k.p.c. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji umorzenie postępowania, podczas gdy organ rentowy nie zmienił zaskarżonej decyzji przed rozstrzygnięciem sprawy przez Sąd i nie wydał decyzji uwzględniającej choćby w części żądanie skarżącej, a tym samym nie zostały spełnione wskazane w tymże przesłanki umorzenia postępowania, w związku z czym Sąd powinien był wydać orzeczenie merytoryczne w zakresie objętym odwołaniem; -art. 355§1 k.p.c. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji umorzenie postępowania wywołanego wniesieniem odwołania w niniejszej sprawie, podczas gdy nie zostały spełnione statuowane przez ten przepis przesłanki umorzenia postępowania , w związku z czym Sąd powinien był wydać orzeczenie merytoryczne w zakresie objętym odwołaniem; Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postępowania i zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie z uwagi na trafność podniesionych w nim zarzutów. Sprawa z zakresu ubezpieczeń społecznych objęta treścią decyzji organu rentowego od momentu wniesienia od niej odwołania do sądu, staje się sprawą cywilną w rozumieniu art. 1 k.p.c., podlegającą rozstrzygnięciu wedle reguł właściwych dla tej kategorii spraw, z odpowiednimi modyfikacjami wynikającymi z przepisów regulujących odrębne postępowanie z zakresu ubezpieczeń społecznych. (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 czerwca 1998 r., II UKN 105/98, OSNAPiUS 1999 nr 16, poz. 529 oraz postanowienie z dnia 29 maja 2006 r., I UK 314/05, OSNP 2007 nr 11-12, poz. 173). Powszechnie przyjmuje się, że odwołanie od decyzji organu rentowego pełni rolę pozwu. Odpowiednio zatem uznanie powództwa– jak stwierdził Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 8 maja 2012 r. w sprawie II UK 240/11- polega w tym postępowaniu na wydaniu przez organ rentowy (przed rozstrzygnięciem sprawy przez sąd) decyzji uwzględniającej w całości lub w części żądanie strony, co powoduje umorzenie postępowania w całości lub w części (art.
k.p.c.), nie prowadzi natomiast do wydania wyroku. Owo szczególne uregulowanie dotyczące skutków tego specyficznego uznania powództwa jest wynikiem właśnie odrębności postępowania z zakresu ubezpieczeń społecznych, w których jedynie etap odwoławczy przenosi się na drogę postępowania przed sądem powszechnym, a po jego zakończeniu, sprawa wraca do postępowania administracyjnego . Dlatego tylko wydana wcześniej, przed zakończeniem postępowania odwoławczego, decyzja uwzględniająca żądanie odwołania (przyznająca świadczenie lub ustalająca brak zobowiązania) powoduje zbędność dalszego postępowania odwoławczego, czego wyrazem jest unormowanie wynikające z art.
Stosownie bowiem do treści tego przepisu zmiana przez organ rentowy zaskarżonej decyzji lub wojewódzki zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności zaskarżonego orzeczenia przed rozstrzygnięciem sprawy przez sąd - przez wydanie decyzji lub orzeczenia uwzględniającego w całości lub w części żądanie strony - powoduje umorzenie postępowania w całości lub w części. Poza tym zmiana lub wykonanie decyzji lub orzeczenia nie ma wpływu na bieg sprawy. Należy podnieść, że decyzja uwzględniająca w całości lub w części żądanie stron w rozumieniu art.
to nie tylko decyzja zmieniająca, lecz każda forma decyzji, byleby z niej w sposób jednoznaczny wynikało, że rozstrzyga o materialnoprawnym stosunku, będącym przedmiotem wcześniejszej decyzji i to zgodnie z żądaniem odwołania (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 5 maja 2000 r., II UKN 191/00, OSNAPiUS 2002 nr 4, poz. 96 oraz z dnia 16 lipca 1998 r., II UKN 138/98, OSNAPiUS 1999 nr 13, poz. 440). W przedmiotowej sprawie pełnomocnik skarżącej w odwołaniu żądał stwierdzenia, że ubezpieczona jest uprawniona do zasiłku chorobowego za okres od 17 maja 2014r. do 21 lipca 2014r. Wypłata przez organ rentowy w toku postępowania sądowego zasiłku chorobowego za sporny okres bez wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji o odmowie przyznania ubezpieczonej prawa do zasiłku chorobowego za okres od 17 maja 2014r. do 21 lipca 2014r. nie stanowi uznania powództwa w sposób przewidziany w art.
Podstawą prawną umorzenia w całości postępowania sądowego toczącego się na skutek odwołania od decyzji organu rentowego jest tylko i wyłącznie wydanie w toku tego postępowania nowej decyzji, która uwzględni w całości żądania odwołującego. W przedmiotowej sprawie organ rentowy w toku postępowania sądowego takiej decyzji nie wydał, co oznacza że brak było podstaw do umorzenia postępowania w trybie art.
k.p.c. Brak było również przyczyn uzasadniających umorzenie postępowania na ogólnych zasadach określonych w art. 355 § 1 k.p.c., gdyż nie występuje ani zbędność wydania wyroku (nie został zrealizowany cel, dla którego złożono odwołanie od decyzji organu rentowego, jakim było stwierdzenie prawa skarżącej do zasiłku chorobowego za okres wymieniony w zaskarżonej decyzji), ani nie zachodzi niedopuszczalność wydania wyroku. Wbrew twierdzeniu Sądu Rejonowego wobec istnienia w obrocie prawnym zaskarżonej decyzji, która wyznacza granice rozstrzygnięcia, nadal istnieje przedmiot postępowania. Skarżąca nie domaga się bowiem w odwołaniu wypłaty zasiłku chorobowego, ale stwierdzenia, że w spornym okresie miała do niego prawo. Organ rentowy do chwili obecnej tak określonego żądania odwołującej nie zrealizował, jak słusznie podnosi skarżący, co czyni koniecznym wydanie merytorycznego orzeczenia w sprawie. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Okręgowy na podstawie art. 397§2 k.p.c. w zw. z art. 386§4 k.p.c. orzekł jak w sentencji, pozostawiając Sądowi Rejonowemu rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zażaleniowego.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.