kk z powodu apelacji wniesionych przez obrońcę oskarżonego i prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 9 czerwca 2015 r. sygn. akt II K 1198/14 uchyla zaskarżony wyrok wobec oskarżonego P. K. i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Jeleniej Górze do ponownego rozpoznania. Sygn. akt VI Ka 413/15 UZASADNIENIE P. K. został oskarżony o to, że: w dniu 9 czerwca 2014r. w J., woj. (...) znajdując się w stanie nietrzeźwości wynoszącym 0,26 mg/dm 3 alkoholu w wydychanym powietrzu prowadził w ruchu lądowym samochód m-ki (...) nr rej. (...), przy czym czynu tego dopuścił się będąc wcześniej prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze o sygn. akt VII K 761/09 z dnia 6 października 2009r. za czyn z art.
o czyn z art.
Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze wyrokiem z dnia 9 czerwca 2015r. w sprawie o sygn. akt II K 1198/14: I. uznał oskarżonego P. K. za winnego tego, że w dniu 9 czerwca 2014r. w J. województwo (...) prowadząc pojazd m-ki (...) nr rej. (...) w ruchu lądowym nie stosował się do orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 22 kwietnia 2014r., sygn. akt II W 799/14 zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów w ruchu lądowym na okres 10 (dziesięciu) miesięcy, który to wyrok uprawomocnił się 14 maja 2014r., tj. występku z art. 244 k.k. i za to na podstawie art. 244 k.k. wymierzył mu karę 5 (pięciu) miesięcy pozbawienia wolności; II. na podstawie art. 69 § 1 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego P. K. kary pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 4 (cztery) lata; III. na podstawie art. 71 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego P. K. karę 100 (stu) stawek dziennych grzywny ustalając wysokość stawki na kwotę 10 (dziesięciu) złotych; IV. na podstawie art. 73 § 1 k.k. oddał oskarżonego P. K. w okresie próby pod dozór kuratora sądowego; V. uznał oskarżonego P. K. za winnego tego, że w dniu 9 czerwca 2014r. w J. prowadził samochód marki F. (...) o nr rej. (...) po drodze publicznej będąc w stanie po użyciu alkoholu wynoszącym 0,25 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, tj. wykroczenia z art. 87 § 1 k.w. i za to na podstawie art. 87 § 1 k.w. wymierzył mu karę 500 (pięciuset) złotych grzywny; VI. na mocy art. 87 § 3 k.w. orzekł wobec oskarżonego P. K. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 2 (dwóch) lat; VII. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 119 k.p.o.w. zwolnił oskarżonego P. K. od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, w tym opłaty. Apelację od wydanego orzeczenia wywiódł prokurator, który zaskarżył powyższy wyrok na niekorzyść oskarżonego P. K. w całości w zakresie orzeczenia o winie. Oskarżyciel publiczny powołując się na art. 427 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 438 pkt 3 k.p.k. wyrokowi temu zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a mający wpływ na jego treść, wyrażający się w błędnym i dowolnym uznaniu, że oskarżony P. K. w chwili czynu miał 0,25 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu i w konsekwencji swoim zachowaniem wyczerpał znamiona wykroczenia z art. 87 § 1 k.w. oraz występku z art. 244 k.k., podczas gdy prawidłowa analiza zgromadzonych w sprawie dowodów, a w szczególności wyniki badania stanu trzeźwości oskarżonego elektronicznym urządzeniem kontrolno-pomiarowym do ilościowego oznaczania alkoholu w wydychanym powietrzu typu A. (...), którego wynik nie został zakwestionowany przez oskarżonego, prowadzi do wniosku, iż oskarżony P. K. w chwili czynu miał 0,26 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu co w konsekwencji spowodowało, że czyn oskarżonego Sąd zakwalifikował nieprawidłowo jako występek z art. 244 k.k. i wykroczenie z art. 87 § 1 k.k., choć przy prawidłowo ustalonym stanie faktycznym należało przyjąć, iż popełnił on przestępstwo z art.
Stawiając powyższy zarzut, prokurator powołując się na treść art. 437 § 1 i 2 k.p.k. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Jeleniej Górze do ponownego rozpoznania. Z wydanym orzeczeniem nie zgodził się także oskarżony P. K., który za pośrednictwem swojego obrońcy zaskarżył wyrok w całości na swoją korzyść i na podstawie art. 427 § 2 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. zarzucił:
k.k., konieczne jest także uwzględnienie określonego w świadectwie wzorcowania potencjalnego błędu konkretnego urządzenia pomiarowego. Prowadziłoby to bowiem do sytuacji, w którym w każdym przypadku wartość wynikowa stanowiąca granicę między stanem nietrzeźwości a stanem po użyciu alkoholu byłaby określana indywidualnie, w zależności od dokładności zastosowanego urządzenia pomiarowego, co stoi w oczywistej sprzeczności z zasadą pewności prawa. Podkreślić także należy, iż potencjalny dopuszczalny błąd pomiarowy może polegać również na niedoszacowaniu rzeczywistej zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu. Całkowicie odmiennym zagadnieniem jest natomiast, czy in concreto, istnieje pewność co do wskazań odnotowanych w urządzeniu pomiarowym. Dla oceny wskazań elektronicznego urządzenia do badania zawartości alkoholu w organizmie lub innego urządzenia ważne są bowiem te okoliczności, które sąd powinien, po pierwsze, wyjaśnić, gdy pojawią się tego rodzaju informacje, a po drugie ustalić, czy miały wpływ na wykazany wynik przez urządzenie elektroniczne. Uwzględnienie tego rodzaju czynników może uzasadniać zweryfikowanie uzyskanego wyniku, lecz by dojść do takiej konkluzji, niezbędne jest zasięgnięcie opinii biegłego, gdyż chodzi o ustalenie okoliczności wymagających wiadomości specjalnych ( vide: R. Stefański, glosa do wyroku SN z dnia 3.11.2012r., IV KK 165/10, WPP 2011/3/57-62, LEX nr 149930). W niniejszej sprawie nie ujawniły się wszakże jakiekolwiek okoliczności podważające wynik pomiaru zarejestrowanego urządzeniem (...) ani w pierwszej, ani w kolejnych próbach. Użyte urządzenie elektroniczne posiadało ważny atest, zgodnie z którym podane wartości niepewności pomiaru stanowią niepewności rozszerzone przy poziomie ufności około 95% i współczynniku rozszerzenia k=2. Przy wartości poprawnej wzorcowej wynoszącej zarówno 0,10 mg/l, jak i 0,25 mg/l, średnie wskazanie analizatora wydechu wskazywało odpowiednio 0,10 mg/l i 0,25 mg/l, ewentualne poprawki przy obu pomiarach określono na 0,00 mg/l, zaś niepewność pomiaru oszacowano na 0,01 mg/l. Wbrew stanowisku Sądu Rejonowego, treść zeznań świadka E. S.
k.k. istotne jest ustalenie, czy w chwili prowadzenia pojazdu przez oskarżonego poziom stężenia alkoholu w wydychanym powietrzu przekraczał 0,25 mg/l ( por. wyrok SN z dnia 15 października 2008 r., IV KK 116/08, LEX nr 467477). Jedynie hipotetyczna możliwość występowania błędu pomiarowego przy badaniu stężenia alkoholu w wydychanym powietrzu nie może prowadzić do przyjęcia, iż sprawca nie prowadził pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, a jedynie w stanie po użyciu alkoholu. Warto przy tym wskazać, iż dla sprawcy będącego w stanie po użyciu alkoholu granicę pomiędzy przestępstwem a wykroczeniem wyznacza próg nietrzeźwości, którego przekroczenie ma wyłącznie aspekt ilościowy. Przekroczenie progu nietrzeźwości 0,25 mg/l winno więc zawsze skutkować przyjęciem kwalifikacji prawnej z art.
( vide: P. Pawlonka, glosa do wyroku SN z dnia 3.11.2012r., IV KK 765/10). Wobec braku dowodów pozwalających na zakwestionowanie rzetelności i wiarygodności wykonanych pomiarów, jak też sprawności samego urządzenia pomiarowego, nie istnieje powód podważenia uzyskanego wyniku, a w konsekwencji ewentualnego odwołania się do zasady określonej w art. 5 § 2 k.p.k. Rezultat pierwszego badania wykonanego o godzinie 23.37, a więc w najbliższej odległości czasowej do momentu zatrzymania P. K., wyniósł 0,26 mg/l, zaś w kolejnych badaniach powtórzonych o godzinie 23.53 oraz 00:08 pomiar wynosił odpowiednio 0,25 mg/l i 0,24 mg/l. Jak wynika z protokołu badania trzeźwości, sam oskarżony oświadczył, iż 9 czerwca 2014r. spożył piwo w ilości dwóch litrów (k. 2v). Jak słusznie wskazał prokurator, wyniki badań pomiarowych nie były kwestionowane przez oskarżonego. Nie zachodziła również między nimi rozbieżność budząca wątpliwości jako niedająca się uzasadnić intensywnością procesu fizjologicznej redukcji alkoholu w organizmie. Z kolei obrońca oskarżonego nadmierną wagę przywiązuje do wyników przeprowadzonych eksperymentów procesowych, chociaż do ustalenia okoliczności przedmiotowego zdarzenia wystarczające było dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego z uwzględnieniem zasad wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego, zgodnie z wymogami określonymi w art. 7 k.p.k. W ocenie Sądu Odwoławczego wyniki przeprowadzonych eksperymentów procesowych – wobec rodzaju i okoliczności zarzucanego P. K. czynu – miały znaczenie drugorzędne dla poczynionych w badanej sprawie ustaleń faktycznych. Już bowiem sama treść zeznań świadków pozwalała na ustalenie przebiegu przedmiotowego zdarzenia i w których świetle wersja przedstawiona przez oskarżonego wydaje się dalece nieprawdopodobna. Zachowanie oskarżonego, który na widok oznakowanego radiowozu skręcił w boczną ulicę, a następnie w pośpiechu opuścił pojazd, pozostawiając w nim kluczyki w stacyjce i włączone światła, ocenić należy jako nieudolną próbę uniknięcia odpowiedzialności za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości. Jak wynika z zeznań funkcjonariuszy policji, w przekonaniu oskarżonego zatrzymanie go poza pojazdem uniemożliwi pociągnięcie go do odpowiedzialności za ten czyn. Także twierdzenie, iż to nie P. K. był kierującym pozostawionego przy drodze samochodu uznać należy za obraną przez niego linię obrony zmierzającą do uniknięcia odpowiedzialności za zarzucane mu przestępstwo. Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy doszedł do przekonania, że zasadnym był stawiany przez Prokuratora zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, co – wobec istotnego wpływu stwierdzonego uchybienia na treść zaskarżonego wyroku – skutkować musiało jego uchyleniem i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Jeleniej Górze. W związku z powyższym, zgodnie z art. 436 k.p.k., Sąd II instancji był zwolniony od rozpoznania pozostałych zarzutów podniesionych przez obrońcę oskarżonego we wniesionym przez niego środku odwoławczym. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Rejonowy dokona oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zgodnie wymogami określonymi w art. 7 k.p.k., z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, mając również na względzie wspomnianą legalną definicję stanu nietrzeźwości zawartą w art. 115 § 16 k.k. w kontekście powoływanego orzecznictwa Sądu Najwyższego.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.