polegającego na tym, że 4 grudnia 2014 r. około godziny 21:40 w R. przy ul. (...), posiadał w miejscu publicznym aluminiowy kij bejsbolowy, a okoliczności jego posiadania, tj. poruszanie się wolno samochodem w towarzystwie trzech innych mężczyzn ubranych w odzież z emblematami klubu sportowego oraz rozglądanie się, wskazywały na zamiar użycia go w celu popełnienia przestępstwa i za to na mocy art.
w zw. z art. 19 k.w. skazał go na karę 15 dni aresztu. Jednocześnie na mocy art.
orzekł przepadek aluminiowego kija bejsbolowego zapisanego pod pozycją 14/15 Księgi depozytów oraz zarządził zwrot obwinionemu piłki zapisanej pod pozycją 14/15 Księgi depozytów. Na podstawie art. 118 § 1 k.p.w. w zw. z § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia i art. 21 ust. 2a ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa 100 złotych tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania i 30 złotych tytułem opłaty. Od powyższego wyroku apelację wniósł obrońca obwinionego zaskarżając go w całości i zarzucając mu obrazę przepisu postępowania, która mogła mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a to art. 7 k.p.k. w zw. z art. 8 k.p.w. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny wyjaśnień obwinionego M. B., polegającej na bezpodstawnym uznaniu, że wyjaśnienia obwinionego odnośnie posiadania kija bejsbolowego wyłącznie w celach sportowych nie zasługują na wiarę, gdyż przeczą temu okoliczności w jakich doszło do zatrzymania, podczas gdy ocena tego dowodu, dokonana w oparciu o całokształt okoliczności sprawy, t.j. przy uwzględnieniu, że obwiniony jest studentem Akademii Wychowania Fizycznego, lubi grę w bejsbol, a przedmiotowy kij był zapakowany w oryginalną folię wraz z piłką do gry, zaopatrzony ceną oraz przetrzymywany w bagażniku prowadzi do wniosku, że wyjaśnienia obwinionego są spójne, logiczne i konsekwentne oraz zasługują na walor wiarygodności. Obrońca zarzucił także, w konsekwencji obrazy wyżej wymienionego przepisu postępowania, błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku i mający wpływ na jego treść, a polegający na uznaniu, że obwiniony miał zamiar użycia kija bejsbolowego w celu popełnienia przestępstwa, ponieważ wskazywały na to okoliczności posiadania kija, tj. poruszanie się wolno samochodem w towarzystwie trzech innych mężczyzn ubranych w odzież z emblematami klubu sportowego oraz rozglądanie się, podczas gdy analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zwłaszcza wyjaśnień obwinionego i zeznań świadków D. M., T. B. i Ł. P., poddana zgodnej z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego ocenie, prowadzi do wniosku, że obwiniony nie miał zamiaru użycia posiadanego kija bejsbolowego w celu popełnienia przestępstwa, a które to błędne ustalenia faktyczne w konsekwencji spowodowały, iż Sąd wadliwie uznał, że obwiniony swoim zachowaniem wypełnił wszystkie znamiona wykroczenia z art.
i przypisał obwinionemu winę za popełnienie czynu. Wywodząc powyższe zarzuty obrońca obwinionego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie obwinionego od popełnienia zarzucanego mu czynu, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Sąd Okręgowy stwierdził, co następuje : Apelacja obrońcy obwinionego M. B. okazała się bezzasadna. Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy ocenił zgromadzone w sprawie dowody zasadnie uznając, że ich całokształt jednoznacznie dowodzi winy i sprawstwa obwinionego w zakresie przypisanego mu wykroczenia z art.
Nie sposób zgodzić się z wyrażonym przez obrońcę stanowiskiem, jakoby ocena wyjaśnień obwinionego dokonana została przez Sąd Rejonowy w sposób dowolny. Tym samym zarzut naruszenia przepisów postępowania: art. 7 k.p.k. w zw. z art. 8 k.p.w., mogącego mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku, nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawą rozstrzygnięcia Sądu meriti był całokształt zebranego w toku postępowania materiału dowodowego, a jego ocena dokonana została z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań doświadczenia życiowego. Sąd Rejonowy należycie i wyczerpująco wykazał dlaczego odmówił wiarygodności wyjaśnieniom obwinionego, dotyczącym posiadania kija bejsbolowego wyłącznie w celach sportowych (na marginesie zauważyć trzeba, że obwiniony był wówczas studentem Akademii Wychowania Fizycznego, ale (...), Kierunek: zarządzanie kryzysowe – k.53). Przemawia za tym całokształt okoliczności towarzyszących zdarzeniu, znajdujący potwierdzenie w zeznaniach świadków funkcjonariuszy Policji M. M.
nie należy faktyczne użycie niebezpiecznego przedmiotu przy popełnieniu przestępstwa, a jedynie samo posiadanie go w takim zamiarze. Przy czym, w przeciwieństwie do stanowiska wyrażonego w apelacji, należy przyjąć, że dla dokonania wykroczenia nie jest wcale konieczne demonstrowanie niebezpiecznego przedmiotu połączone z groźbą jego użycia (por. T. Bojarski [w:] Kodeks Wykroczeń. Komentarz, Warszawa 2015, s. 154). Pogląd taki nie znajdowałby bowiem jednoznacznego oparcia w literalnej wykładni przedmiotowego przepisu, a równocześnie byłby sprzeczny z wykładnią celowościową. W uzasadnieniu projektu ustawy z dnia 31 sierpnia 2011 roku o zmianie ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 2017, poz. 1280) wyraźnie wskazano, że „ dodanie w Kodeksie wykroczeń art.
ma w pierwszej kolejności zapewnić osiągnięcie celu prewencyjnego przez stworzenie możliwości odebrania niebezpiecznych przedmiotów i tym samym zapobieżenie możliwości popełnienia cięższych czynów zabronionych, mogących doprowadzić do utraty życia lub naruszenia zdrowia ludzkiego”. Dla stwierdzenia czy doszło do naruszenia normy z art.
miarodajna jest przy tym indywidualna i skonkretyzowana ocena danego przypadku, rozpatrywana z uwzględnieniem okoliczności, w jakich osoba posiada niebezpieczny przedmiot w miejscu publicznym, uzasadniająca przypuszczenie, że ma ona zamiar użycia go w celu popełnienia czynu zabronionego. Jednocześnie ocena tego czy w danym przypadku taki zamiar istniał pozostawiona została przez ustawodawcę sądowi orzekającemu, który dokonuje jej uwzględniając wszystkie okoliczności towarzyszące posiadaniu niebezpiecznego przedmiotu w miejscu publicznym w konkretnej sytuacji. Uznania przez Sąd Rejonowy winy obwinionego nie jest również w stanie zdyskredytować argument wywiedziony w apelacji, jakoby okoliczność, że kij trzymany był przez obwinionego w bagażniku samochodu przeczyła temu, że miał on zostać użyty w konfrontacji z sympatykami (...). Podkreślenia wymaga, że umieszczenie rzeczy w samochodzie nie wyklucza jeszcze publiczności zachowania sprawcy. Zgodnie z dominującym w orzecznictwie stanowiskiem, pomimo tego, że samochód stanowi pewną zamkniętą przestrzeń, służy on wszakże do przemieszczania się w miejscach publicznych i może służyć jako środek transportu na miejsce zamierzonego przestępstwa. Z tego też względu – w przeciwieństwie do tego co twierdzi obrońca, nie można wykluczyć możliwości popełnienia czynu z art.
tylko dlatego, że choć obwiniony posiadał przy sobie przedmiot niebezpieczny w miejscu publicznym, to znajdował się on w bagażniku. Nadto, jest wręcz oczywiste, że w razie potrzeby jego użycia w ciągu kilku sekund kij byłby wyciągnięty z bagażnika i użyty. Nie sposób podzielić także stanowiska obrońcy, że posiadanie przez obwinionego kija bejsbolowego w miejscu publicznym może uzasadniać realizacja zgodnych z prawem celów rekreacyjnych. Wręcz przeciwnie, w ocenie Sądu odwoławczego trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji, że całokształt okoliczności towarzyszących zdarzeniu świadczy o czymś zgoła przeciwnym. W szczególności wskazać należy, że – jak wynika z części zgromadzonego materiału dowodowego – ani obwiniony, ani też towarzyszący mu mężczyźni, nie byli w stanie w sposób spójny określić celu swojego przybycia na ul. (...), zważywszy przy tym na fakt, że każdy z przemieszczających się samochodem mężczyzn nie zamieszkuje w tej okolicy. Wskazać jeszcze raz należy, że obwiniony jest osobą uprzednio karaną z art. 158 § 1 k.k., związaną ze środowiskiem pseudokibiców (...), a ponadto mężczyźni jadący wspólnie samochodem posiadali na odzieży emblematy tego klubu, a przy tym rozglądali się, przemieszczając się pojazdem na tyle wolno, że zwrócili uwagę funkcjonariusza Policji. Na uwagę zasługuje również fakt, w kontekście wyżej wskazanych okoliczności, że mężczyźni przemieszczali się w godzinach nocnych w rejonie zamieszkałym przez kibiców sympatyzujących z konkurencyjną drużyną. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w apelacji wskazać także trzeba, że usankcjonowanie zachowania przewidzianego w art.
służyć ma ochronie porządku publicznego i zabezpieczeniu społeczeństwa przed dokonaniem przestępstwa z użyciem niebezpiecznego przedmiotu. Zdaniem Sądu Odwoławczego, wbrew stanowisku obrońcy, o przyjęciu istnienia skonkretyzowanego zamiaru popełnienia przez obwinionego czynu przestępnego świadczy całokształt wyżej wskazanych okoliczności, ocenionych w sposób obiektywny i zgodny z zasadami prawidłowego rozumowania przez Sąd Rejonowy, z jednoczesnym uwzględnieniem wskazań doświadczenia życiowego. Podsumowując, zarzuty i argumenty apelacji - będące w istocie powieleniem linii obrony prezentowanej przez obwinionego w toku rozprawy, nie były w stanie spowodować odmiennej niż dokonana przez Sąd pierwszej instancji oceny zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego, jak również oceny zachowania obwinionego w aspekcie zarzuconego jego osobie czynu. Dokonując całościowej kontroli zaskarżonego orzeczenia Sąd Okręgowy uznał również za prawidłowe rozstrzygnięcie o karze. Sąd Rejonowy spośród kar przewidzianych za wykroczenie z art.
wybrał karę aresztu i orzekł ją w wymiarze 15 dni. Kara ta nie razi surowością. Obwiniony dopuścił się umyślnego wykroczenia, zaś waga czynu i okoliczności sprawy świadczą o jego demoralizacji. Na szczególne potępienie zasługuje również sposób działania M. B.. W czerwcu 2014 roku uprawomocnił się wobec obwinionego wyrok skazujący za przestępstwo z art.158 § 1 k.k. Orzeczono wówczas wobec niego karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Po pół roku M. B. ponownie naruszył porządek społeczny, a tło obu zdarzeń było takie samo. W tej sytuacji tylko kara aresztu jest karą adekwatną do popełnionego wykroczenia, która może zmienić zachowanie obwinionego, a nadto mieć właściwy oddźwięk społeczny. Za prawidłowe Sąd odwoławcze uznał także rozstrzygnięcia o dowodach rzeczowych. Jedno oparte o art.
Z tych wszystkich powodów Sąd odwoławczy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. Konsekwencją nieuwzględnienia apelacji obrońcy obwinionego jest obciążenie M. B. wydatkami i opłatą za druga instancję.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.