VII U 2189/13

Sygn. akt VII U 2189/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 września 2015 r. Sąd Okręgowy w Lublinie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący – Sędzia SO Jacek Chaciński Protokolant sekretarz sądowy Anna Łempicka po rozpoznaniu w dniu 22 września 2015 roku w Lublinie sprawy K. K. przeciwko Prezesowi Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego o wypłatę części uzupełniającej świadczenia na skutek odwołania K. K. od decyzji Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia 03 lipca 2013 roku znak (...) oddala odwołanie Sygn. akt VII U 2189/13 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 3 lipca 2013 roku znak: (...) Prezes Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego przyznał K. K. od dnia 1 czerwca 2013 roku emeryturę rolniczą. Jednocześnie zawiesił wypłatę części uzupełniającej emerytury z uwagi na prowadzenie działalności rolniczej przez ubezpieczonego. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł K. K. zaskarżając ją w zakresie w jakim zawieszono wypłatę emerytury w części uzupełniającej oraz zarzucając jej zbyt późne przyznanie prawa do emerytury. Podniósł, że wiek emerytalny osiągnął w dniu (...) roku. W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wskazał, że wniosek o emeryturę został złożony w dniu 21 czerwca 2013 roku, a wnioskodawca w nim oświadczył, że jest właścicielem gospodarstwa rolnego o pow. 11,21 ha fiz. co stanowi 8,50 ha przeliczeniowych. Ponadto organ podniósł, że do ustalenia części składkowej świadczenia nie przyjęto okresu od 1 stycznia 1991 roku do dnia 31 marca 1992 roku z powodu braku potwierdzenia tego okresu jako okresu podlegania ubezpieczeniu rolniczemu przez Urząd Gminy w A.. W piśmie procesowym z dnia 15 stycznia 2014 roku wnioskodawca wskazał, że wniosek o emeryturę został sporządzony w dniu 20 kwietnia 2012 roku. Stwierdził, że wymóg wyzbycia się gospodarstwa rolnego w celu pobierania emerytury w pełnej wysokości jest sprzeczny z Konstytucją. Sąd Okręgowy ustalił, co następuje: K. K. urodzony w dniu (...) w dniu 21 czerwca 2013 roku złożył wniosek o emeryturę rolniczą. Wskazał w nim, że nie zaprzestał prowadzenia działalności rolniczej i prowadzi ją nieprzerwanie od dnia 29 października 1973 roku (k. 1-2 akt t. III akt KRUS). Powyższe informacje potwierdził w oświadczeniu dołączonym do wniosku emerytalnego, gdzie podał, że nadal prowadzi własne gospodarstwo rolne o pow. 11,21 ha położone w G. gminie A. (k. 9, 12, 13 t. III akt KRUS). Zaskarżoną decyzją organ rentowy przyznał wnioskodawcy emeryturę rolniczą od dnia 1 czerwca 2013 roku, tj. od miesiąca, w którym złożono wniosek. Do obliczenia części składkowej emerytury nie uwzględniono okresu od dnia 1 stycznia 1991 roku do dnia 31 marca 1992 roku, gdyż wnioskodawca nie podlegał wówczas ubezpieczeniu społecznemu rolników (k. 27 akt KRUS). K. K. wykonywał pracę na podstawie umowy o pracę w okresie od dnia 1 stycznia 1991 roku do dnia 31 marca 1992 roku (karta ewidencyjna ubezpieczonego – t. I akt KRUS). W tym czasie od dnia 1 lutego 1990 roku do dnia 31 stycznia 1991 roku w wymiarze ½ etatu oraz od dnia 1 lutego 1991 roku do dnia 6 października 1991 roku w wymiarze 3/8 etatu K. K. był zatrudniony na podstawie umowy o pracę w Kancelarii Sejmu w biurze poselskim posła J. R. w L. jako sekretarz posła. Ponadto w okresie od dnia 7 października 1991 roku do dnia 30 listopada 1991 roku wnioskodawca był zatrudniony na podstawie umowy o pracę w Kancelarii Sejmu przy likwidacji Indywidualnego Biura Poselskiego Posła na Sejm J. R. na stanowisku sekretarze w wymiarze 3/8 etatu (k. 106). Wnioskodawca był kierownikiem Biura Poselskiego i zasadniczo był w nim obecny w czasie jego otwarcia w godzinach 8-16 (zeznania wnioskodawcy – k. 113v). Powyższy stan faktyczny został ustalony na podstawie powołanych dowodów z dokumentów zgromadzonych w aktach ubezpieczeniowych wnioskodawcy oraz pisma Kancelarii Sejmu z dnia 13 lipca 2015 roku. W pierwszej kolejności wskazać należy, że okoliczność posiadania i wykonywania działalności rolniczej nie była w niniejszej sprawie sporna. Wnioskodawca tego faktu nie kwestionował, a wręcz wprost przyznał, że jest właścicielem gospodarstwa rolnego o pow. 11,21 ha, które osobiście prowadzi. Nie zgadzał się jednak ze stanowiskiem, że prowadzenie gospodarstwa rolnego prowadzi do obniżenia wysokości wypłacanego mu świadczenia emerytalnego. W dalszej kolejności należy zważyć, że w niniejszej sprawie nie wykazano, ażeby wnioskodawca składał wniosek emerytalny w dniu 13 kwietnia 2012 roku. Jedyny wniosek emerytalny znajdujący się w aktach jest bowiem datowany na dzień 21 czerwca 2013 roku. Także z pism KRUS z dnia 30 lipca 2012 roku – k. 200 akt KRUS oraz 8 lutego 2013 roku – k. 206 akt KRUS, stanowiących informację dla wnioskodawcy o możliwości ubiegania się przez niego o emeryturę rolniczą w związku z osiągnięciem wieku emerytalnego, wynika pośrednio, że taki wniosek wcześniej nie został złożony. Należało zatem odmówić dania wiary twierdzeniom wnioskodawcy w tym zakresie. Należy także wskazać, że zeznania wnioskodawcy w zakresie w jakim twierdził on, że w okresie, w którym nie podlegał ubezpieczeniu społecznemu rolników tj. od dnia 1 stycznia 1991 roku do dnia 31 marca 1992 roku, nie pracował na podstawie umowy o pracę, okazały się niewiarygodne. Nie można bowiem tracić z pola widzenia faktu, że okoliczność tę wnioskodawca zakwestionował dopiero w momencie, kiedy dowiedział się, iż okres ten nie został przez organ rentowy uwzględniony do obliczenia wysokości świadczenia emerytalnego. Tymczasem dokument, z którego okoliczność ta bezpośrednio wynika został dołączony do akt ubezpieczeniowych wnioskodawcy jeszcze w 1993 roku (karty ewidencyjne rolnika - k. 1-2 akt KRUS). Wówczas wnioskodawca w żaden sposób nie kwestionował, że pracę kierownika kancelarii biura poselskiego wykonywał na podstawie umowy o pracę. Godzi się także zauważyć, że samo zaprzeczenie przez wnioskodawcę tejże okoliczności bez wykazania faktu przeciwnego, nie może prowadzić do podważenia treści dokumentu dostarczonego przez Kancelarię Sejmu z dnia 13 lipca 2015 roku. Dokument ten jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 244 k.p.c. zatem przysługuje mu domniemanie prawdziwości i samo zaprzeczenie przez stronę jego treści nie może odnieść zamierzonego skutku. Wprawdzie wnioskodawca powołał dowody z zeznań J. Z. i A. J.