Obsah (4)

§ 1§ 2§ 3§ 4

Sygn. akt VI P 179/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 października 2015 r. Sąd Rejonowy Gdańsk - Południe w Gdańsku Wydział VI Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie następującym

Kodeksu pracy stanowi w § 1 pracodawca jest obowiązany dostarczyć pracownikowi nieodpłatnie odzież i obuwie robocze , spełniające wymagania określone w Polskich Normach : 1) jeżeli odzież własna pracownika może ulec zniszczeniu lub znacznemu zabrudzeniu 2) ze względu na wymagania technologiczne , sanitarne lub bezpieczeństwa i higieny pracy §2 pracodawca może ustalić stanowiska , na których dopuszcza się używanie przez pracowników , za ich zgodą , własnej odzieży i obuwia roboczego , spełniających wymagania bezpieczeństwa i higieny pracy § 3 przepis § 2 nie dotyczy stanowisk , na których są wykonywane prace związane z bezpośrednią obsługa maszyn i innych urządzeń technicznych albo prace powodujące intensywne brudzenie lub skażenie odzieży i obuwia środkami chemicznymi lub promieniotwórczymi albo materiałami biologicznie zakaźnymi § wskazanego przepisu stanowi , iż pracownikowi używającemu własnej odzieży i obuwia roboczego , zgodnie z § 2 pracodawca wypłaca ekwiwalent pieniężny w wysokości uwzględniającej ich aktualne ceny . „Poza obowiązkiem dostarczenia pracownikowi środków ochrony indywidualnej, pracodawcę obciąża także powinność dostarczenia pracownikowi innych środków rzeczowych, a mianowicie odzieży i obuwia roboczego spełniających wymagania określone w Polskich Normach. Wprawdzie zgodnie z ustawą z dnia 12 września 2002 r. o normalizacji 230 , stosowanie Polskich Norm jest dobrowolne (art. 5 ust. 3 ustawy), należy jednak przyjąć, że ich stosowanie staje się obowiązkowe, jeżeli przepis szczególny tego wymaga. Tym przepisem jest art.

§ 1k.p.

W świetle § 1 art. 237 k.p. obowiązek dostarczenia odzieży i obuwia roboczego powstaje w dwóch niezależnych sytuacjach, a mianowicie: – jeżeli odzież własna (a także, jak się wydaje - obuwie, choć w pkt 1 § 1 ustawodawca tego nie przewiduje) może ulec zniszczeniu lub znacznemu zabrudzeniu, – ze względu na wymagania technologiczne, sanitarne lub bhp (dodajmy: niezależnie od tego, czy odzież i obuwie własne mogłyby ulec zniszczeniu lub znacznemu zabrudzeniu). Wynika więc z tego, że nie każdy rodzaj pracy czy stanowisko pracy będzie wymagało zapewnienia pracownikowi odzieży i obuwia roboczego. O tym, jakie stanowiska pracy będą tego wymagały, decyduje ostatecznie pracodawca (zob. komentarz do art. 237 8 k.p.). 2. Zgodnie z art.

§ 2k.p.

pracodawca może ustalić, na jakich stanowiskach wymagających używania odzieży i obuwia roboczego będzie dopuszczalne używanie przez pracowników własnej odzieży i obuwia. Nie mogą to być jednak stanowiska, na których są wykonywane prace związane z bezpośrednią obsługą maszyn i innych urządzeń technicznych albo prace powodujące intensywne brudzenie lub skażenie odzieży i obuwia roboczego środkami chemicznymi lub promieniotwórczymi albo materiałami biologicznie zakaźnymi (art.

§ 3k.p.).

Używanie przez pracownika własnej odzieży i obuwia roboczego na ustalonych przez pracodawcę stanowiskach pracy jest możliwe tylko w przypadku łącznego zaistnienia dwóch warunków, a mianowicie jeżeli pracownik wyraził na to zgodę i własna odzież i obuwie pracownika spełniają wymagania bhp (co oznacza, że nie muszą spełniać wymagań określonych w Polskich Normach). W takim jednak wypadku pracodawca jest zobowiązany do wypłacenia pracownikowi ekwiwalentu pieniężnego za używanie własnej odzieży i obuwia roboczego, z uwzględnieniem ich aktualnej ceny (art.

§ 4k.p.).

Ustawodawca dopuszcza więc zastępczą formę wywiązania się z obowiązku przez pracodawcę, a mianowicie zamiast realnego wykonania zobowiązania poprzez dostarczenie odzieży i obuwia roboczego, zezwala się, na zasadzie wyjątku, na formę zastępczą - wypłatę ekwiwalentu.” komentarz Teresy Wyka Art. 237

1. § 1k.p. stanowi , iż pracodawca nie może dopuścić pracownika do pracy bez środków ochrony indywidualnej oraz odzieży i obuwia roboczego, przewidzianych do stosowania na danym stanowisku pracy. §
2. Pracodawca jest obowiązany zapewnić, aby stosowane środki ochrony indywidualnej oraz odzież i obuwie robocze posiadały właściwości ochronne i użytkowe, oraz zapewnić odpowiednio ich pranie, konserwację, naprawę, odpylanie i odkażanie. §
3. Jeżeli pracodawca nie może zapewnić prania odzieży roboczej, czynności te mogą być wykonywane przez pracownika, pod warunkiem wypłacania przez pracodawcę ekwiwalentu pieniężnego w wysokości kosztów poniesionych przez pracownika. Sąd rozstrzygając w tym przedmiocie oparł się na treści art. 322 k.p.c., zgodnie z którym, jeżeli w sprawie o naprawienie szkody, o dochody, zwrot bezpodstawnego wzbogacenia lub o świadczenie z umowy o dożywocie sąd uzna, że ścisłe udowodnienie wysokości żądania jest niemożliwe lub nader utrudnione, może w wyroku zasądzić odpowiednią sumę według swej oceny, opartej na rozważeniu wszystkich okoliczności sprawy. Sąd wziąl pod uwagę aktualne ceny odzieży i obuwia roboczego , ze sklepów internetowych i od producentów odzieży roboczej. Ekwiwalent za pranie odziezy ustalono stosując odpowiednie stawki obowiązujące u innego pracodawcy , z uwagi na brak ustaleń i zarządzeń strony pozwanej w tym przedmiocie , przy ustaleniu konieczności używania przez kierowców zatrudnionych przez pozwanego odzieży i obuwia roboczego , ze względu na ich brudzenie i zużywanie . W pkt II Sąd umorzył postępowanie na podstawie art. 355 § 1 k.p.c. Wynika z niego, że Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli powód cofnął ze skutkiem prawnym pozew lub jeżeli wydanie wyroku stało się z innych przyczyn zbędne lub niedopuszczalne. Nadto, jeżeli powód cofnął ze skutkiem prawnym pozew w piśmie procesowym, postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym. W toku postępowania powód oświadczył, że nie podtrzymuje żądania w przedmiocie sprostowania świadectwa pracy. Kwestia prostowania świadectw pracy została uregulowana w Rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 15 maja 1996r. w sprawie szczegółowej treści świadectwa pracy oraz sposobu i trybu jego wydawania i prostowania (Dz.U.1996, nr 60, poz. 282). Zgodnie z § 5 ust. 3 w razie prawomocnego orzeczenia sądu pracy o przywróceniu pracownika do pracy lub przyznaniu mu odszkodowania z tytułu niezgodnego z przepisami prawa wypowiedzenia umowy o pracę lub jej rozwiązania bez wypowiedzenia, pracodawca, na żądanie pracownika, jest obowiązany uzupełnić treść wydanego mu uprzednio świadectwa pracy o dodatkową informację o tym orzeczeniu, z zastrzeżeniem ust.
4. Zgodnie z art. 97 § 3 k.p., jeżeli z orzeczenia sądu pracy wynika, że rozwiązanie z pracownikiem umowy o pracę bez wypowiedzenia z jego winy nastąpiło z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu w tym trybie umów o pracę, pracodawca jest obowiązany zamieścić w świadectwie pracy informację, że rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło za wypowiedzeniem dokonanym przez pracodawcę. Podkreślenia wymaga przede wszystkim, że w niniejszym postępowaniu nie byłoby możliwe uwzględnienie żądania sprostowania świadectwa pracy. Wynika to stąd, że zmiana trybu rozwiązania umowy o pracę zaktualizuje się dopiero, gdy wyrok wydany w sprawie, której przedmiotem jest ocena zasadności rozwiązania umowy o pracę się uprawomocni. Wówczas od tego momentu na żądanie powoda, pracodawca będzie zobligowany zmianę w treści świadectwa pracy zamieścić. Gdy zaś tego nie uczyni, żądanie sprostowania świadectwa pracy będzie mogło być przedmiotem rozpoznania w drodze procesu, jednakże odrębnego od niniejszego. Na podstawie art. 359 § 1 k.c. w zw. z art. 481 § 1 k.c. w zw. z art. 300 k.p. jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Odsetki ustawowe stanowią rekompensatę uszczerbku majątkowego doznanego przez wierzyciela wskutek pozbawienia go możliwości czerpania korzyści z należnego mu świadczenia pieniężnego. Sąd uznał, że powodowi należało przyznać odsetki ustawowe odpowiednio od odszkodowania od dnia 10 kwietnia 2013r. tj. od doręczenia odpisu pozwu , od wynagrodzenia zaległego od dnia 11 stycznia 2013r., od wynagrodzenia za pracę wykonywaną w godzinach nadliczbowych od dnia 1 stycznia 2013r. zgodnie z żądaniem powoda oraz od kwoty dotyczącej odzieży roboczej od dnia 12 stycznia 213r. uznając, że w tych dniach roszczenia stały się wymagalne. W pkt III wyroku Sąd powództwo w pozostałym zakresie oddalił, jako nieudowodnione. O kosztach postępowania i sądowych Sąd orzekł w pkt IV i V wyroku zgodnie z art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z art. 108 § 1 k.p.c. w zw. z art. 100 k.p.c. zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu i zasadą stosunkowego rozdzielenia kosztów. Na koszty postępowania składała się kwota opłata sądowa w kwocie 202 zł obliczona na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. 2014, poz. 1025), , którą obciążył pozwanego na zasadzie art. 113 ust.1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych , kwota 450 zł obejmująca koszty zastępstwa procesowego ustalone w oparciu i § 6 pkt 3 w zw.§ 11 ust.1 pkt i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U.2013, poz. 490) oraz wydatki związane z wynagrodzeniem biegłych sądowych w kwocie 1.709,29 zł. Sąd obciążył pozwanego kosztami opłaty sądowej , w takiej proporcji, w jakiej przegrał niniejszy proces, przy czym wydatkami na opinie biegłych w całości i kosztami zastępstwa procesowego w całości , albowiem z uwagi na stanowisko strony pozwanej konieczne było dopuszczenie dowodu z opinii biegłych potwierdzające co do zasady stanowisko powoda w sprawie i powód wygrał proces co do zasady /art.113 ust1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnychw zw. Z art. 97 tej ustawy / art. 100 kpc . W pkt VI wyroku Sąd nadał wyrokowi natychmiastowej wykonalności, co do kwoty 1.600 zł na podstawie art. 477 2 § 1 k.p.c., z którego wynika, że zasądzając należność pracownika w sprawach z zakresu prawa pracy, sąd z urzędu nada wyrokowi przy jego wydaniu rygor natychmiastowej wykonalności w części nie przekraczającej pełnego jednomiesięcznego wynagrodzenia pracownika. Sąd nadał rygor wykonalności, co do kwoty 1.600 zł, ponieważ w 2013r. była to minimalna kwota wynagrodzenia.