Zgodnie z jego treścią, postanowienia umowy zawartej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Przepis ten stanowi nadto, iż nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. Nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta (art.
Okoliczności niniejszej sprawy wskazują na to, że w odniesieniu do zastrzeżonych w umowie należności za czynności pierwotnego wierzyciela w postaci wezwań do zapłaty oraz innych czynności windykacyjnych, należy przyjąć, że postanowienia umowne odnośnie dopuszczalności naliczenia takich opłat nie były z pozwaną jako konsumentem indywidualnie uzgadniane, a niewątpliwie kształtują jej obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając interesy konsumenta. Należy zatem uznać, że postanowienia te nie wiążą pozwanej, gdyż w tym zakresie spełnione zostały przesłanki z art.
Przedmiotowa umowa została zawarta pomiędzy przedsiębiorcą a konsumentem. Pozwana jako strona umowy nie miała rzeczywistego wpływu na treść postanowień umownych, które zostały jej narzucone przez pierwotnego wierzyciela. Przedsiębiorca posługiwał się wzorcem umowy, zaś kwestionowane postanowienia umowne o opłacie za wystawienie wezwań do zapłaty, wysłanie smsa przypominającego o zapłacie należności oraz inne czynności windykacyjne zostały przejęte z wzorca umowy zaproponowanej pozwanej jako konsumentowi przez kontrahenta. Omawiane postanowienia umowy kształtują określony obowiązek konsumenta, w sposób niezgodny z dobrymi obyczajami, gdyż zastrzegają dodatkowe opłaty w wygórowanej wysokości, które w dodatku zostały z góry ściśle i dokładnie określone. Wskazać przy tym należy, iż opłata za wezwanie do zapłaty (50 zł) oraz wysłanie wiadomości sms przypominającej o zapłacie należności (30 zł), uwzględniając wysokość kosztów tego rodzaju usług stosowanych przez firmy je świadczące, jest znacznie zawyżona, z kolei „inne koszty windykacyjne” nie zostały w umowie w żaden sposób zdefiniowane, a pomimo to umowa przewidywała za ich podjęcie stały miesięczny koszt (150 zł). W tym miejscu podkreślić również należy, że zgodnie z wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, zapadłym w sprawie o sygn. akt XVII AmC 624/09, za niedozwolone i zakazane do wykorzystywania w obrocie z konsumentami zostały uznane postanowienia wzorców umownych nakładających na konsumenta obowiązki w postaci konieczności poniesienia kosztów związanych z monitorowaniem konsumenta, w przypadku niewykonania zobowiązań wynikających z umowy – a dotyczyło to kosztów telefonicznych upomnień, korespondencji kierowanej do konsumenta związanej z nieterminową spłatą zobowiązania pieniężnego w postaci zawiadomień, upomnień itp., wyjazdu interwencyjnego do konsumenta. Analogicznie orzekł Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów w wyroku z dnia 9 października 2006 roku w prawie o sygn. akt XVII Amc 101/05. W konsekwencji należy uznać, że zastrzeżenie dochodzenia od pozwanej zapłaty opłat za czynności windykacyjne jest niedozwolonym postanowieniem umownym, a jako takie – w świetle przepisu art.
– nie wiąże pozwanej. Dodatkowo wskazać należy, że uwzględniając wysokość opłat, o których mowa wyżej, a także to, że już w samej umowie ustalono je na stałym poziomie niezależnie od kosztów faktycznie poniesionych w związku z podjęciem określonych czynności, obciążenie nimi pozwanej można również rozważać w kategoriach kary umownej w rozumieniu przepisów Kodeksu cywilnego za niewykonanie w terminie świadczenia pieniężnego. Wszelkie bowiem dodatkowe opłaty, jak opłaty za czynności windykacyjne, muszą mieć uzasadnienie ekonomiczne i nie mogą być określone w sposób dowolny. Przede wszystkim powód, zgodnie z przepisem art. 6 k.c. musiałby wykazać, że te zostały w takiej wysokości poniesione, której to powinności powód jednak nie dochował. W sprawie niezasadny okazał się natomiast podniesiony przez pozwaną zarzut przedawnienia roszczenia. Z zebranego materiału dowodowego wynika bowiem bezspornie, iż roszczenie powoda nie uległo przedawnieniu, powód wytoczył bowiem powództwo przed upływem 2-letniego terminu przedawnienia roszczenia obowiązującego dla roszczeń wynikających z umowy zlecenia ( termin płatności pierwszej raty wynagrodzenia został ustalony na dzień 15 marca 2012, zaś powództwo zostało wytoczone w dniu 30 stycznia 2014 roku ), a tym samym przerwał bieg terminu ( art. 751 k.c. w zw. z art. 120 § 1 k.c. i art. 123 § 1 pkt 1 k.c. ). Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd oddalił powództwo w całości. O obowiązku zwrotu kosztów procesu Sąd orzekł zgodnie z zasadą odpowiedzialności stron za wynik sprawy, na podstawie art. 98 k.p.c. Jej zastosowanie jest uzasadnione faktem, że żądanie powoda zostało oddalone w całości. Powód winien zatem zwrócić pozwanej koszty niezbędne poniesione w celu obrony jej słusznych praw (art. 98 § 3 k.p.c.). Koszty poniesione przez stronę pozwaną wyniosły 1.217 zł i obejmowały koszty zastępstwa adwokackiego w wysokości 1.200 zł (§ 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2012 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, Dz.U. 2013, poz. 461, j.t.) oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. Mając na uwadze powyższe, Sąd zasądził od powoda (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością we W. na rzecz pozwanej E. E. kwotę 1.217 zł tytułem zwrotu kosztów procesu. Z tych względów, orzeczono jak w sentencji.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.