k.p.k.; V. Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 19 stycznia 2004 roku, sygn. akt III K 1803/01 za czyn z art. 157 § 1 k.k. popełniony w dniu 20 maja 2001 roku, na podstawie art. 157 § 1 k.k. na karę 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem na okres próby 4 lat; na podstawie art. 71 § 1 k.k. orzeczono wobec skazanego karę grzywny 30 stawek dziennych, przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 15 złotych; na podstawie art. 47 § 1 k.k. orzeczono nawiązkę w kwocie 250,00 zł. na rzecz Centrum Onkologii im. M. C. w G., płatną w terminie 3 miesięcy od uprawomocnienia się wyroku. Postanowieniem z dnia 19.09.2012 roku w sprawie III K 1803/01 (XIII Ko 3908/12 zarządzono wykonanie wobec skazanego zastępczej kary 15 dni pozbawienia wolności za nie uiszczoną grzywnę orzeczoną w wysokości 30 stawek dziennych, przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 15 złotych, przy czym po przekazaniu przez państwo wykonania europejskiego nakazu aresztowania skazany nie zrzekł się przed Sądem w dniu 06.02.2013 roku korzystania z zasady specjalności wynikającej z art.
k.p.k.; VI. Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 22 czerwca 2004 roku, sygn. akt III K 1586/01 za:
k.p.k.; VII. Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 19 maja 2005 roku, sygn. akt III K 803/03 za przestępstwo z art. 278 § 1 k.k. w związku z art. 58 § 3 k.k. popełnione w okresie od 01.08.2002 roku do dnia 28.01.2003 roku, na karę 80 stawek dziennych, przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 30 złotych, skazanego obciążono kosztami postępowania; Postanowieniem z dnia 12.09.2008 roku w sprawie III K 803/03 zarządzono wykonanie wobec skazanego zastępczą karę 40 dni pozbawienia wolności za nie uiszczoną grzywnę orzeczoną w wysokości 80 stawek dziennych, przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 30 złotych, przy czym po przekazaniu przez państwo wykonania europejskiego nakazu aresztowania skazany nie zrzekł się przed Sądem w dniu 06.02.2013 roku korzystania z zasady specjalności wynikającej z art.
k.p.k.; w związku z powyższym zawieszono postępowanie wykonawcze w zakresie wykonania zastępczej kary pozbawienia wolności; VIII. Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 20 października 2005 roku, sygn. akt III K 843/05: a)za ciąg przestępstw z art. 279 § 1 k.k., popełnionych w dniu 04 lipca 2004 roku, 05 lipca 2004 roku, 06 lipca 2004 roku, na podstawie art. 279 § 1 k.k. w związku z art. 91 § 1 k.k. na karę 2 lat pozbawienia wolności i karę 60 stawek dziennych, przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 20 złotych,
§ l k.p.k. w zw. z art. 569 § 1 k.p.k., polegające na połączeniu jednostkowych kar orzeczonych wobec R. O., innych niż te objęte Europejskim Nakazem Aresztowania, oraz orzeczeniu łącznej pozbawienia wolności z innych spraw, pomimo tego, że podstawę przekazania R. O. do Polski, w wyniku wykonania Europejskiego Nakazu Aresztowania, stanowiły skazania w sprawach o sygn. akt III K 843/05, III K 279/04, III K 191/13, VI K 183/13 a skazany nie wyraził zgody na przekazanie i nie zrzekł się prawa wynikającego z zasady specjalności w pozostałych sprawach w konsekwencji czego brak było warunków do połączenia kar orzeczonych w tych sprawach i orzeczenie kary łącznej pozbawienia wolności w zakresie innym, niż ten obejmujący w/w sprawy. Podnosząc powyższy zarzut obrońca wniósł o zmianę wyroku i połączenie wyłącznie kar pozbawienia wolności orzeczonych w wyrokach III K 843/05 i III K 279/04 z zastosowaniem zasady absorpcji, a nadto o połączenie w pozostałym możliwym zakresie innych rodzajowa kar orzeczonych z zastosowaniem zasady absorpcji. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Apelacja obrońcy skazanego nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że brak było podstaw do – sugerowanego w apelacji obrońcy skazanego - wystąpienia z pytaniem prawnym do Sądu Najwyższego: „Czy w sytuacji przekazania osoby w wykonaniu nakazu w trybie art.
§ l k.p.k. w celu ścigania co do określonych przestępstw możliwe jest orzeczenie względem niej w wyroku łącznym kary łącznej pozbawienia wolności obejmującej kary za inne przestępstwa, niż te, które stanowiły podstawę przekazania, a także, czy w takiej sytuacji zbiegi realne konstruuje się tylko w ramach czynów, co do których nastąpiło przekazanie, niezależnie od pozostałych czynów, czy też przeciwnie - z uwzględnieniem wszystkich czynów?”. Obrońca wskazał że prawidłowym jest twierdzenie, (negowane przez Sąd Rejonowy), iż w wypadku przekazania na zasadzie art. 607 e § 1 k.p.k. kara łączna nie może obejmować innych czynów tworzących zbiegi realne, a jej podstawą mogą być tylko objęte ENA czyny. Prawidłowa wykładnia tegoż przepisu nakazuje wedle obrońcy przyjąć, że w takiej sytuacji zbiegi realne tworzy się w oderwaniu od pozostałych skazań, co tyczy się tylko kar pozbawienia wolności. W ocenie obrońcy wyrażenie opozycji przez Sąd meriti co do tego poglądu w ocenie obrony uprawnia do poddania pod rozwagę Sądu ad quem wystąpienia do Sądu Najwyższego w trybie mi. 441 § 1 k.p.k., ponieważ wykładnia przepisu prezentowana przez Sąd stoi w opozycji do dorobku orzecznictwa w tym zakresie. W ocenie Sądu Okręgowego nie jest to rozumowanie trafne. Należy wskazać, że rozstrzygnięcie pytania prawnego w tym kształcie sprowadzałoby się w istocie do rozstrzygnięcia sprawy, nadto w ocenie Sądu Okręgowego nie zachodzi stan uzasadniający wątpliwości co do wykładni przepisu. Częściowo jest to nawet widoczne w przytoczonej argumentacji skoro wyraźnie zaznacza obrońca, że poglądy te mają znaczenie tylko dla kar pozbawienia wolności. W istocie zatem stanowi to odpowiedź na wątpliwości obrońcy, bowiem obecna wykładnia przepisów dotyczących kary łącznej nie pozwala na uwzględnienie konfiguracyjnego modelu łączenia kar , a podstawą do wyznaczenia zakresu łączenia kar są zbiegi przestępstw. Brak jest podstaw do stwierdzenia, że zbiegi przestępstw konstruowane mają być wyłącznie w oparciu o wyroki które stanowiły podstawę wydania na podstawie europejskiego nakazu aresztowania. Żadne z przytoczonych w apelacji orzeczeń nie obejmowało takiego stanu faktycznego, natomiast wyraźnie wskazywały one na brak możliwości objęcia innych kar pozbawienia wolności orzeczonych wobec skazanego wyrokiem łącznym, jeżeli nie stanowiły podstawy wydania na podstawie europejskiego nakazu aresztowania czy też skazany nie zrzekł się zasady specjalności. Nie oznacza to wszakże iż nie mogą być wykonywane wobec skazanego inne kary, jak np. kara grzywny. Skoro zaś co do tego nie ma wątpliwości, to wyroki w których orzeczono kary grzywny i które spełniają wymogi z art. 85 k.k. nie mogą być rugowane ze zbiegów przestępstw, które należy uwzględnić w wyroku łącznym. Tym samym wskazuje to już na potrzebę negacji twierdzeń zwartych w apelacji, iż powinny być wzięte pod uwagę co do skazanego R. O. tylko wyroki Sądu Rejonowego w Gliwicach o sygn. III K 843/05, III K 279/04, III K 191/13. Podobnie rzecz ma się z karami pozbawienia wolności, które zostały już w całości wykonane. Skoro bowiem nie będą one wykonywane wobec skazanego który został wydany na podstawie europejskiego nakazu aresztowania, to brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia zasady specjalności. Słusznie zatem Sąd Rejonowy orzekał w przedmiocie połączenia kary wynikającej z wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 16 lipca 2001 roku, sygn. akt III K 1256/01, gdyż kara ta została w całości wykonana. Podobnie zasadnie Sąd Rejonowy uznał, iż brak jest przesłanek negatywnych do połączenia kar grzywny związanych z zasadą specjalności z art.
Orzeczenie za cześć z tych kar zastępczych kary pozbawienia wolności, uniemożliwia bowiem tylko wykonanie kary grzywny w tej postaci, skoro skazany zasady specjalności nie zrzekł się, jednakże nie sprzeciwią się to orzeczeniu kary łącznej grzywny i nie ma przeszkód do jej wykonania (bez możliwości orzeczenia kary zastępczej pozbawienia wolności) , nawet mimo nieobjęcia wszystkich skazań za przestępstwa pozostające w tym zbiegu realnym ENA. Nie znalazł Sąd Okręgowy podstaw do kwestionowania wymiaru kar łącznych które zostały orzeczone przez Sąd Rejonowy, przy czym zauważyć należy że samego ich wymiaru nie kwestionuje i apelacja obrońcy oskarżonego, a zasadnie Sąd Rejonowy rozważał związek przedmiotowy i podmiotowy między poszczególnymi zbiegającymi się przestępstwami jako warunkujący wymiar kar łącznych. Trafnie wskazał jako zasadę, którą się kierował przy wymiarze kar, zasadę asperacji. Wskazał nadto Sąd, iż postawę i zachowanie skazanego podczas pobytu w warunkach izolacji należy oceniać jako pozytywne. Mając na uwadze wskazaną postawę skazanego oraz związek przedmiotowy i podmiotowy między poszczególnymi zbiegającymi się przestępstwami, w ocenie Sądu Okręgowego wymierzona skazanemu kara łączna pozbawienia wolności oraz kary łączne grzywny w należyty sposób uwzględniają okoliczności dotyczące sylwetki skazanego i procesu jego resocjalizacji, jak też są wynikiem trafnej analizy kryteriów związku przedmiotowego i podmiotowego pomiędzy dokonanymi przez skazanego przestępstwami, zatem w ocenie Sądu Odwoławczego brak jest przesłanek do uznania, iż wymierzone kary łączne są rażąco niewspółmiernie surowe. Trafne jest również rozumowanie Sądu Rejonowego w zakresie umorzenia postępowania w przedmiocie wydania wyroku łącznego z jednym wszakże wyjątkiem, bowiem połączeniu powinny podlegać kary jednostkowe z wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 16 listopada 2006 roku, sygn. akt III K 279/04 wymierzone w pkt. 1 i 2 tego wyroku, skoro straciła moc kara łączna z wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 16 listopada 2006 roku, sygn. akt III K 279/04. Sąd Rejonowy, jak wskazano w uzasadnieniu wyroku, omyłkowo nie wymierzył kary łącznej i nie dokonał połączenia tych dwóch kar jednostkowych, a postępowanie w tym zakresie umorzył. Dlatego też trafna jest apelacja oskarżyciela publicznego i Sąd Okręgowy w tym zakresie zmienił wyrok w ten sposób, że uchylił punkt 5 zaskarżonego wyroku w zakresie umorzenia postępowania w przedmiocie wydania wyroku łącznego odnośnie wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 16 listopada 2006 roku, sygn. akt III K 279/04 opisanego w części wstępnej wyroku w punktach IX a i b i na mocy art. 85 i art. 86 § 1 k.k. połączył kary pozbawienia wolności orzeczone we wzmiankowanych punktach wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 16 listopada 2006 roku sygn. akt III K 279/04 i wymierzył skazanemu karę łączną 2 lat pozbawienia wolności, uznając iż kara w tej wysokości uwzględnia w należytym stopniu postawę skazanego, nadto nie prowadzi do pogorszenia jego sytuacji w następstwie rozwiązania kary łącznej orzeczonej we wzmiankowanym wyroku z dnia G. z dnia 16 listopada 2006 roku sygn. akt III K 279/04. Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do uwzględnienia apelacji obrońcy skazanego, a w konsekwencji w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżony wyrok. Sąd zwolnił skazanego od zapłaty wydatków za postępowanie odwoławcze, a obciążając nimi Skarb Państwa.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.