Sygn. akt VII U 1063/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 października 2015 roku Sąd Okręgowy w Lublinie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący – Sędzia SO Danuta Dadej - Więsyk Protokolant p. o. prot. sądowego Katarzyna Sawicka po rozpoznaniu w dniu 21 października 2015 roku w Lublinie sprawy T. G. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w L. o prawo do renty rodzinnej na skutek odwołania T. G. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w L. z dnia 15 maja 2015 roku znak (...) oddala odwołanie. Sygn. akt VII U 1063/15 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 15 maja 2015 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. odmówił T. G. prawa do renty rodzinnej, podnosząc, iż z uwagi na brak wymaganego wieku oraz brak ustalonej niezdolności do pracy, nie spełnia warunków określonych w art. 70 ust. 1 i 2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (a.r.). Odwołanie od decyzji złożyła T. G. podnosząc, iż decyzja jest dla niej krzywdząca, sama wychowuje dzieci. Najmłodsza córka ukończyła 23 lata (...)., a ubezpieczona skończyła 50 lat w dniu (...)r., kwestią sporną są dwa dni, których brakuje aby otrzymać rentę po zmarłym mężu (k. 2). Organ rentowy w odpowiedzi na odwołanie wniósł o jego oddalenie (k. 3). Sąd ustalił i zważył, co następuje: Mąż wnioskodawczyni Z. G. zmarł (...) r. W dniu 24 kwietnia 1992 r. żona zmarłego T. G. ur. (...) złożyła wniosek o rentę rodzinną w imieniu własnym i małoletnich dzieci: M. G.
(1)ur. (...), M. G.
(2)ur. (...), a następnie M. G.
(3)ur. (...) Organ rentowy przyznał rentę rodzinną w/w osobom i była ona ustalona dla T. G. do dnia 31 maja 2010 r. (a.r.). W dniu 7 maja 2015 r. T. G. złożyła ponownie wniosek o rentę rodzinną po zmarłym mężu, na swoją rzecz, składając oświadczenie, iż do dnia śmierci współmałżonka, małżonkowie wspólnie zamieszkiwali i prowadzili wspólne gospodarstwo domowe (a.r.). W rozpoznaniu powyższego wniosku organ rentowy w dniu 15 maja 2015 r. wydał zaskarżoną decyzję. T. G. ukończyła 50-ty rok życia w dniu (...) r., nie jest niezdolna do pracy, jej stan zdrowia jest dobry, nie leczy się w związku z żadną chorobą. Żadne z jej dzieci nie jest całkowicie niezdolne do pracy (oświadczenie – a.r., wyjaśnienia – k. 13v). Odwołanie wnioskodawczyni nie jest zasadne. Okoliczności faktyczne sprawy są niesporne. Spór dotyczył odmiennej interpretacji art. 70 ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Zgodnie z treścią ust. 1 i 2 art. 70 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U.)
- Wdowa ma prawo do renty rodzinnej jeżeli: 1) w chwili śmierci męża osiągnęła wiek 50 lat lub była niezdolna do pracy albo wychowuje co najmniej jedno z dzieci, wnuków lub rodzeństwa uprawnione do renty rodzinnej po zmarłym mężu, które nie osiągnęło 16 lat, a jeżeli kształci się w szkole – 18 lat życia, lub jeżeli sprawuje pieczę nad dzieckiem całkowicie niezdolnym do pracy oraz do samodzielnej egzystencji lub całkowicie niezdolnym do pracy, uprawnionym do renty rodzinnej.
- Prawo do renty rodzinnej nabywa również wdowa, która osiągnęła wiek 50 lat lub stała się niezdolna do pracy po śmierci męża, nie później jednak niż w ciągu 5 lat od jego śmierci lub od zaprzestania wychowywania osób wymienionych w ust. 1 pkt.
- Z przedłożonych dokumentów wynika, że w chwili śmierci męża ubezpieczona nie miała ukończonych 50 lat życia, nie osiągnęła również tego wieku w ciągu 5 lat od chwili śmierci męża, jak również w ciągu 5 lat od zaprzestania wychowywania dziecka, o którym mowa w art. 70 ust.
- Wnioskodawczyni nie została również uznana za niezdolną do pracy. Wbrew stanowisku strony skarżącej ustawodawca jako granicę uprawnień wdowy do renty rodzinnej wynikającą z art. 70 ust. 2 wskazał wiek dziecka, odpowiednio 16 i 18 lat, a dodatkową przesłanką nabycia uprawnień stanowi wychowywanie tego dziecka. Najmłodsze dziecko ubezpieczonej urodziło się (...) i wnioskodawczyni miała prawo do renty rodzinnej do 31.05.2010 r. T. G. ur. (...) nie ukończyła 50-tego roku życia w ciągu 5 lat od zaprzestania wychowywania osób, określonych w ust. 1 pkt. 2 art.
- Ustawodawca jako początek biegu tego terminu wskazuje osiągnięcie przez dziecko 18-roku życia i termin ten upłynął z dniem (...) Stąd, niezależnie od sytuacji wnioskodawczyni, nie ma możliwości zmiany zaskarżonej decyzji, z uwagi na zasady współżycia społecznego, zgodnie z wnioskiem pełnomocnika skarżącej. Z uwagi na powyższe na mocy powołanych przepisów oraz w oparciu o treść art. 477 14 § 1 kpc Sąd orzekł jak w sentencji.