zmieniono zaskarżoną decyzję w zakresie jej uzasadnienia, jak w pkt I wyroku t.j. w części obejmującej wyliczenie Jednostkowego Kosztu Wytworzenia, poprzez uwzględnienie w nim wskazanych przez powoda kosztów zarządu wynoszących w 2011 roku kwotę 4.697.200zł. W konsekwencji Jednostkowy Koszt Wytworzenia wyniósł kwotę 254,08 zł/MWh, co spowoduje konieczność zmiany pkt 1 załącznika do decyzji poprzez wskazanie w nim wartości „254,08” zmianę w pkt 2 załącznika do decyzji poprzez wskazanie w nim wartości „141.248,1”, oraz zmianę w pkt 4 załącznika do decyzji poprzez wskazanie w nim wartości „27,7”. Interpretację przepisu art. 46 ust. 1 ustawy o KDT przez Prezesa Urzędu uznano za właściwą. Podniesiono , że stosownie do powołanej wyżej ustawy KDT powód uzyskał uprawnienie do otrzymywania środków na pokrycie kosztów powstałych u niego przed rozwiązaniem umów długoterminowych, które nie znalazły pokrycia w uzyskiwanych przez spółkę dochodach tzw. kosztów osieroconych, a na Prezesa Urzędu nałożony został obowiązek dokonywania korekty rocznej wysokości tych kosztów, przy czym w odniesieniu do jednostek opalanych gazem ziemnym takich jak powód, które zawarły długoterminowe umowy na dostawę gazu ziemnego przed dniem 1 maja 2004 r w związku z obowiązkiem odbioru gazu ziemnego na poziomie wynikającym z zakontraktowanej ilości tego paliwa, dodatkowo przewidziano w ustawie uprawnienie do otrzymania środków na pokrycie kosztów zużycia odebranego gazu ziemnego i kosztów nieodebranego gazu ziemnego (art. 44 ustawy KDT). Stosownie do treści art. 46 ustawy KDT Prezes Urzędu, do dnia 31 lipca każdego roku kalendarzowego w drodze decyzji administracyjnej, ustala dla takiego wytwórcy wysokość korekty rocznej kosztów, o których mowa w art. 44 dla roku poprzedzającego dany rok kalendarzowy. Decyzja to może wskazywać na wysokość należnej uprawnionemu wytwórcy dopłaty do już wypłaconych zaliczek (korekta dodatnia) albo określać kwotę jaką uprawniony wytwórca musi zwrócić (korekta ujemna). Mechanizm „korekty rocznej kosztów” wynika z tego, że zaliczki wypłacane są uprawnionym wytwórcom na podstawie wartości prognozowanych, a ostateczne rozliczenie kosztów gazowych, dokonywane korektą, uwzględnia faktyczne ilości energii oraz rzeczywiście poniesione koszty. Przy czym w przypadku gdy w danym roku średnia cena jednej megawatogodziny energii elektrycznej na rynku konkurencyjnym jest wyższa niż koszty wytworzenia jednej megawatogodziny przez takiego wytwórcę nie wypłaca mu się kwot na pokrycie kosztów gazowych, o których mowa w art. 44 (art. 46 ust.5 ustawy KDT). Prezes Urzędu wydaje decyzję, w której Szczegółowo wysokość korekty rocznej oblicza się według wzoru: ΔKOgaz(i-1) = KOgaz(i-1) - KOgazf(i-1) gdzie poszczególne symbole oznaczają: KOgaz(i-1) - kwota kosztów, o których mowa w art. 44, dla roku "i-1", obliczana według wzoru: KOgaz(i-1) = Ai-1[(Jkg(i-1) - Jkw(i-1)) - (Cg(i-1) - Cw(i-1))]Wg gdzie poszczególne symbole oznaczają: Ai-1 -ilość energii elektrycznej wytworzoną przez danego wytwórcę w roku "i-1", wynikającą z ilości gazu zakupionego na podstawie umowy z dostawcą paliwa gazowego, obowiązującej w roku i-1", Jkg(i-1) -średnioroczny faktyczny koszt gazu na jedną megawatogodzinę produkcji w roku "i-1" poniesiony przez danego wytwórcę, obliczony z uwzględnieniem całości opłat poniesionych w roku "i-1" na rzecz dostawcy gazu oraz kosztów przesyłu gazu, Jkw(i-1) -średnioroczny jednostkowy koszt węgla zużywanego na wytworzenie jednej megawatogodziny energii elektrycznej w roku "i-1" u wytwórców eksploatujących jednostki centralnie dysponowane opalane węglem, z uwzględnieniem kosztów transportu węgla, Cg(i-1) -średnią cenę energii elektrycznej wytworzonej przez danego wytwórcę w jednostkach opalanych gazem w roku "i-1", Cw(i-1) -średnią cenę energii elektrycznej wytworzonej w jednostkach centralnie dysponowanych opalanych węglem w roku "i-1", Wg -współczynnik korygujący, którego wartość wynosi: -1 dla wytwórców nabywających gaz ziemny pochodzący ze złóż krajowych, - dla pozostałych wytwórców, gdzie: Jkgk(i-1) -średnioroczny koszt gazu ziemnego dla wytwórców nabywających gaz ziemny pochodzący ze złóż krajowych w roku "i-1" obliczony z uwzględnieniem poniesionych kosztów jego dostarczania, wyrażony w złotych na MWh, Jkgs(i-1) -średnioroczny koszt gazu ziemnego dla pozostałych wytwórców w roku "i-1" obliczony z uwzględnieniem poniesionych kosztów jego dostarczania, wyrażony w złotych na MWh, Kogazf(i-1) -kwota zaliczki wypłaconej wytwórcy za rok "i-1" z tytułu pokrycia kosztów, o których mowa w art. 44. Podkreślono, że interpretacja treści przepisu art. 46 ust. 1 ustawy o KDT nie może być dokonywana w oderwaniu od brzmienia art. 44 ustawy o KDT. Zgodnie z treścią art. 46 ust. 1 ustawy o KDT, wysokość korekty rocznej dotyczy kosztów, o których mowa w art. 44 ustawy o KDT. Z kolei przepis art. 44 ustawy o KDT stanowi, że dla wytwórców, którzy zawarli długoterminowe umowy na dostawę gazu ziemnego przed dniem 1 maja 2004 r., ustala się, w związku z obowiązkiem odbioru gazu ziemnego na poziomie wynikającym z zakontraktowanej ilości tego paliwa, koszty na pokrycie kosztów zużycia odebranego gazu ziemnego i kosztów nieodebranego gazu ziemnego. Uznano , że ustawodawca konstruując ów przepis zdecydował, że wysokość korekty rocznej kosztów może jedynie odnosić się do ilości gazu ziemnego objętego obowiązkiem odbioru (Minimalna Ilość Gazu), a nie jak twierdzi Powód – do całej ilości gazu zakupionej w danym roku na podstawie umowy. Podniesiono , że już sam wzór na obliczenie kwoty na pokrycie kosztów zużycia odebranego gazu ziemnego oraz kosztów nieodebranego gazu ziemnego przestawiony w art. 44 został określony następująco: KOgaz = A(Jkg - Jkw)Wg gdzie poszczególne symbole oznaczają: A -ilość energii elektrycznej (w megawatogodzinach) możliwej do wytworzenia przez wytwórcę wymienionego w załączniku nr 8 do ustawy z gazu ziemnego nabytego w ramach obowiązku zapłaty za określoną ilość gazu ziemnego, niezależnie od ilości pobranego gazu, Jkg -średnioroczny koszt gazu ziemnego nabytego w ramach obowiązku zapłaty za określoną jego ilość, niezależnie od ilości pobranego gazu na podstawie umowy zawartej przed dniem 1 maja 2004 r., dla danego wytwórcy obliczony z uwzględnieniem poniesionych kosztów jego dostarczania, wyrażony w złotych na MWh, Jkw -średnioroczny koszt węgla zużywanego na wytworzenie energii elektrycznej w jednostkach wytwórczych centralnie dysponowanych opalanych węglem na terenie Rzeczypospolitej Polskiej obliczony z uwzględnieniem kosztów jego transportu, wyrażony w złotych na MWh, Wg -współczynnik korygujący, którego wartość wynosi: -1 dla wytwórców nabywających gaz ziemny pochodzący ze złóż krajowych, - dla pozostałych wytwórców, gdzie: Jkgk - średnioroczny koszt gazu ziemnego dla wytwórców nabywających gaz ziemny pochodzący ze złóż krajowych w danym roku obliczony z uwzględnieniem poniesionych kosztów jego dostarczania, wyrażony w złotych na MWh, Jkgs -średnioroczny koszt gazu ziemnego dla pozostałych wytwórców w danym roku obliczony z uwzględnieniem poniesionych kosztów jego dostarczania, wyrażony w złotych na MWh. Wskazano, że kwotę z art. 44 ustawy o KDT stanowi iloczyn trzech wartości. Pierwsza to zmienna ilość MWh, jaką uprawniony wytwórca mógł wytworzyć z zakontraktowanej w umowie „bierz lub płać” ilości gazu ziemnego. Drugą zmienną stanowi różnica między średniorocznym kosztem zakupu paliwa gazowego przez danego wytwórcę w przeliczeniu na 1 MWh a średniorocznym kosztem węgla zużytego na wytworzenie 1 MWh z pewnej kategorii elektrowni węglowych. Konstrukcja tej zmiennej opiera się na wspomnianym wcześniej założeniu, zgodnie z którym koszt paliwa gazowego potrzebnego do wytworzenia 1 MWh jest wyższy od kosztu węgla koniecznego do wytworzenia takiej samej ilości energii. Trzecią zmienną jest współczynnik korygujący, którego wartość zależy od źródła pochodzenia gazu zużywanego przez wytwórcę energii. W ocenie Sądu pierwszej instancji przepis art. 46 ust. 1 ustawy o KDT pozostaje w ścisłym związku z art. 44 ustawy o KDT i nie może być interpretowany w oderwaniu od tego przepisu. Co za tym idzie, ilość energii elektrycznej wytworzona przez danego wytwórcę w roku "i-1", wynikająca z ilości gazu zakupionego na podstawie umowy z dostawcą paliwa gazowego, obowiązującej w roku i-1 powinna być określona zgodnie i w oparciu o art. 44 ustawy o KDT. Ponadto zwrócono uwagę na dyspozycję art. 46 ust. 2 ustawy o KDT. Zgodnie z tym przepisem w obliczeniach korekt, o których mowa w ust. 1, nie uwzględnia się kosztów wynikających ze zmian wprowadzonych do umowy długoterminowej na dostawę gazu, o której mowa w art. 44 ustawy o KDT, po dniu wejścia w życie ustawy, skutkujących zwiększeniem ilości gazu ziemnego podlegającego obowiązkowi zapłaty za tę ilość gazu, niezależnie od ilości pobranego gazu. Wskazano , że analiza treści przepisu art. 46 ust. 2 prowadzi do wniosku, że rozliczenie ilości energii elektrycznej wytworzonej z paliwa gazowego nie będzie dotyczyć energii elektrycznej wytworzonej z całej zakupionej w danym roku ilości gazu, a jedynie z tej ilości gazu ziemnego, która była zakontraktowana do dnia wejścia w życie ustawy o KDT Podano, że oparcie się na interpretacji powoda art. 46 ust. 1 ustawy o KDT, w istocie doprowadziłoby do sytuacji, że przepis art.46 ust.2 przestałby mieć zastosowanie i zostałby niejako „wyeliminowany” z obrotu prawnego. W ocenie Sądu Okręgowego ustawodawca w art. 46 ust. 1 ustawy o KDT, umieścił zapis, który miał na celu obliczenie kosztów, jakie wytwórcy mogą mieć pokrywane w ramach pomocy publicznej, które powstają w związku z obowiązkiem odbioru gazu ziemnego na poziomie wynikającym z zakontraktowanej ilości paliwa. Koszty te odnoszą się jedynie do ilości gazu ziemnego objętego obowiązkiem odbioru a nie do całej ilości gazu ziemnego zakupionego w danym roku na podstawie umów, a zatem rekompensata nie może być udzielona w kwocie wyższej niż wynika to z ilości energii elektrycznej wytworzonej z ilości gazu objętej klauzulą „bierz lub płać”. Za niezasadny uznano również zarzut powoda, dotyczący naruszenia procedury administracyjnej t.j. art. 10 i 8 k.p.a. Wskazano , że w dniu 27 lipca 2012r. na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. Prezes Urzędu poinformował (...) o prawie zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym i możliwości złożenia ostatecznego stanowiska w sprawie do 30 lipca 2012r. Powód stanowiska nie przedstawił. Wyznaczony termin był bardzo krótki, ale powód nie wykazał, aby miało to wpływ na treść wydanej decyzji, ponadto powód w terminie ustawowym złożył odwołanie od decyzji, w którym przedstawił obszernie swoje stanowisko, zgłosił dowody, skorzystał więc w pełni z przysługujących mu praw. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia powołano art.
O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 108 § 1 k.p.c., znosząc je wzajemnie między stronami na mocy art. 100 k.p.c. z uwagi na częściowe tylko uwzględnienie żądań każdej ze stron. Apelacje od tego wyroku niosły obie strony. Powód zaskarżył wyrok w części oddalającej odwołanie oraz orzekającej o kosztach procesu, tj. w zakresie punktu II. i III. sentencji wyroku. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
poprzez oddalenie odwołania pomimo istnienia podstaw do jego uwzględnienia oraz zaniechanie zmiany w tym zakresie decyzji ; z ostrożności procesowej wskazano na : - naruszenie art. 227 w zw. z art. 217 § 1 i § 2 k.p.c. poprzez oddalenie na rozprawie w dniu 19 marca 2014 roku wniosków dowodowych powoda o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka B. M., dowodu z opinii biegłego oraz dowodu z przesłuchani stron, pomimo że dowody te miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, zostały powołane we właściwym czasie i nie zmierzały do zwłoki postępowania. Powód wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zmianę decyzji w całości poprzez ustalenie wysokości korekty rocznej kosztów zużycia odebranego gazu ziemnego i kosztów nieodebranego gazu ziemnego, powstałych w jednostkach opalanych gazem ziemnym dla Powoda roku 2011 na kwotę (-) 1.143.682 zł (słownie: minus jeden milion sto czterdzieści trzy tysiące sześćset osiemdziesiąt dwa złote) ora zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda zwrotu kosztów procesu w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. Ze względu na niezbędny nakład pracy pełnomocnika Powoda w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji oraz czynności podjęte przez niego w sprawie, a także charakter sprawy i wkład pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia, wnoszę o zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w maksymalnej wysokości równej sześciokrotności stawki minimalnej. Ewentualnie wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tej części do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu z pozostawieniem temu sądowi rozstrzygnięcia o kosztach instancji odwoławczej. Ponadto powód wniósł o dopuszczenie dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach postępowania administracyjnego prowadzonego przez Prezesa Urzędu, zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji, a w szczególności z dokumentów powołanych w uzasadnieniu odwołania i niniejszej apelacji, na okoliczności tam wskazane. Z ostrożności procesowej, na wypadek uznania przez Sąd, że wskazana przez Powoda wysokość korekty rocznej kosztów gazowych nie jest, przy założeniu prawidłowości interpretacji art. 46 ust. 1 Ustawy przyjętej przez Powoda, bezsporna i wymaga dowodu, wniesiono o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka Pana B. M. - specjalisty ds. analiz ekonomicznych i planowania (wezwanie na adres Powoda) - na okoliczność metodologii i założeń przyjętych do wyliczenia wartości określonych w art. 46 Ustawy KDT, rzeczywiście osiągniętych przez Powoda w 2011 roku i wskazanych w Odwołaniu oraz w niniejszej apelacji o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu rachunkowości, księgowości lub rynku energetycznego - na okoliczność kalkulacji korekty rocznej kosztów zużycia odebranego gazu ziemnego i kosztów nieodebranego gazu ziemnego dla Powoda dla roku 2011, w szczególności na okoliczność prawidłowości kalkulacji zawartej w odwołaniu oraz w niniejszej apelacji. Wniesiono o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda zwrotu kosztów procesu w postępowaniu apelacyjnym, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ze względu na niezbędny nakład pracy pełnomocnika Powoda w postępowaniu apelacyjnym oraz czynności podjęte przez niego w sprawie, a także charakter sprawy i wkład pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia, wnoszę o zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w maksymalnej wysokości równej sześciokrotności stawki minimalnej. Pozwany Prezes Urzędu Regulacji Energetyki zaskarżył wyrok w części ,tj. w pkt I i III zarzucając naruszenie norm prawa materialnego, a to:
poprzez oddalenie odwołania w tej części bowiem nie istniały podstawy do jego uwzględnienia. Bezprzedmiotowe stało się rozważanie zarzutów podniesionych przez powoda z ostrożności procesowej. Przedstawione w tym celu wnioski dowodowe pozostawiono bez rozpoznania. Odnosząc się do zarzutów zawartych a apelacji pozwanego Sąd Apelacyjny stwierdza, że one także nie zasługują na uwzględnienie. Zarzut naruszenia art. 46 ust. 5 ustawy o KDT poprzez przyjęcie, że koszt wytworzenia przez powoda jednej megawatogodziny energii elektrycznej w jednostce opalanej gazem ziemnym, o którym mowa w powyższym przepisie („Jednostkowy Koszt Wytworzenia") obejmuje koszty zarządu związane z wytworzeniem energii elektrycznej w tej jednostce – nie jest trafny. Słusznie w tym zakresie Sąd Okręgowy odwołał się do rozważań prawnych zawartych w uzasadnieniu uchwały Sądu Najwyższego z dnia 15 stycznia 2013r. sygn. akt III SZP 1/12. Argumentację tę Sąd Apelacyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela. Sąd Najwyższy kategorycznie opowiedział się przeciwko stosowaniu dla potrzeb wykładni Jednostkowego Kosztu Wytworzenia przepisów ustawy o rachunkowości odwołując się do ogólnych reguł wykładni, które nie pozwalają na odwoływanie się do definicji legalnych pojęć zawartych w innych aktach prawnych (tu ustawy o rachunkowości) o ile definicje te zawarte są w aktach, które nie są źródłem danej instytucji prawnej bądź nie są aktem podstawowym dla danej dziedziny. W przekonaniu Sądu Najwyższego , pojęciu „ kosztów wytworzenia” z art.46 ust.5 ustawy o KDT należy nadać autonomiczne znaczenie. Ustawa o rachunkowości ma inny cel i przedmiot regulacji w porównaniu do ustawy o KDT. Koszt , o którym mowa w art.46 ust.5 ustawy , nie jest ustalany w ramach wyceny aktywów i pasywów, o której mowa w art.28 ustawy o rachunkowości, lecz na użytek stosowania mechanizmu wsparcia dla wytwórców wymienionych w załączniku nr 8 do ustawy. Zasadnie zatem uznano , że w rozpoznawanej sprawie nie jest możliwe i prawidłowe odwołanie się przy wykładni art. 46 ust. 5 ustawy o KDT do art. 28 ust. 3 ustawy o rachunkowości. Koszty zarządu powinny być brane pod uwagę w kalkulacji kosztu wytworzenia jednej megawatogodziny z uwagi na cel ustawy, jakim zasadniczo jest pomoc publiczna, która ma służyć pokryciu kosztów związanych z dokonanymi wcześniej inwestycjami. Zatem to nie zasady rachunkowości a faktyczne koszty wytworzenia powinny decydować o wartości jednostkowego kosztu wytworzenia. W tym stanie rzeczy prawidłowo uznano , że koszt wytworzenia przez powoda jednej megawatogodziny energii elektrycznej w jednostce opalanej gazem ziemnym, o którym mowa w art.46 ust.5 ustawy („Jednostkowy Koszt Wytworzenia") obejmuje koszty zarządu związane z wytworzeniem energii elektrycznej w tej jednostce. Także zarzut naruszenia art. 46 ust. 5 ustawy o rozwiązaniu KDT poprzez błędne przyjęcie, że koszt wytworzenia przez powoda jednej megawatogodziny energii elektrycznej winien być ustalany poprzez odniesienie kosztów wytworzenia energii do ilości sprzedanej energii, zamiast do jej produkcji – nie zasługuje na uwzględnienie. Wybór podstawy ( ilość sprzedanej energii , czy też ilość wyprodukowanej energii) od której powinien być ustalany koszt wytworzenia jednej megawatogodziny jest determinowany przyjętym przez ustawodawcę modelem udzielania pomocy publicznej. Mechanizm wsparcia odnoszący się do kosztów osieroconych, o których mowa w ustawie o KDT to bowiem w istocie notyfikowana przez Komisję Europejską pomoc publiczna. Legalna definicja zawarta w art.2 tej ustawy stanowi , że koszty te - to takie wydatki wytwórcy energii elektrycznej, które nie zostają pokryte przychodami ze sprzedaży energii przez tego wytwórcę na rynku konkurencyjnym, a wnikają z nakładów, jakie poniósł przed dniem 1 maja 2004r. na rozwój zdolności wytwórczych. Zasadnie podnosi Sąd Okręgowy , że uruchomienie mechanizmu wsparcia w postaci przyznania kosztów osieroconych o których mowa w art. 44 i 46 ust. 1 ustawy KTD jest poprzedzone poczynieniem ustaleń w sprawie, z których będzie wynikać, że określone w art. 46 ust. 5 ustawy KTD jednostkowe koszty wytworzenia jednej megawatogodziny przez danego wytwórcę wymienionego w załączniku 8 do ustawy są wyższe od ceny referencyjnej (konkurencyjnej) ogłoszonej przez Prezesa Urzędu dla danego roku. Relacja między dwiema- na pierwszy rzut oka nieporównywalnymi – wartościami: „kosztami wytworzenia 1 MWh u danego wytwórcy (jednostkowy koszt wytworzenia ) oraz „średnią cenę 1 MWh na rynku referencyjnym (konkurencyjnym)” wbrew pozorom jest rozwiązaniem logicznym”. Tej logiki Sąd Najwyższy dopatrzył się - w powołanym już wyżej uzasadnieniu uchwały z dnia 15 stycznia 2013r. - nie tyle w zasadności dokonania porównania jednostkowego kosztu wytworzenia i średniej ceny sprzedaży, tylko w celu stworzenia mechanizmu, który z jednej strony ma służyć pokryciu wydatków i nakładów jakie poczynił wytwórca, ale z drugiej strony zapobiec przyznaniu pomocy publicznej, gdzie cena energii na rynku konkurencyjnym niweluje ryzyko utraty poczynionych nakładów. Nieporównywalność to wynika z tego, że na cenę sprzedaży składają się nie tylko koszty wytworzenia, ale także cały zestaw marż służących pokryciu pozostałych kosztów przedsiębiorcy (nie będących kosztami wytworzenia). że na rynku konkurencyjnym energia jest sprzedawana po cenie odpowiadającej kosztom krańcowym, to jest na poziomie pozwalającym na pokrycie wyłącznie kosztów zmiennych wytwórcy. Sprzedaż energii na rynku konkurencyjnym ma bowiem służyć pokryciu przynajmniej tych kosztów, które bezpośrednio składają się na koszty wytworzenia 1 MWh. W sytuacji, gdy koszty uprawnionego wytwórcy, nie zostaną pokryte przychodem ze sprzedaży, będą obciążały jego wynik finansowy i mogą stanowić ewentualną podstawę dla zastosowania mechanizmu wsparcia dla kosztów osieroconych. Mając to wszystko na uwadze apelacje obu stron jako pozbawione uzasadnionych podstaw nie mogły odnieść skutku. W tym stanie rzeczy , na podstawie art.385 k.p.c. orzeczono , jak na wstępie. O kosztach postępowania apelacyjnego postanowiono zgodnie z treścią art.100 k.p.c. w związku z art.108§1 k.p.c. znosząc je wzajemnie między stronami z uwagi na wynik tego postępowania. (...)
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.