w postaci złamania gwoździa stabilizującego potwierdzone badaniem z dnia 21.07.2014r. z wytworzeniem stawu rzekomego. Oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy podkreślić w pierwszym rzędzie trzeba, że oceny stanu zdrowia ubezpieczonego dokonał I zespół biegłych jedynie na podstawie badania klinicznego i dokumentacji lekarskiej istniejącej do dnia badania. W składzie biegłych nie było też lekarza neurologa, co powodowało, że wnioski opinii były niepełne i nie opierały się na rzetelnej ocenie wyników badań, którą można było przeprowadzić jedynie analizując konkretne zdjęcia Rtg a nie ich opisy. Dlatego opinia I zespołu biegłych nie mogła stać się podstawą wyrokowania. W składzie drugiego zespołu biegłych, który w pierwszej opinii nie uznał całkowitej niezdolności ubezpieczonego do pracy ale spowodowane to było również początkowym poprzestaniem jedynie na opisach zdjęć Rtg, był już neurolog, który potwierdził brak poprawy stanu zdrowia ubezpieczonego i stały deficyt neurologiczny. Ocena biegłego iż ubezpieczony nie jest całkowicie niezdolny do pracy była więc niespójna z rozpoznaniem wskazanym w jego opinii. Podkreślić trzeba, że dopiero po zapoznaniu się biegłych z dokumentacją źródłową w postaci zdjęć Rtg z całego okresu choroby biegli wskazali, iż począwszy od 28.09.2009 r. brak było styku odłamów kostnych i brak cech zrostu złamanej kości ramiennej lewej. Takie wnioski nasuwała też analiza zdjęć z dnia 19.07.2010 r. i z dnia 21.11.2013r., które wykazało, iż w dacie wykonania tego badania gwóźdź zespalający był cały. Złamanie kości ramiennej i gwoździa śródszpikowego zarejestrowało dopiero zdjęcie z dnia 27.07.2014 r. Biegli dokonali więc zmiany wniosków opinii, stwierdzając, że stan zdrowia ubezpieczonego z uwagi na stan po urazie kości ramiennej lewej z uszkodzeniem nerwu promieniowego upośledza w dalszym ciągu sprawność organizmu w stopniu powodującym nadal całkowita niezdolność do pracy ubezpieczonego. Opinia ta, zdaniem Sądu jest dopiero miarodajna dla oceny stanu zdrowia ubezpieczonego. Dokonał jej zespół doświadczonych specjalistów, z dziedzin medycyny odpowiadających schorzeniom ubezpieczonego. Orzeczenie biegłych zostało prawidłowo uzasadnione ( art.285 k.p.c. ) a wnioski w nim zawarte nie nasuwają wątpliwości co do ich trafności. Biegli w sposób stanowczy odnieśli się do stwierdzonego u ubezpieczonego schorzenia i jego wpływu na stan czynnościowy organizmu. W opinii podkreślono, że przyczyną niezdolności do pracy ubezpieczonego jest schorzenie układu ruchu, w którym nie nastąpiła, w porównaniu do poprzedniego okresu, żadna poprawa. Dokładny opis schorzenia zawarty w orzeczeniu z dnia 22.04.2015 r. nie pozostawia wątpliwości, co do stanu zdrowia ubezpieczonego. Potwierdzeniem stanowiska biegłych jest także orzeczenie Lekarza Orzecznika a z dnia 17.07.2012 r. którym ubezpieczony został uznany za całkowicie niezdolnego do pracy do dnia 31.08.2013 r. oraz orzeczenie (...) Zespołu (...) z dnia 29.07.2013 r. którym orzeczono wobec ubezpieczonego znaczny stopień niepełnosprawności ze wskazaniami stałej lub długotrwałej pomocy innych osób z uwagi na znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Sąd podzielił więc stanowisko biegłych sądowych zaprezentowane w opinii II zespołu z dnia 22.04.2015 r. W ocenie Sądu Okręgowego wniosek organu rentowego o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania na skutek zaistnienia w sprawie nowej okoliczności nie zasługiwało na uwzględnienie. Sąd nie podzielił stanowiska pozwanego organu rentowego o konieczności zastosowania w przedmiotowej sprawie przepisu art.
Zgodnie z jego treścią: w sprawie o świadczenie z ubezpieczeń społecznych, do którego prawo jest uzależnione od stwierdzenia niezdolności do pracy lub niezdolności do samodzielnej egzystencji, a podstawę do wydania decyzji stanowi orzeczenie lekarza orzecznika ZUS lub orzeczenie komisji lekarskiej ZUS i odwołanie od decyzji opiera się wyłącznie na zarzutach dotyczących tego orzeczenia, sąd nie orzeka, co do istoty sprawy na podstawie nowych okoliczności dotyczących stwierdzenia niezdolności do pracy lub niezdolności do samodzielnej egzystencji, które powstały po dniu złożenia odwołania od tej decyzji. W takim wypadku sąd uchyla decyzję, przekazuje sprawę do rozpoznania organowi rentowemu i umarza postępowanie. W niniejszej sprawie stan zdrowia ubezpieczonego w okresie do 31.05.2012 r. i po tej dacie( szczególnie w dacie wydania zaskarżonej decyzji) nie uległ zmianie. Stwierdził to także lekarz orzecznik ZUS w opinii z dnia 10.05.2011 r. powołując się na zdjęcie Rtg stawu barkowego lewego z dnia 26.12.2010 r. wykazujące staw rzekomy kości ramiennej( orzeczenie k. 27 akt rentowych). Orzeczenie to, znane organowi rentowemu, stało się podstawą orzeczenia renty socjalnej na dalszy okres t.j. do dnia 31.05.2012r. decyzją z dnia 26.05.2011r. Jak wynika z prawidłowo dokonanej analizy zdjęć rentgenowskich dokonanej przez biegłych II zespołu, stan zdrowia ubezpieczonego nie uległ żadnej poprawie, bowiem nie doszło do nawet początkowego zrostu kości ramiennej ( taki błędny wniosek wyciągnął specjalista opisujący zdjęcie z dnia 21.11.2013 r. ). Stan zdrowia ubezpieczonego po 31.05.2012 r. był niezmienny i uzasadniał w świetle opinii biegłych II zespołu orzeczenie całkowitej niezdolności do pracy. Fakt, że w późniejszym okresie doszło do złamania drutu śródszpikowego, co wykazało zdjęcie wykonane w dniu 21.07.2014 r., nie ma żadnego znaczenia dla oceny zasadności odwołania ubezpieczonego od decyzji z dnia 14.08.2012r.. Sąd ocenia bowiem prawidłowość decyzji z daty jej wydania a komisja Lekarska zmieniając pozytywne dla ubezpieczonego orzeczenie Lekarza Orzecznika nie dysponowała, jak wskazano w opinii lekarskiej z 9.08.2012 r., dokumentacją z badań rentgenowskich do przedłożenia której nie wzywano ubezpieczonego. Niewątpliwie uniemożliwiło to Komisji Lekarskiej właściwą ocenę stanu zdrowia ubezpieczonego. Podkreślić trzeba, że zasadniczo nowe okoliczności w rozumieniu cyt.art.
to schorzenia istniejące przed wydaniem decyzji, lecz wykazane przez ubezpieczonego dopiero po wniesieniu odwołania do sądu albo ujawnione na podstawie badań lekarskich w trakcie postępowania sądowego i których nie oceniał ani lekarz orzecznik, ani komisja lekarska organu rentowego. Z art. 477 9 § 21 k.p.c. i art.
wynikają obowiązki odpowiednio organu rentowego i sądu w razie pojawienia się "nowych okoliczności" dotyczących stanu zdrowia ubezpieczonego istniejącego przed wydaniem decyzji. W sytuacji, gdy tak rozumiane "nowości" ujawnione w odwołaniu dotyczą stanu zdrowia ubezpieczonego istniejącego przed wydaniem decyzji, to organ rentowy musi ją uchylić, przeprowadzić ponowną procedurę orzeczniczą i wydać nową decyzję. Jeśli ich ujawnienie nastąpi na etapie sądowego postępowania odwoławczego, obowiązek ten przechodzi na sąd pierwszej instancji. ( por. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 22.08.2012 r. II AUz 80/12LEX nr 1216395 ). W wyroku z dnia 12 stycznia 2005 r. w sprawie I UK 93/04 ( OSNP 2005/16/254, M.P.Pr.-wkł. 2005/11/15) Sąd Najwyższy wyraził pogląd, że w sprawie z zakresu ubezpieczeń społecznych dotyczącej prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy oceny wymaga stan zdrowia ubezpieczonego z daty wydania decyzji, ale nie jest wyłączone wykazanie przesłanek nabycia świadczenia w oparciu o dowody uzyskane później, jeżeli potwierdzają one istnienie nieprzerwanej niezdolności do pracy obejmującej datę wydania decyzji. W uzasadnieniu tego orzeczenia wskazano, że „Wprawdzie rozpoznanie sprawy rentowej z zakresu ubezpieczeń społecznych wymaga na ogół zbadania decyzji rentowej według wymagań dotyczących ustalenia i zweryfikowania ustawowych przesłanek uprawniających do nabycia renty z tytułu niezdolności do pracy według stanu zdrowia ubezpieczonego z daty wydania decyzji rentowej, to nie jest wyłączone dowodzenie wymaganych przesłanek ustawowych przysługiwania uprawnień rentowych w oparciu o dowody uzyskane później, jeżeli potwierdzają one przesłankę nieprzerwanej niezdolności do pracy obejmującej datę wydania zaskarżonej decyzji rentowej. Gdyby okazało się, że wstrzymanie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy było bezzasadne, bo nastąpiło w okresie nieprzerwanego stanu niezdolności ubezpieczonego do pracy, to wynik postępowania w sprawie z zakresu ubezpieczeń społecznych nie może pomijać deklaratywnego charakteru prawnego decyzji o przyznaniu świadczenia rentowego, które przysługuje z mocy prawa po spełnieniu ustawowych przesłanek nabywania uprawnień rentowych. Konstytutywne (z mocy prawa) przysługiwanie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, wynikające z utrzymywania się stanu nieprzerwanej częściowej niezdolności do pracy, przekreśla legalność wstrzymania wypłaty świadczenia rentowego na podstawie deklaratoryjnej decyzji organu rentowego, która była obciążona potencjalnym błędem co do ustąpienia tego warunku przysługiwania uprawnień rentowych.” W związku z tym, że stan zdrowia ubezpieczonego nie uległ poprawie w dacie wydania decyzji przez organ rentowy, podzielając przywołane wyżej orzeczenia Sądu Najwyższego, Sąd Okręgowy uznał, że nie ma podstaw do uchylania zaskarżonej decyzji, bo nie wystąpiła w sprawie nowa okoliczność w rozumieniu art.
i orzekł merytorycznie. Zgodnie z przepisem art. 4 ustawy z 27.06.2003 r. o rencie socjalnej, renta socjalna przysługuje osobie pełnoletniej całkowicie niezdolnej do pracy z powodu naruszenia sprawności organizmu, które powstało: 1) przed ukończeniem 18 roku życia; 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej - przed ukończeniem 25 roku życia; 3) w trakcie studiów doktoranckich lub aspirantury naukowej. Skoro naruszenie sprawności organizmu powstało u ubezpieczonego bezspornie w trakcie nauki w szkole, co potwierdził organ rentowy w pierwszej decyzji przyznającej rentę socjalną i jak wynika z opinii biegłych, którą Sąd podzielił, całkowita niezdolność do pracy ubezpieczonego trwa nadal, należy stwierdzić, że zostały w niniejszym przypadku spełnione wszystkie wymagane przesłanki do przyznania ubezpieczonemu renty socjalnej na dalszy okres. Fakt prowadzenia przez ubezpieczonego, przy pomocy ojca, działalności gospodarczej w ograniczonym zakresie, w celu uzyskania środków do życia i ochrony ubezpieczeniowej nie może stanowić przesłanki do oddalenia odwołania. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art.
zmienił zaskarżoną decyzję i orzekł jak w punkcie 1 wyroku. W pkt 2 wyroku Sąd Okręgowy zgodnie z przepisem art. 118 1a ustawy emerytalno- rentowej FUS z urzędu orzekał w przedmiocie odpowiedzialności organu rentowego za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji. Zdaniem Sądu Okręgowego, w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie wystąpiły podstawy do stwierdzenia odpowiedzialności organu rentowego, bowiem dowody zaprezentowane w trakcie postępowania sądowego nie były tożsame z dowodami, którymi dysponował pozwany organ rentowy w trakcie prowadzonego postępowania orzeczniczego. Oznacza to, że przyczyną, dla której ubezpieczony uzyskał prawo do żądanego świadczenia dopiero w następstwie postępowania sądowego były dowody w postaci zdjęć rentgenowskich, wykonanych już po dacie wydania decyzji ( potwierdzające stan zdrowia ubezpieczonego), do których organ rentowy nie mógł się wcześniej ustosunkować, wobec czego nie wystąpiły podstawy do stwierdzenia odpowiedzialności pozwanego organu rentowego za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji. O kosztach zastępstwa prawnego orzeczono zgodnie z art. 98 k.p.c. i przepisami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. SSO Ewa Milczarek
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.