decyzję organu rentowego z dnia 14 sierpnia 2013 roku odnośnie zainteresowanej A. B. i orzeczono jak w pkt. 5 wyroku. Odnośnie podstawy wymiaru składek zainteresowanej N. N. za miesiąc wrzesień 2012 roku, to za 10 dni pracy w sierpniu 2012 roku przychody, bez kosztów ekwiwalentu za bilet, wyniosły 1 809,34 zł. (836,69 zł. wynagrodzenia plus 972,65 zł. diety) i była to kwota niższa od kwoty zmniejszonego proporcjonalnie prognozowanego, przeciętnego wynagrodzenia (kwota ta wynosiła 1 819,87 zł.) i dlatego kwota podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne za ten miesiąc wynosi 1 809,34 zł., a na ubezpieczenie zdrowotne – 1 561,28 zł. Szczegółowe wyliczenie zawarte jest w piśmie procesowym organu rentowego z dnia 7 marca 2014 roku. Mając powyższe na względzie należało zmienić zaskarżoną decyzję organu rentowego z dnia 20 sierpnia 2013 roku odnośnie N. N. i orzeczono jak w pkt. 6 wyroku. Odnośnie podstawy wymiaru składek zainteresowanej M. A. za miesiąc luty 2013 roku, z tytułu pracy od dnia 1 stycznia do dnia 31 stycznia 2013 roku, to przychód za ten miesiąc wynosił 3 607,05 zł. (1 668 zł. wynagrodzenia plus 1 939,05 zł. diety) i była to kwota niższa niż kwota przeciętnego, prognozowanego wynagrodzenia, które wynosiło 3 713 zł., i dlatego podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne za miesiąc luty 2013 roku wynosi 3 607,05 zł., a na ubezpieczenie zdrowotne – 3 112,52 zł. Odnośnie podstawy wymiaru składek zainteresowanej M. A. za miesiąc marzec 2013 roku, z tytułu 28 dni pracy w miesiącu lutym 2013 roku, to przychód za ten miesiąc wynosił 3 391,60 zł. (1 654,44 zł. wynagrodzenia plus 1 737,16 zł. diety) i była to kwota niższa od kwoty przeciętnego, prognozowanego wynagrodzenia, które wynosiło 3 713 zł., i dlatego kwota podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne za ten miesiąc wynosi 3 391,60 zł., a na ubezpieczenie zdrowotne – 2 926,61 zł. Szczegółowe wyliczenie jest zawarte w piśmie procesowym organu rentowego z dnia 7 marca 2014 roku. Mając powyższe na względzie należało zmienić zaskarżoną decyzję organu rentowego z dnia 20 sierpnia 2013 roku i orzeczono jak w pkt. 7 wyroku. Odnośnie podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne zainteresowanych M. N., G. S., D. K. za miesiąc listopad 2012 roku, styczeń 2013 roku, G. W. za miesiąc lipiec 2012 roku, sierpień 2012 roku, wrzesień 2012 roku, październik 2012 roku, listopad 2012 roku, styczeń 2013 roku, luty 2013 roku, K. J. za luty 2013 roku, M. A. za styczeń 2013 roku, to decyzje organu rentowego są prawidłowe, gdyż przychody powyższych zainteresowanych w tych miesiącach były wyższe niż przeciętne, prognozowane wynagrodzenie za dany rok i podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne stanowiły właśnie te przeciętne, prognozowane wynagrodzenia, w myśl cytowanego wyżej § 2 ust. 1 pkt. 16 rozporządzenia z dnia 18 grudnia 1998 roku, a takie właśnie podstawy wymiaru ustalił organ rentowy w zaskarżonych decyzjach. Szczegółowe wyliczenia zawiera pismo procesowe organu rentowego z dnia 7 marca 2014 roku. Kolejne istotne zagadnienia, występujące w niniejszej sprawie, to kwestia związania organu rentowego interpretacją, jaką udzielił jej Zakład Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w G., zgodnie z cytowanym wyżej art. 10a ust. 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Zgodnie ze stanowiskiem judykatury, przedstawionym wyżej, istotą tego postępowania jest uzyskanie przez strony wyjaśnienia treści przepisów prawa i ich zastosowania, w odniesieniu do indywidualnej sytuacji, wskazanej we wniosku, a organ rentowy wydający decyzje nie może ingerować w stan faktyczny opisany we wniosku, podważać go, uzupełniać. We wskazanych wnioskach, oprócz wniosku z dnia 27 grudnia 2013 roku, odwołująca spółka wskazała, iż deleguje ona opiekunów do pracy na ternie Unii Europejskiej (głównie do Niemiec), nie wliczając do podstawy wymiaru składki na ubezpieczenia społeczne równowartości diet oraz kosztów dojazdu do pracy w Niemczech, zgodnie z cytowanym wyżej § 2 art. 1 pkt. 15 cytowanego wyżej rozporządzenia z dnia 18 grudnia 1998 roku, nie stosując § 2 ust. 1 pkt. 16 tego rozporządzenia. Przy takim stanie faktycznym Zakład Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w G., takie stanowisku odwołującej spółki uznał za prawidłowe. We wskazanych wnioskach o interpretację nie podano żadnych danych aby nabrać wątpliwości czy praca opiekunów odbywana jest w ramach podróży służbowej, odpowiednio stosowanej dla zleceniobiorców czy też w ramach oddelegowania, a więc jednego z zasadniczych problemów niezbędnych do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Dopiero w toku procesu, po wpłynięciu odwołania do zaskarżonych decyzji, we wniosku o interpretację z dnia 27 grudnia 2013 roku, odwołująca spółka zasygnalizowała, w opisanym stanie faktycznym, problem czy zainteresowane w sprawie wykonują prace w ramach podróży służbowej, odpowiednio stosowanej do zleceniobiorców czy też wykonują prace na terenie Niemiec w ramach tak zwanego oddelegowania do pracy za granicą, ale w tym zakresie Zakład Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w G., decyzją z dnia 29 stycznia 2014 roku, odmówił wydania interpretacji. Wobec takiego stanu faktycznego trudno zgodzić się z odwołującą spółką, iż Zakład Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w O., był związany interpretacjami dokonanymi przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych w G., skoro ta interpretacja dotyczyła stanu faktycznego, przedstawionego przez odwołującą spółkę i w żaden sposób te interpretacje nie wyjaśniały najważniejszej kwestii spornej w niniejszej sprawie, a więc to czy zainteresowane w sprawie wykonywały prace na terenie Niemiec w ramach stosownej odpowiednio dla zleceniobiorców podróży służbowej czy w ramach oddelegowania, a dopiero rozstrzygnięcie tego podstawowego zagadnienia pozwoli ocenić, czy wobec zainteresowanych powinien mieć zastosowanie pkt. 15 czy pkt. 16 § 2 ust. 1 cytowanego wyżej rozporządzenia z dnia 18 grudnia 1998 roku. Mając powyższe na względzie w tym zakresie, zgodnie z art. 477 14 § 1 k.p.c., odwołanie płatnika składek Centrum (...) podlegało oddaleniu w pozostałym zakresie, co znalazło odzwierciedlenie w pkt. 8 wyroku. Zgodnie z art. 98 k.p.c. i 102 k.p.c. oraz § 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej, udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 roku Nr 490 j.t.) i zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, zasądzono od odwołującej spółki na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Oddział w O., kwotę 3 360 zł. tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, gdyż organ rentowy w toku procesu był reprezentowany przez radcę prawnego. W niniejszej sprawie, na podstawie art. 219 k.p.c., połączono do wspólnego rozpoznania 9 spraw, odnośnie 9 odwołań od decyzji organu rentowego. Zgodnie z postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 2 lipca 2009 roku (III Pz 5/09, Lex nr 551888) połączenie spraw do jednoczesnego rozpoznania, w trybie art. 219 k.p.c., ma jedynie charakter techniczny, nie oznacza powstania jednej nowej sprawy, a każda sprawa zachowuje samodzielność, wymagającą odrębnego rozstrzygnięcia. Wprawdzie sąd wydaje jeden wyrok, ale zawierający rozstrzygnięcie co do każdej z połączonych spraw z osobna, a zamieszczenie rozstrzygnięcia w jednym wyroku (wyrok łączny) nie niweczy samodzielności połączonych spraw. Stąd też obliczenie wartości przedmiotu sporu (a następnie zaskarżenie apelacją lub skargą kasacyjną) musi nastąpić oddzielnie dla każdej z tak połączonych spraw. Składki na ubezpieczenia społeczne nie są świadczeniami pieniężnymi z ubezpieczenia społecznego, lecz świadczeniem na to ubezpieczenie. Uznać należy, że wynagrodzenie pełnomocnika organu rentowego przed Sądem I instancji jest uzależnione od wartości przedmiotu sporu (por. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 24 września 2012 roku, III AUz 164/12, Lex nr 1220520; postanowienie Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 22 sierpnia 2012 roku, III AUz 69/12, Lex nr 1216391). Natomiast w wyroku Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z dnia 26 września 2012 roku (III APa 7/12, Lex nr 1223434) podniesiono, że zastosowanie art. 100,zdanie 2, k.p.c. nie wymaga arytmetycznie dokładnego rozdzielenia kosztów procesu, według stosunku części uwzględnionej do oddalonej, ale stawia na słuszność jako zasadnicze kryterium rozłączenia kosztów. W niniejszej sprawie organ rentowy uległ tylko co do nieznacznej części żądania odwołującej spółki. W stosunku do B. M. wartością przedmiotu sporu była kwota 1 572,86 zł. składek, jakie powinna uregulować odwołująca spółka, a więc przy tej wartości przedmiotu sporu wynagrodzenie pełnomocnika organu rentowego wynosi 600 zł. Odnośnie zainteresowanej M. N. należna kwota składek do zapłacenia przez odwołującą spółkę wynosi 3 043,01 zł., a więc przy takiej wartości przedmiotu sprawy wynagrodzenie pełnomocnika wynosi również 600 zł. Odnośnie zainteresowanej D. K. należna kwota składek do zapłacenia przez odwołującą spółkę wynosi 2 350,34 zł., a więc przy takiej wartości przedmiotu sprawy wynagrodzenie pełnomocnika wynosi również 600 zł. Odnośnie zainteresowanej G. W. należna kwota składek do zapłacenia przez odwołująca spółkę wynosi 4 874,67 zł., a więc przy takiej wartości przedmiotu sprawy wynagrodzenie pełnomocnika wynosi również 600 zł. Odnośnie zainteresowanej K. J. należna kwota składek do zapłacenia przez odwołującą spółkę wynosi 1 378,26 zł., a więc przy takiej wartości przedmiotu sprawy wynagrodzenie pełnomocnika wynosi 180 zł. Odnośnie zainteresowanej A. B. należna kwota składek do zapłacenia przez odwołującą spółkę wynosi 221,69 zł., a więc przy takiej wartości przedmiotu sprawy wynagrodzenie pełnomocnika wynosi 60 zł. Odnośnie zainteresowanej N. N. należna kwota składek do zapłacenia przez odwołująca spółkę wynosi 400,90 zł., a więc przy takiej wartości przedmiotu sprawy wynagrodzenie pełnomocnika wynosi 60 zł. Odnośnie zainteresowanej M. A. należna kwota składek do zapłacenia przez odwołującą spółkę wynosi 2 014,34 zł., a więc przy takiej wartości przedmiot sprawy wynagrodzenie pełnomocnika wynosi 600 zł. Odnośnie zainteresowanej G. S. należna kwota składek do zapłacenia przez odwołującą spółkę wynosi 393,15 zł., a więc przy takiej wartości przedmiotu sprawy wynagrodzenie pełnomocnika wynosi 60 zł. Szczegółowe wyliczenie wartości przedmiotu spraw zawiera załącznik do pisma organu rentowego z dnia 7 marca 2014 roku. Łącznie więc wynagrodzenie pełnomocnika organu rentowego wynosi 3 360 zł. Rozstrzygając o kosztach procesu Sąd nie zastosował art. 102 k.p.c. nie dopatrując się, aby w stosunku do odwołującej Spółki zachodził szczególnie uzasadniony wypadek. Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 8 listopada 2001 roku (I UKN 581/00, Lex nr 567859) nie jest obowiązkiem sądu odstąpienie od zasady zwrotu kosztów, jeżeli nie dopatrzy się w sprawie szczególnie uzasadnionego przypadku (art. 102 k.p.c.). W postanowieniu Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 3 września 2013 roku (III AUa 60/13, Lex nr 14307464) podkreślono, iż ustalenie, czy w okolicznościach konkretnej sprawy zachodzą „wypadki szczególnie uzasadnione”, ustawodawca pozostawia swobodnej ocenie sądu, a sposób korzystania z art. 102 k.p.c. jest suwerennym uprawnieniem jurysdykcyjnym sądu orzekającego i to do jego oceny należy przesądzenie, czy wystąpił szczególnie uzasadniony wypadek, który uzasadnia odstąpienie od generalnej zasady (art. 98 § 1 k.p.c.) obciążenia kosztami procesu strony przegrywającej spór. Urzeczywistniający zasadę słuszności art. 102 k.p.c., stanowiąc wyjątek od zasady odpowiedzialności za wynik sporu, nie podlega wykładni rozszerzającej i związany jest z obowiązkiem strony podania okoliczności zezwalających na przyjęcie, że zachodzi „szczególnie uzasadniony wypadek”. Ingerencja w to uprawnienie, w ramach rozpoznawania środka zaskarżenia od rozstrzygnięcia o kosztach procesu, następuje jedynie w sytuacji stwierdzenia, że dokonana ocena jest dowolna, oczywiście pozbawiona uzasadnionych podstaw. W niniejszej sprawie odwołująca Spółka (...) jest normalnie funkcjonującym podmiotem gospodarczym, który przynosi właścicielowi dochody i w jej sytuacji nie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, aby nie obciążać ją stosunkowo niewielkimi kosztami zastępstwa procesowego w kwocie 3 360 zł.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.