wspólna odpowiedzialność materialna pracowników została uchylona z dniem 16 marca 2013 roku. Powyższe stanowisko zostało również potwierdzone w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 12 listopada 2003r. w sprawie o sygnaturze I PK 551/02 (Lex nr 124497), w którym Sąd Najwyższy stwierdził, że niezawarcie nowej umowy o wspólnej odpowiedzialności materialnej w razie zmiany składu pracowników objętych taką umową uchyla wspólną odpowiedzialność za powierzone im mienie (art. 125 § 1 k.p. w związku z art. 124 k.p.). Jednocześnie w ocenie Sądu brak podstaw aby zgodzić się ze stanowiskiem strony powodowej, zgodnie z którym przepis § 5 rozporządzenia doznaje ograniczeń i jego pełnej wykładni należy dokonać z uwzględnieniem treści § 12 i § 20 ust. 3 rozporządzenia oraz § 7 umowy. W ocenie Sądu przewidziany w umowie o wspólnej odpowiedzialności materialnej łączącej strony 90- dniowy okres nieobecności pracownika, nie mający wpływu na odpowiedzialność pracowników nie skutkuje bowiem uchyleniem obowiązku pracodawcy przeprowadzenia inwentaryzacji w związku z rozwiązaniem umowy z jednym z pracowników objętych taką umową. Zakresy przedmiotowe §
są bowiem różne i pierwszy z nich dotyczy ustania zatrudnienia jednego z pracowników objętych wcześniej umową o odpowiedzialności materialnej, zaś drugi usprawiedliwionej nieobecności w pracy osoby objętej umową o odpowiedzialności materialnej, ale będącej ciągle pracownikiem. W konsekwencji w tych okolicznościach rozszerzająca interpretacja § 12 jest niedopuszczalna, a dokonana w sposób w jaki czyni to powodowa spółka czyniłaby przepisy rozporządzenia niespójnymi i nielogicznymi. Przepisy rozporządzenia w sposób bardzo precyzyjny określają bowiem zasady odpowiedzialności pracowników za mienie powierzone, mając na względzie restrykcyjny charakter takiej odpowiedzialności, mocno oddziałujący na sferę majątkową pracownika. Skoro zatem ustawodawca wyróżnił sytuacje, w których odpowiedzialność materialna pracowników oceniana i kształtowana jest różnie, pracodawca winien rozróżnienie to respektować. Za całkowicie nietrafne należało przy tym uznać powołanie się powoda na chęć uniknięcia kosztów związanych z przeprowadzeniem dodatkowej inwentaryzacji w danym sklepie wynikających z utraty obrotów w związku z zamknięciem sklepu czy wynagrodzeniem komisji inwentaryzacyjnej i osób uczestniczących w czynnościach inwentaryzacyjnych. Obowiązek przeprowadzenia inwentaryzacji w razie ustania zatrudnienia jednego z pracowników objętych umową o wspólnej odpowiedzialności wynika bowiem z przepisów prawa i jest rezultatem podjętej przez pracodawcę decyzji o podpisaniu tego rodzaju umowy z pracownikami. W konsekwencji, pracodawca nie może z jednej strony nakładając tak poważnego zobowiązania na pracowników jakim jest umowa o odpowiedzialności materialnej, z drugiej strony kierując się wyłącznie własną wygodą i rachunkiem ekonomicznym uniemożliwić pracownikom realną kontrolę sposobu realizowania takiej umowy. W tych okolicznościach, mając na uwadze fakt rozwiązania w dniu 16 marca 2013 roku umowy o pracę z M. Z. związaną umową o wspólnej odpowiedzialności materialnej i brak stosownej inwentaryzacji najpóźniej w tej dacie, zgodnie z treścią §
w sprawie wspólnej odpowiedzialności materialnej pracowników za powierzone mienie w zw. z art. 125 § 1 i 2 kp w zw. z art. 124 § 1 kp, brak podstaw aby uznać powództwo w ostatecznie sformułowanym kształcie za zasadne. Z tych względów orzeczono jak punkcie 1 wyroku. Na podstawie art. 203 § 1 kpc w zw. z art. 469 kpc w związku z art. 355 § 1 kpc wobec skutecznego cofnięcia pozwu w części dotyczącej kwoty 84,23 zł dochodzonej tytułem należności głównej Sąd umorzył postępowanie w tym zakresie. Rozstrzygniecie o kosztach postępowania nastąpiło w oparciu o treść art. 98 § 1 i 2 kpc stosownie do ostatecznego wyniku procesu. W związku z powyższym Sąd obciążył powoda na rzecz pozwanej kwotą 187 zł , która stanowiła koszt poniesiony przez pozwaną w związku z wezwaniami na posiedzenie Sądu w niniejszej sprawie . Zgodnie bowiem z treścią art. 98 § 2 kpc, do niezbędnych kosztów procesu prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem patentowym, zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Suma kosztów przejazdów i równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego zawód w siedzibie sądu procesowego. Mając zatem na uwadze brzmienie powyższego przepisu oraz wysokość dochodzonych przez pozwaną kosztów procesu, orzeczono jak w punkcie 3 wyroku. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.