. § 1 kodeksu pracy stanowi natomiast , iż przepis art. 101 1 § 1 stosuje się odpowiednio, gdy pracodawca i pracownik mający dostęp do szczególnie ważnych informacji, których ujawnienie mogłoby narazić pracodawcę na szkodę, zawierają umowę o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy. W umowie określa się także okres obowiązywania zakazu konkurencji oraz wysokość odszkodowania należnego pracownikowi od pracodawcy, z zastrzeżeniem przepisów § 2 i
nie jest elementem stosunku pracy. Kwestię tego, czy pracownik posiada dostęp do szczególnie ważnych informacji ocenia pracodawca, gdyż to jego interes narusza złamanie zakazu konkurencji przez pracownika i to pracodawca zobowiązuje się zapłacić odszkodowanie za okres trwania zakazu po ustaniu stosunku pracy. W wyroku z dnia 13 kwietnia 2005 r., II PK 258/04, OSNP 2005, nr 22, poz. 356, Sąd Najwyższy stwierdził, że błąd pracodawcy co do tego, że pracownik miał dostęp do szczególnie ważnych informacji, których ujawnienie mogłoby narazić pracodawcę na szkodę, co uzasadniało zawarcie umowy o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy, nie stanowi podstawy do uchylenia się od skutków prawnych umowy (art. 84 k.c. w zw. z art. 300 k.p.) ani do jednostronnego jej rozwiązania przez pracodawcę. Sąd Najwyższy rozważał także kwestię zarzutu braku dostępu do tych informacji, podniesionego przez drugą stronę, czyli przez pracownika. W wyroku z dnia 18 kwietnia 2007 r., I PK 361/06, OSNP 2008, nr 9-10, poz. 130, SN przyjął, że umowa o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy nie może być uznana za nieważną z tej przyczyny, że w ocenie pracownika nie miał on dostępu do szczególnie ważnych informacji (art.
W razie zawarcia tej umowy z naruszeniem prawa należy opowiedzieć się za poglądem przyjmującym z reguły jej nieważność na podstawie art. 58 k.c. w zw. z art. 300 k.p. Wynika to z dwóch podstawowych przyczyn. Według SN (wyrok z dnia 2 października 2003 r., I PK 453/02, OSNP 2004, nr 19, poz. 331) nie dochodzi do ustanowienia zakazu działalności po ustaniu stosunku pracy w razie pominięcia w umowie postanowienia określającego czas trwania tego zakazu. Zamieszczenie w umowie o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy warunku rozwiązującego w postaci ustania przyczyny uzasadniającej zakaz konkurencji nie jest sprzeczne z zasadami prawa pracy - art. 89 k.c. w zw. z art. 300 k.p. (wyrok z dnia 12 lutego 2004 r., I PK 398/03, OSNP 2005, nr 1, poz. 5). W uchwale z dnia 7 marca 2006 r., I PZP 5/05, OSNP 2006, nr 17-18, poz. 259, SN przesądził, że zakaz konkurencji obejmujący okres po ustaniu stosunku pracy aktualizuje się w chwili, gdy pomiędzy stronami umowy o zakazie konkurencji nie istnieje już stosunek pracy. W wyroku z dnia 4 stycznia 2008 r., I PK 183/07, OSNP 2009, nr 3-4, poz. 37, Sąd Najwyższy wskazał, że naruszeniem zakazu konkurencji obowiązującego po ustaniu stosunku pracy jest podjęcie pracy u przedsiębiorcy będącego konkurentem dotychczasowego pracodawcy, bez względu na to, na jakim stanowisku lub w jakim charakterze, chyba że strony postanowiły inaczej. W czasie obowiązywania umowy o zakazie konkurencji przepis art.
przewiduje dwie sytuacje, w których przestaje obowiązywać zakaz konkurencji i były pracownik może podjąć działalność objętą umową o zakazie konkurencji, mimo iż umowa obowiązuje w dalszym ciągu. Jak trafnie przyjął SN w wyroku z dnia 17 listopada 1999 r., I PKN 358/99, OSNAPiUS 2001, nr 7, poz. 217, ustanie obowiązywania zakazu konkurencji (art.
) dotyczy tylko zobowiązania, jakie przyjął na siebie pracownik w umowie o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy, a nie zobowiązania pracodawcy do wypłaty odszkodowania. Pogląd ten potwierdza uchwała SN z dnia 11 kwietnia 2001 r., III ZP 7/01, OSNAPiUS 2002, nr 7, poz. 155, zgodnie z którą: "W razie niewywiązywania się pracodawcy z obowiązku wypłaty odszkodowania umowa o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy nie przestaje obowiązywać przed upływem terminu, na jaki została zawarta, a pracownik zachowuje roszczenie o odszkodowanie (art.
Pierwsza z tych sytuacji jest określona jako "ustanie przyczyn uzasadniających zakaz". Może to dotyczyć całej działalności objętej zakazem lub jej części (wówczas dopuszczalne jest prowadzenie działalności w tej części). Były pracownik ma wówczas wybór między podjęciem dotąd zakazanej działalności i łączącą się z tym utratą prawa do dalszych rat odszkodowania z art.
a niepodjęciem tej działalności i pobieraniem odszkodowania. Drugą sytuacją powodującą ustanie obowiązywania zakazu konkurencji jest "niewywiązywanie się pracodawcy z obowiązku wypłaty odszkodowania". Także wówczas były pracownik ma prawo wyboru między podjęciem działalności dotąd zakazanej i utratą prawa do odszkodowania a dochodzeniem zapłaty odszkodowania i niepodejmowaniem działalności objętej zakazem. Pracodawcę, który zawarł z pracownikiem umowę o zakazie konkurencji, obciąża wzajemne zobowiązanie do zapłaty uzgodnionego odszkodowania także wtedy, gdy po ustaniu stosunku pracy nie obawia się już konkurencji ze strony byłego pracownika (wyrok SN z dnia 14 maja 1998 r., I PKN 121/98, OSNAPiUS 1999, nr 10, poz. 342). Jak wynika z wyroku SN z dnia 7 lipca 2000 r., I PKN 731/99, OSNAPiUS 2002, nr 2, poz. 41, krótki okres zatrudnienia i wypowiedzenie umowy o pracę przez pracownika, którego z pracodawcą wiąże klauzula konkurencyjna (art.
), nie stanowi przyczyny ustania obowiązywania zakazu konkurencji przed upływem umówionego terminu (art.
). Umowne odszkodowanie ryczałtowe przysługujące pracownikowi przez uzgodniony okres obowiązywania zakazu konkurencji ma charakter wypłaty gwarancyjnej i wymaga jedynie wykazania, że pracownik powstrzymał się od działalności konkurencyjnej. Zgodnie z wyrokiem SN z dnia 27 maja 2009 r., II PK 300/08, OSNP 2011, nr 1-2, poz. 9, opóźnienie wypłaty odszkodowania należnego pracownikowi z tytułu zawartej umowy o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy może oznaczać "niewywiązanie się" z obowiązku wypłaty odszkodowania w rozumieniu art.
Jak trafnie stwierdził Sąd Najwyższy w tezie 2 powołanego w uw. 2 wyroku I PK 528/02, wypłata przez pracodawcę odszkodowania z tytułu zakazu konkurencji po upływie uzgodnionego terminu nie musi być traktowana jako niewykonanie tego obowiązku prowadzące do ustania zakazu konkurencji (art.
), lecz może być oceniona jako nienależyte jego wykonanie (opóźnienie lub zwłoka), powodujące sankcje przewidziane w art. 481 i 491 k.c. W uzasadnieniu Sąd przyjął, że zależy to od konkretnych okoliczności sprawy. Spełnienie świadczenia z opóźnieniem, jeżeli wierzyciel świadczenie to przyjął i przed jego spełnieniem nie skorzystał z przysługujących mu uprawnień, jest wykonaniem zobowiązania, choć wykonaniem nienależytym. Wysokość odszkodowania dla byłego pracownika nie może być niższa niż określona w § 3 komentowanego przepisu. Na przykład, jeżeli zawarto umowę o zakazie konkurencji na 2 lata, odszkodowanie nie może być niższe od 25% wynagrodzenia (brutto), które pracownik uzyskał w ostatnich 2 latach pracy. Takie samo stanowisko zajął SN w wyroku z dnia 2 lutego 2012 r., II PK 130/11, OSNP 2013, nr 1-2, poz. 6. Stwierdził, że wysokość odszkodowania za powstrzymanie się od działalności konkurencyjnej po ustaniu zatrudnienia jest określona samodzielnie w art.
i zależy od realnie otrzymywanego wynagrodzenia, a nie od wynagrodzenia urlopowego. W uzasadnieniu wyjaśniono, że chodzi tu o wynagrodzenia otrzymane, a nie o wynagrodzenie umówione. Obejmuje ono tylko składniki wynagrodzenia za pracę w sensie prawnym, a więc nie uwzględnia się w szczególności odpraw, odszkodowań i wynagrodzeń za projekty wynalazcze. Oblicza się je przy uwzględnieniu kwot brutto.Jeżeli pracownik był zatrudniony krócej, niż wynosi okres ustalonego w umowie zakazu konkurencji, to - jak się wydaje - należy uwzględniać przeciętne miesięczne wynagrodzenie pomnożone przez liczbę miesięcy zakazu konkurencji. Pogląd ten - co wyraźniej wynika z uzasadnienia niż z tezy - został zaakceptowany w wyroku SN z dnia 8 stycznia 2008 r., I PK 161/07, OSNP 2009, nr 3-4, poz. 42, według którego wysokość odszkodowania należnego pracownikowi za powstrzymanie się od prowadzenia działalności konkurencyjnej w stosunku do byłego pracodawcy (art.
k.p.), jeżeli stosunek pracy trwał krócej niż umowny okres zakazu konkurencji po ustaniu zatrudnienia, powinna być odniesiona do okresu, przez jaki byłego pracownika ma obowiązywać zakaz konkurencji, a nie do okresu jego faktycznego zatrudnienia. Termin zapłaty odszkodowania przez pracodawcę powinien być określony w umowie. Może to być zapłata jednorazowa w określonej dacie lub zapłaty częściowe (np. co miesiąc, co kwartał). W razie zapłaty w częściach (ratach) strony mogą przewidzieć waloryzację świadczeń według określonego przez nie kryterium (np. przeciętne wynagrodzenia, waluty obce, złoto).- tak Kazimierz Jaśkowski – komentarz Sąd zważył , iż umowa o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy z dnia 1 07 2013r. zawarta pomiędzy stronami , wbrew zarzutom strony pozwanej jest ważna , nie jest sprzeczna z prawem , nie została zawarta w celu obejścia prawa , nie jest sprzeczna z zasadami współżycia społecznego ani sprzeczna ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa /art. 58 kc , art. 8 kp/. Przeciwnie , odnośnie ostatniej z kwestii w ocenie sądu zawarta umowa była jak najbardziej zgodna ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa i miała chronić interes gospodarczy pracodawcy przed nieuprawnionym przekazywaniem przez pracownika informacji podmiotowi konkurencyjnemu. Podkreślić należy , że pracownik , który podpisał umowę o zakazie konkurencji na okres po ustaniu stosunku pracy jest uprawniony do podjęcia zatrudnienia u innych pracodawców , z wyłączeniem pracodawców prowadzących działalność konkurencyjną i to przez określony czas , za który przysługuje mu odszkdowanie , a zatem umowa o zakazie konkurencji jedynie częściowo i okresowo ogranicza możliwości zatrudnienia takiego pracownika , z zastrzeżeniem swobody zatrudnienia u wszystkich innych podmiotów nie prowadzących działalaności konkurencyjnej w stosunku do byłego pracodawcy. Umowa stron o zakazie konkurencji w sprawie niniejszej określa zobowiązania stron , w tym zakaz świadczenia pracy przez pracownika w ramach umowy o pracę na rzecz podmiotu prowadzącego działalność konkurencyjną wobec pracodawcy w okresie trwania zakazu , który określony został przez strony na 6 miesięcy od ustania stosunku pracy u pracodawcy/§ 1 ust. 3 i 5/. Pracownikowi przez okres trwania zakazu za powstrzymywanie się od działalności konkurencyjnej przysługuje odszkodowanie w wysokości 25% wynagrodzenia otrzymanego przez pracownika przed ustaniem stosunku pracy /§ 2 /, co zgodne jest z treścią przepisu art.
kodeksu pracy , zaś w przypadku podjęcia przez pracownika działalności konkurencyjnej w okresie trwania zakazu , jest on zobowiązany do zapłaty na rzecz pracodawcy kary umownej w wysokości 10 000 zł /§ 3 /, co zgodne jest z treścią art. 483 §1 kodeksu cywilnego . Były pracownik ponosi odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną byłemu pracodawcy wskutek naruszenia tej umowy na podstawie kodeksu cywilnego . Ponosi więc odpowiedzialność w pełnej wysokości (niezależnie od stopnia winy). W tej sytuacji ma zastosowanie domniemanie jego odpowiedzialności (art. 361 § 1 i art. 471 k.c.). Z wyroku SN z dnia 15 marca 2011 r., I PK 224/10, LEX nr 896455, wynika, że pracownik ma obowiązek wykonać umowę z należytą starannością (art. 355 § 1 k.c.) i dlatego nie może bronić się zarzutem, że nie był mu znany zakres działalności dotychczasowego i nowego pracodawcy, chyba że mimo dołożenia należytej staranności nie był w stanie tych okoliczności ustalić bez możliwości przypisania mu zaniedbań (art. 471 k.c.). Pracodawcę obciąża dowód naruszenia umowy, szkody i jej wysokości oraz normalnego związku przyczynowego między naruszeniem umowy a szkodą. Jest to dowód trudny do przeprowadzenia. Pracodawca lepiej zabezpieczy swoje interesy, jeżeli w umowie zostanie zastrzeżona kara umowna obciążająca pracownika za naruszenie umowy o zakazie konkurencji. Według wyroku Sądu Najwyższego z dnia 12 lutego 2013 r., II PK 165/12, LEX nr 1321731, odmowa podpisania umowy o zakazie konkurencji, przewidującej karę umowną nie będącą rażąco wygórowaną w porównaniu do wynagrodzenia pracownika lub odszkodowania z art.
45 § 1). Zob. też uw. 2 do art. 101 1 . Stosuje się do niej przepisy art. 483 k.c., według których można zastrzec w umowie, że naprawienie szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania niepieniężnego nastąpi przez zapłatę określonej sumy (kara umowna) - art. 483 § 1 k.c., a dłużnik nie może bez zgody wierzyciela zwolnić się ze zobowiązania przez zapłatę kary umownej - art. 483 § 2 k.c., oraz art. 484 k.c., stanowiący, że w razie niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania kara umowna należy się wierzycielowi w zastrzeżonej na ten wypadek wysokości bez względu na wysokość poniesionej szkody. Żądanie odszkodowania przenoszącego wysokość zastrzeżonej kary nie jest dopuszczalne, chyba że strony inaczej postanowiły - art. 484 § 1 k.c., a jeżeli zobowiązanie zostało w znacznej części wykonane, dłużnik może żądać zmniejszenia kary umownej; to samo dotyczy wypadku, gdy kara umowna jest rażąco wygórowana - art. 484 § 2 k.c. Jak stwierdził SN w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 6 listopada 2003 r., III CZP 61/03, OSNC 2004, nr 5, poz. 69, zastrzeżenie kary umownej na wypadek niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania nie zwalnia dłużnika z obowiązku jej zapłaty w razie wykazania, że wierzyciel nie poniósł szkody. Analogicznie przyjął SN w tezie I wyroku z dnia 7 czerwca 2011 r., II PK 327/10, OSNP 2012, nr 13-14, poz. 173. Wysokość tej kary może być miarkowana na podstawie art. 484 § 2 k.c., czyli gdy zobowiązanie zostało w znacznej części wykonane bądź gdy kara jest rażąco wygórowana. Jako kryterium oceny rażącego wygórowania SN wskazał wysokość ustalonego w umowie odszkodowania, a nie wysokość miesięcznej raty (wyrok z dnia 4 lipca 2007 r., II PK 359/06, OSNP 2008, nr 15-16, poz. 223), oraz wysokość odszkodowania i okoliczności, które pojawiły się po zawarciu umowy, dotyczące rozmiaru poniesionej szkody oraz zachowania pracownika związanego z przestrzeganiem zakazu (wyrok z dnia 23 stycznia 2008 r., II PK 127/07, OSNP 2009, nr 13-14, poz. 168). W powołanym wyżej wyroku II PK 327/10 SN stwierdził, że dokonując oceny rażącego wygórowania kary, sąd pracy powinien mieć na uwadze, że umowa o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy jest umową prawa pracy, która musi być zgodna z zasadami tego prawa (art. 484 § 2 k.c. w zw. z art. 300 k.p.).- tak komentarz Kazimierza Jaśkowskiego Zastrzeżonej kary umownej nie można uznać w ocenie sądu za rażąco wygórowaną , jest ona mniejsza niż wynagrodzenie otrzymane przez pozwaną w okresie trwania umowy o pracę tj. przez 5 miesięcy k. 157 , co jest niewspółmiernie niska kwotą w stosunku do szkody , jaka ponieść może pracodawca prowadzący działalność spedycyjną na skutek utraty informacji o klientach , kontaktach handlowych , stawkach frachtu na rzecz podmiotu konkurencyjnego . Wysokość odszkodowania przyznana na rzecz pozwanej w umowie jest zgodna z treścią art.
kodeksu pracy, jak wskazał członek zarządu powoda stawka ta mogła być negocjowana pomiedzy stronami . Podzielić również należy wnioski zawarte w wyroku SN z 7.6.2011 r. w sprawie II PK 327/10, OSNP Nr 13-14/2012, poz. 173, iż możliwość dochodzenia przez pracodawcę kary umownej z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania przez pracownika zobowiązania powstrzymania się od działalności konkurencyjnej po ustaniu stosunku pracy nie jest uzależniona od wystąpienia związanej z tym szkody (art. 484 § 1 KC w zw. z art. 300 KP). Pracownik może żądać zmniejszenia (miarkowania) kary umownej, jeżeli wykaże (zgodnie z ogólną regułą dowodową określoną w art. 6 KC), że zobowiązanie zostało w znacznej części wykonane lub kara jest rażąco wygórowana. Dokonując oceny rażącego wygórowania kary, sąd pracy powinien mieć na uwadze, że umowa o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy jest umową prawa pracy, która musi być zgodna z zasadami tego prawa (art. 484 § 2 KC w zw. z art. 300 KP). Uzależnienia zawarcia umowy o pracę od zawarcia umowy o zakazie konkurencji , nie można uznać w ocenie sądu wbrew twierdzeniom strony pozwanej za bezprawne „ narzucenie”. W wyroku SN z 3.11.1997 r., I PKN 333/97, OSNAPiUS Nr 17/1998, poz. 499) Sąd Najwyższy zauważył, że działalność konkurencyjna to podjęcie dodatkowego zatrudnienia lub innej formy wykonywania zawodu, a wolność w tym zakresie jest gwarantowana konstytucyjnie (art. 65 ust. 1 Konstytucji). Wyjątki w tym zakresie może jednak określić ustawa i w pewnym sensie takim wyjątkiem są przepisy KP o zakazie konkurencji. Podkreślenia jednak wymaga, że są to jedynie przepisy umożliwiające zawarcie dobrowolnej umowy o zakazie konkurencji, a nie wprowadzające taki zakaz z mocy prawa. Pracownik nie musi więc podpisać umowy o zakazie konkurencji, ale też pracodawca nie może być zmuszony do tolerowania prowadzenia przez pracownika działalności konkurencyjnej. Inaczej mówiąc, pracownik, który nie zgadza się na podpisanie umowy o zakazie konkurencji, musi liczyć się z tym, że pracodawca może w sposób uzasadniony wypowiedzieć mu umowę o pracę, a wtedy pracownik (były) będzie mógł w pełni zrealizować swoje prawo do swobodnego wykonywania zawodu. Taka regulacja godzi w interesy pracownika oraz pracodawcy i nie można jej zarzucić naruszenia wzorca konstytucyjnego (art. 31 ust. 3 Konstytucji).„Odmowa podpisania umowy o zakazie konkurencji może stanowić uzasadnioną przyczynę rozwiązania stosunku pracy za wypowiedzeniem – tak wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 lutego 2013 r. II PK 165/12 M.P.Pr. 2013/6/310-313 Przechodząc do rozpoznania najbardziej istotnego w niniejszym postępowaniu zarzutu strony pozwanej – co do tego że zakaz konkurencji przestał obowiązywać z uwagi na niewywiązywanie się przez pracodawcę z obowiązku zapłaty odszkodowania , Sad orzekający uznał i ten zarzut w świetle okoliczności niniejszej sprawy za niezasadny. Art.
. § 2 kodeksu pracy stanowi , że zakaz konkurencji, o którym mowa w § 1, przestaje obowiązywać przed upływem terminu, na jaki została zawarta umowa przewidziana w tym przepisie, w razie ustania przyczyn uzasadniających taki zakaz lub niewywiązywania się pracodawcy z obowiązku wypłaty odszkodowania. Sąd zważyl, iż w sprawie niniejszej zakaz konkurencji nie przestał obowiązywać pozwaną na skutek niewywiązywania się pracodawcy z obowiązku wypłaty odszkodowania, albowiem pracodawca nie zaprzestał wywiązywania się z obowiązku zapłaty odszkodowania . Pozwana wskazała , że pierwsza rata odszkodowania wynikającego z § 2 umowy wypłacona została po terminie wskazanym jako „ ostatni dzień każdego miesiąca trwania zakazu”. Pierwszym miesiącem trwania zakazu był miesiąc grudzień 2013r., jako że umowa o pracę pozwanej rozwiązała się z dniem 30 11 2013r. A zatem pierwsza rata odszkodowania wypłacona powinna zostać do dnia 31 12 2013r. Jak wynika z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy , w szczególności potwierdzenia transakcji k. 144 zapłata pierwszej raty nastąpiła w dniu 2 01 2014r. , a zatem dwa dni po terminie określonym w umowie , przy czym należy mieć na uwadze , że dzień 1 01 2014r. był dniem ustawowo wolnym od pracy również dla sektora bankowego, za pośrednictwem którego dokonywana była zapłata odszkodowania. Pozostałe raty odszkodowania zapłacone zostały w terminie. Pozwana natomiast już w dniu 7 01 2014r. zawarła umowę o pracę z Przedsiębiorstwem (...) sp.z o.o. – podmiotem konkurencyjnym w stosunku do dziaalności prowadzonej przez powodową spółkę na stanowisku pracy tożsamym do stanowiska pracy zajmowanego u strony powodowej. A zatem w ocenie Sądu pozwana świadomie i celowo złamała zakaz konkurencji wynikający z umowy z dnia 1 07 2013r. zawartej z powodem i to po otrzymaniu już pierwszej raty odszkodowania z tytułu umowy o zakazie konkurencji zawartej z powodem . Przy czym należy mieć też na uwadze , że już w miesiacu grudniu 2013 pozwana wykonywała czynności fakturowania na rzecz Przedsiębiorstwa (...) sp.z o.o. Pozostałe raty odszkodowania powód wypłacił w terminie , powód nie zamierzał zwalniac pozwanej z zakazu konkurencji i był zainteresowany jego utrzymaniem , o czym swiadczy wypłacone odszkodowanie, pozwana nie zwracała się do powoda o zwolnienie z zakazu konkurencji . Pozwana w dniu 9 01 2014r. zwróciła powodowi pierwszą ratę odszkodowania , jednakże miało to miejsce ju z po zawarciu przez nia umowy o pracę z podmiotem prowadzącym działalnośc konkurencyjną , natomiast w miesiącu marcu 2014 wysłała powodowi pismo wyjaśniające w tej sprawie. Pozwana zwracała również powodowi kolejne raty odszkodowania , które powód wypłacał pozwanej w terminie. W zaistniałej sytuacji w ocenie sądu mamy do czynienia jedynie z dwudniowym opóźnieniem wypłaty pierwszej raty odszkodowania przez pracodawcę i to na przełomie roku, gdzie pierwszy dzień roku jest dniem ustawowo wolnym od pracy , co nie stanowi o tym , że zakaz konkurencji przewidziany umową z dnia 1 07 2013r. przestal obowiązywać, a opóźnienie nie stanowi „ niewywiązywania się pracodawcy z wypłaty odszkdowania” a jedynie rodzi uprawnienia dla pozwanej z art. 491 §1 kc i art. 481 kc w postaci żądania naprawienia szkody , która w sprawie niniejszej sprowadza się do ządania odsetek za 2 dni opóźnienia w płatności pierwszej raty odszkodowania. Pracodawca w sposób wyraźny wyraził wolę utrzymania zakazu konkurencji w stosunku do pozwanej i pozostałe 5 rat wyplacił w terminie , natomiast pozwana świadomie złamała zakaz konkurencji zawierając umowę o pracę z podmiotem konkurencyjnym w okresie trwania zakazu konkurencji i już po zapłacie pierszej raty odszkodowania przez powoda . Tym samym sąd orzekający podziela poglądy wyrażone w wyroku i uzasadnieniu wyroku Sądu Najwyższego z dnia 10 10 2003r. , sygn. Akt I PK 528/02 : „1. W umowie o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy dopuszczalne jest zastrzeżenie kary umownej na rzecz byłego pracodawcy w razie niewykonania lub nienależytego wykonania przez byłego pracownika obowiązku powstrzymywania się od działalności konkurencyjnej (art. 483 k.c. w związku z art. 300 k.p.). 2. Wypłata przez pracodawcę odszkodowania z tytułu zakazu konkurencji po upływie uzgodnionego terminu nie musi być traktowana jako niewykonanie tego obowiązku, prowadzące do ustania zakazu konkurencji (art.
k.p.), lecz może być oceniona jako nienależyte jego wykonanie (opóźnienie lub zwłoka), powodujące sankcje przewidziane w art. 481 i art. 491 k.c. OSNP 2004/19/336 Zgodnie z art.
k.p., zakaz konkurencji po ustaniu stosunku pracy przestaje obowiązywać przed upływem terminu na jaki został zastrzeżony w razie niewywiązywania się pracodawcy z obowiązku wypłaty odszkodowania. Przepisy o zobowiązaniach - zarówno Kodeksu cywilnego, jak i Kodeksu pracy - nie posługują się określeniem "wywiązywanie się" lub "niewywiązywanie się" z obowiązków, lecz pojęciem ich "wykonywania" lub "niewykonywania". Przez wywiązywanie się lub niewywiązywanie z obowiązku wypłaty odszkodowania należy zatem rozumieć jego wykonywanie lub niewykonywanie. Odszkodowanie pracodawcy jest świadczeniem jednorazowym, choć jego wypłata może być rozłożona na raty. Użycie czasownika "wywiązywać się" w trybie niedokonanym, jeżeli jest celowe, a racjonalności ustawodawcy nie podaje się w wątpliwość, dotyczyć może tylko spełnienia odszkodowania na raty, gdyż tylko wówczas jego wykonanie jest rozłożone w czasie. Przy wypłacie jednorazowej niewywiązywanie musiałoby znaczyć opóźnienie lub zwłokę. Niewywiązywanie się ze zobowiązania (niewykonywanie zobowiązania) nie jest bowiem niewywiązaniem się z niego (niewykonaniem go). Można jednak równie zasadnie twierdzić, że na zobowiązanie pracodawcy składają się obowiązki wypłaty poszczególnych uzgodnionych rat. Że wobec tego niewywiązywanie się z obowiązku wypłaty odszkodowania powinno być odnoszone do każdej raty z osobna. Niekiedy niewypłacenie w uzgodnionym terminie już pierwszej raty odszkodowania może być zakwalifikowane jako niewykonanie zobowiązania przez pracodawcę i uzasadniać ustanie zakazu konkurencji. Innym razem uchybienie terminowi przy wypłacie każdej z kolejnych rat nie będzie świadczyło o niewywiązywaniu się pracodawcy z jego obowiązku (niewykonaniu go). Należy stąd wnosić, że o momencie ustania obowiązku pracownika powstrzymania się od działalności konkurencyjnej decydować będą okoliczności każdego konkretnego przypadku. Wypłata odszkodowania (w całości lub poszczególnych jego rat) po upływie uzgodnionego terminu nie musi być jednak traktowana jako niewykonanie obowiązku tej treści, lecz może być oceniona jako nienależyte jego wykonanie. Jest to o tyle istotne, że nienależyte wykonanie przez pracodawcę obowiązku wypłaty odszkodowania (opóźnienie lub zwłoka) powoduje sankcje przewidziane w art. 481 k.c. i art. 491 k.c., ale nie prowadzi do ustania zakazu konkurencji (art.
O tym, czy w konkretnym stanie faktycznym doszło do niewykonania zobowiązania, czy też do nienależytego jego wykonania decyduje zachowanie wierzyciela (uprawnionego). Spełnienie przez dłużnika świadczenia z opóźnieniem, jeżeli wierzyciel świadczenie to przyjął lub przed jego spełnieniem nie skorzystał z przysługujących mu uprawnień, jest wykonaniem zobowiązania, choć wykonaniem nienależytym.” Z powyższych względow należało orzec jak w sentencji wyroku pkt I na mocy art. 483§1 kodeksu cywilnego . W punkcie II wyroku orzeczono o kosztach procesu na mocy art. 98 kpc w zw. Z art. 99kpc zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Na koszty składa się opłata sądowa w kwocie 500 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika powoda w stawce minimalnej.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.