Apelację od powyższego orzeczenia w całości wniósł organ rentowy. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: naruszenie prawa procesowego tj. art.
W uzasadnieniu swego stanowiska skarżący podniósł, iż przedmiotem postępowania jest prawidłowość decyzji wydanej przez organ rentowy w dniu 09.12.2014r. na wniosek złożony w dniu 22.09.2014r. o świadczenie rehabilitacyjne z ogólnego stanu zdrowia. Kwestia przedłużenia świadczenia rehabilitacyjnego na dalszy okres, które to świadczenie wnioskodawca pobierał przez okres od 05.11.2012r. do 03.04.2013r. została rozpatrzona decyzją z dnia 26.05.2014r. wydaną na wniosek z dnia 13.03.2014r. o przyznanie świadczenia rehabilitacyjnego na dalszy okres. Organ rentowy odmówił wówczas prawa do świadczenia rehabilitacyjnego a wnioskodawca nie odwołał się od tej decyzji. Natomiast jak wynika z akt sprawy odwołujący w dalszym okresie od 21.03.2014r. do 03.04.2014r. pobierał wynagrodzenie za czas niezdolności do pracy a następnie zasiłek chorobowy od 04.04.2014r. do 16.07.2014r. Następnie odwołujący w dniu 22.09.2014r. złożył wniosek o świadczenie rehabilitacyjne. Na ten wniosek organ rentowy, po rozpoznaniu sprzeciwu od orzeczenia lekarza orzecznika ZUS, wydał decyzję z dnia 09.12.2014r. opartą na orzeczeniu komisji lekarskiej ZUS z dnia 03.11.2014r. która stwierdziła, iż wnioskodawca nie jest niezdolny do pracy . Od decyzji z dnia 09.12.2014r. wnioskodawca złożył odwołanie a zatem prawidłowość tej decyzji jest przedmiotem postępowania sądowego w niniejszej sprawie. Wobec tego, zdaniem skarżącego, przedmiotem badania Sądu nie powinno być prawo wnioskodawcy do świadczenia rehabilitacyjnego na dalszy okres po dniu 03.04.2013r. (wnioskodawca nie odwołał się od decyzji z dnia 26.05.2014r.), lecz kwestia prawa do świadczenia rehabilitacyjnego z wniosku z dnia 22.09.2014r. Z uwagi na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Na rozprawie apelacyjnej w dniu 13 października 2015 r. ubezpieczony wniósł o oddalenie apelacji organu rentowego w całości. Jednocześnie oświadczył że przez cały czas wnosił o zasiłek wsteczny. Nie odwołał się od decyzji z dnia 26 maja 2014 r., nie pamięta czy ją otrzymał i czy się od niej odwołał. Sąd Okręgowy w Łodzi zważył co następuje: Apelacja skarżącego zasługuje na uwzględnienie w tym znaczeniu, iż prowadzi do uchylenia zaskarżonego wyroku, jednakże wiąże się również z koniecznością ponownej weryfikacji okoliczności sprawy przez organ rentowy. W myśl art. 18 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz.U.2014.159 j.t.), zwanej dalej ustawą zasiłkową, świadczenie rehabilitacyjne przysługuje ubezpieczonemu, który po wyczerpaniu zasiłku chorobowego jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy. Świadczenie rehabilitacyjne przysługuje wówczas przez okres niezbędny do przywrócenia zdolności do pracy, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy. Spór w niniejszej sprawie niewątpliwie dotyczył prawa do świadczenia rehabilitacyjnego, niemiej jednak w świetle okoliczności sprawy nie jest jasnym za jaki okres – od jakiej daty, sporną decyzją, pozbawiono ubezpieczonego prawa do wskazanego świadczenia. Z tych też względów ani kwestionowana decyzja, ani zaskarżony wyrok nie nadają się do kontroli instancyjnej. Na gruncie rozpoznawanej sprawy bezspornym jest, iż w związku ze stanem zdrowia wnioskodawcy organ rentowy wielokrotnie orzekał w przedmiocie jego prawa zarówno do zasiłku chorobowego jak i świadczenia rehabilitacyjnego. Kolejnymi decyzjami ostatecznie przyznano A. K. prawo do zasiłku chorobowego w okresie od 7 maja 2012 roku do dnia 4 listopada 2012 roku oraz świadczenie rehabilitacyjne za okres od dnia 5 listopada 2012 roku do dnia 3 stycznia 2013 roku oraz od dnia 4 stycznia 2013 roku do 3 kwietnia 2013 roku. We wniesionym odwołaniu od zaskarżonej decyzji z dnia 9 grudnia 2014 r. wnioskodawca wskazał, iż domaga się przyznania ostatniego z wymienionych świadczeń za dalszy okres tj. od dnia 5 kwietnia 2013 r. do dnia 6 września 2013 r. Okoliczność tę potwierdził też na rozprawie apelacyjnej w dniu 13 października 2015 r. Tymczasem z akt sprawy i ustaleń Sądu Rejonowego wynika, iż decyzją z dnia 26 maja 2014 r. (której ubezpieczony nie kwestionował) organ rentowy odmówił wnioskodawcy prawa do świadczenia rehabilitacyjnego od dnia 4 kwietnia 2013 r. – na podstawie orzeczenia Lekarza Orzecznika ZUS z dnia 9 maja 2014 r. Jak wywodzi w apelacji skarżący, odwołujący w dalszym okresie od 21 marca 2014r. do 03 kwietnia 2014r. pobierał wynagrodzenie za czas niezdolności do pracy a następnie zasiłek chorobowy od 04 kwietnia 2014r. do 16 lipca 2014r. Następnie odwołujący w dniu 22 września 2014r. złożył wniosek o świadczenie rehabilitacyjne, który był podstawą wydania zaskarżonej decyzji z dnia 9 grudnia 2014r. opartą na orzeczeniu komisji lekarskiej ZUS z dnia 3 listopada 2014r., którą odmówiono mu prawa do wskazanego świadczenia, bez wskazania jakiegokolwiek okresu. W ocenie Sądu Okręgowego w tym stanie rzeczy nie wiadomo co było przedmiotem orzeczenia organu rentowego. Niejasnym jest czy ZUS orzekał o świadczeniu rehabilitacyjnym za 2013 r. czy 2014 r. W konsekwencji niemożliwym jest stwierdzenie czy kwestionowaną decyzją rozstrzygnięto co do zgłoszonego żądania. Reasumując w wyniku pominięcia kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia nie rozpoznano istoty sprawy. Zgodnie z systemem orzekania w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, w postępowaniu wywołanym odwołaniem do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych sąd rozstrzyga o prawidłowości zaskarżonej decyzji (art.
i art.
a k.p.c.) w granicach jej treści i przedmiotu (wyrok SN 2010.04.23 II UK 309/09 LEX nr 604210). Sąd nie działa w zastępstwie organu rentowego, w związku z czym nie ustala ab initio prawa do świadczeń i choć samodzielnie oraz we własnym zakresie rozstrzyga wszelkie kwestie związane z prawem lub wysokością świadczenia objętego decyzją, to jego rozstrzygnięcie odnosi się do zaskarżonej decyzji (art. 477, art.
i art.
a k.p.c.). Przeniesienie sprawy na drogę sądową przez wniesienie odwołania od decyzji organu rentowego ogranicza się do okoliczności uwzględnionych w decyzji, a między stronami spornych; poza tymi okolicznościami spór sądowy nie może zaistnieć. Przed sądem wnioskodawca może żądać jedynie korekty stanowiska zajętego przez organ rentowy i wykazywać swoją rację, odnosząc się do przedmiotu sporu objętego zaskarżoną decyzją, natomiast nie może żądać czegoś, o czym organ rentowy nie decydował. Z tego względu odwołanie wnoszone od decyzji organu ubezpieczeń społecznych nie ma charakteru samodzielnego żądania. (wyrok s.apel. w Gdańsku 2013.11.21 III AUa 34/13 LEX nr 1403680) Wobec powyższego w sytuacji, gdy decyzja tego organu rentowego nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, Sąd drugiej instancji może uchylić wyrok sądu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania bezpośrednio organowi rentowemu (art.
a k.p.c.) (por. postanow. SN 2012.12.18 II UZ 58/12 OSNP 2014/1/14). Możliwość przekazania sprawy organowi rentowemu w trybie przepisu art.
a k.p.c., adresowanego do sądu odwoławczego, powinna być ograniczona do sytuacji wyjątkowych, gdy oprócz przesłanek z art. 386 § 2 lub § 4 k.p.c. wystąpiły takie wady decyzji organu rentowego, że nie było możliwe ich naprawienie w postępowaniu sądowym (postanow. SN z 2014.11.27, III UZ 12/14, LEX nr 1628950). Na gruncie rozpoznawanej sprawy wobec braku zakreślenia wyraźnych granic czasowych zaskarżonej decyzji a co za tym idzie precyzyjnego wskazania jej przedmiotu taka wada właśnie zachodzi. Nadto organ rentowy wydawał wielokrotnie decyzje dotyczące różnych świadczeń, które następnie ulegały zmianie bądź w toku postępowania sądowego bądź na skutek samokontroli ZUS. Wszystko to spowodowało chaos w sytuacji wnioskodawcy. Trudno się zatem dziwić, iż ubezpieczony po raz kolejny złożył wniosek o przyznanie prawa do świadczenia rehabilitacyjnego po 3 kwietnia 2013 roku. W ocenie Sądu Okręgowego, koniecznym jest zatem wydanie orzeczenia kasatoryjnego to jest uchylenie zarówno zaskarżonego wyroku Sądu I instancji, który powyższego uchybienia nie dostrzegł, jak i kwestionowanej decyzji. W tym stanie rzeczy wydanie orzeczenia co do istoty sprawy, przez Sąd Okręgowy jest bowiem wykluczone, gdyż powyższe faktycznie eliminowałoby zarówno konieczność orzekania w sprawie przez organ rentowy jak i prowadziłoby do nieuprawnionego pozbawienia stron prawa do dwuinstancyjnego sądowego postępowania odwoławczego. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd Okręgowy na podstawie art.
a k.p.c. orzekł jak w sentencji. Organ rentowy orzekając ponownie winien, doprowadzić do wyjaśnienia wszystkich niejasności w sprawie czyniąc w decyzji ustalenia faktyczne w kwestiach istotnych dla rozstrzygnięcia, w szczególności zaś sprecyzować datę, od której ubezpieczonego prawa do świadczenia rehabilitacyjnego pozbawia, lub od której to świadczenie przyznaje. Dopiero bowiem dokonanie tych czynności pozwoli na ewentualną ocenę poprawności orzeczenia w przedmiocie prawa do świadczeń na drodze sądowej. Przewodnicząca: Sędziwie:
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.