k.k., penalizujący właśnie uporczywe nękanie innej osoby, gdy działanie to wzbudza w pokrzywdzonym uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia. Nie sposób w świetle zasad doświadczenia życiowego uznać, że oskarżony działał nieświadomy skutku swych działań. Zamiar nękania pokrzywdzonej w różny sposób i w różnych miejscach, jak i zastraszania jej, wynika z treści przywoływanych już SMS-ów, jak i nachodzenia pokrzywdzonej wbrew wyraźniej jej woli. Oskarżony permanentnie obrażając pokrzywdzoną, grożąc jej wulgarnie śmiercią, dobijając się do drzwi, musiał mieć świadomość, iż godzi w ten sposób w jej spokój psychiczny i wywołuje w niej poczucie realnego zagrożenia, gdyż taki wniosek jest logiczny dla każdego dorosłego człowieka. Zgodnie z opinią biegłych oskarżony miał w pełni zachowaną zdolność do zrozumienia znaczenia swojego zachowania, aczkolwiek działał mając ograniczoną w stopniu znacznym zdolność pokierowania swoim postępowaniem. Stanowisko biegłych wyrażone w opinii i uzasadnione logicznie poczynionymi ustaleniami jest przekonujące. Sąd nie stwierdził przy tym okoliczności podważających bezstronność biegłych bądź ich wiedzę specjalną, stąd też i ta opinia stała się podstawą ustaleń faktycznych, jak i przyjęcia w kwalifikacji art. 31 § 2 k.k. Przypisując oskarżonemu czyn z art.
w zw. z art. 31 § 2 k.k., Sąd na podstawie art.
wymierzył oskarżonemu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, a nadto na podstawie art. 41a § 1 i 4 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu kontaktowania się z pokrzywdzoną M. G. oraz zbliżania się do pokrzywdzonej M. G. na odległość 100 metrów, na okres roku. Jednocześnie Sąd na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k., art. 70 § 1 k.k. wykonanie kary pozbawienia wolności wymierzonej oskarżonemu warunkowo zawiesił tytułem próby na okres 2 (dwóch) lat, oddając oskarżonego w okresie próby na podstawie art. 73 § 1 k.k. pod dozór kuratora sądowego. Oskarżonemu groziła kara do 3 lat pozbawienia wolności, przy czym z uwagi na art. 31 § 2 k.k. Sąd mógł zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, względnie – z uwagi na uprzednią niekaralność oskarżonego – także warunkowo umorzyć postępowanie. Sąd uznał jednak, że oskarżonemu należy wymierzyć karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Faktem jest, że uprzednia niekaralność jest istotną okolicznością łagodzącą, stąd też kara ostatecznie wymierzona jest w dolnych ustawowych granicach zagrożenia. Przede wszystkim jednak głównym celem kary jest prewencja szczególna, tj. powstrzymanie oskarżonego od popełniania przestępstw w przyszłości, w tym zabezpieczenie pokrzywdzonej przed nękającymi działaniami oskarżonego. Oskarżony w swym działaniu jest uporczywy, bez poczucia winy, nie widzi potrzeby zmiany swojego postępowania i to mimo ukarania grzywną w postępowaniu wykroczeniowym. Jeżeli oskarżony nie będzie dysponował równie silną motywacją hamującą jego przestępcze zachowania, to nie ma żadnych wątpliwości, że nie będzie przestrzegał prawa ani stosował się do zobowiązań czy zakazów orzeczonych w wyroku. Świadomość konieczności odbycia kary dolegliwej i to w wymiarze niesymbolicznym (tu: nie niższej, niż 6 miesięcy) daje szansę na uświadomienie oskarżonemu, że popełnianie przestępstw lub nierespektowanie wyroku wiąże się także z negatywnymi konsekwencjami dla sprawcy. Kara niższa, czy warunkowe umorzenie postępowania, jedynie utwierdzi oskarżonego w poczuciu bezkarności i odniesie skutek przeciwny – oskarżony działania swe nasili. To, że oskarżony ma problemy z panowaniem nad swoimi zachowaniami (ograniczoną zdolność kierowania swoim postępowaniem) nie oznacza, iż należy pogodzić się z tym, że tak postępuje i nie próbować jak najskuteczniej chronić pokrzywdzonej, względnie innych osób, na szkodę których oskarżony działa i może działać. Jedyną skuteczną metodą jest kara w wymiarze niesymbolicznym, a więc nie niższa, niż 6 miesięcy pozbawienia wolności. Obok ww. kary Sąd wymierzył środek karny w postaci zakazu kontaktowania się z pokrzywdzoną i zbliżania się do niej na odległość 100 m, co pozwoli kontrolować działania oskarżonego i przywrócić poczucie bezpieczeństwa pokrzywdzonej. Okres roku jest wystarczający, jako że jeżeli oskarżony do zakazu się przez ten czas zastosuje, to po upływie ww. okresu powinno nastąpić wyciszenie negatywnych uczuć i emocji oskarżonego, nad którymi obecnie nie panuje (jak i nie stara się zapanować). Sąd warunkowo zawiesił wykonanie kary pozbawienia wolności na okres 2 lat, przy czym zastosowanie środka probacyjnego nie było kwestią oczywistą, właśnie z uwagi na ww. upór oskarżonego i brak poczucia winy. Ostatecznie jednak Sąd stwierdził, że istnieje cień szansy, iż oskarżony mając jasną perspektywę zarządzenia wykonania kary zmieni swoje postępowanie, nawet jeżeli nadal nie będzie widział w nim nic nagannego i z obawy przed pobytem w ZK będzie przestrzegał prawa i z tego samego powodu zastosuje się do orzeczonego środka karnego. Stałą kontrolę i możliwość szybszej reakcji wymiaru sprawiedliwości w przypadku naruszenia orzeczonego zakazu bądź innych naruszających prawo działań oskarżonego, zapewni dozór kuratora sądowego. Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw. B. K. kwotę 619,92 zł brutto tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą obronę świadczoną z urzędu w postępowaniu sądowym, a więc z uwzględnieniem ilości terminów rozprawy, na których był obecny obrońca, w postępowaniu zwyczajnym i podatku VAT (420 zł + 84 zł + 115,92 zł). Nadto Sąd na podstawie art. 627 k.p.k. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki w kwocie 1.289,32 zł oraz wymierzył oskarżonemu opłatę w kwocie 120 złotych – zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o opłatach w sprawach karnych. Na sumę wydatków składają się kwoty: 221,40 zł (k. 71), 2 x 189 zł (k. 64, 65), 30 zł (zapytanie o karalność), 2 x 20 zł (ryczałty za doręczenia) i 619,92 zł (wynagrodzenie obrońcy zasądzone w wyroku). Sąd uznał, że oskarżony, wobec którego w wyroku nie zawarto innych rozstrzygnięć o charakterze finansowym, a który od lipca pracuje i nie ma innych osób na utrzymaniu, będzie mógł i powinien ponieść koszty procesu w całości. Sygn. akt VII K 263/15 ZARZĄDZENIE 1. (...) 2. (...) 3. (...) (...) SSR Błażej Mikuła
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.